Ψήφο στα 18


 ΨΗΦΟ ΣΤΑ 18

rene-magritte-ellipsis-007Του Γιώργου Μεριζιώτη
Πολυαγαπημένοι σύντροφοι και φίλοι
Δεν σας κρύβω ότι είμαι στεναχωρημένος, για τον λόγο ότι ο παρά λίγο μέντορας μου γέροντας Παΐσιος ανακηρύχθηκε άγιος από την Εκκλησία της Ελλάδος και δεν μπορώ λόγω αφραγκίας να πάω να προσκυνήσω στον τάφο του.
Ουρές για να προσκυνήσουν τον Παΐσιο
http://tvxs.gr/news/ellada/oyres-gia-na-proskynisoyn-ton-paisio-binteo
Για να μην σκάσω κάθισα και δούλεψα κάποιες παλιές μου σκέψης, φωτοδότης και οδηγητής σε αυτή την επίπονη προσπάθεια μου αποτέλεσε ο προφήτης Μπακουνίσιος.
Δείτε : Η δημοκρατία, το πολιτικό ψέμα και οι εκλογές
https://athens.indymedia.org/post/1549184/
Η δημοκρατία, το πολιτικό ψέμα και οι εκλογές
Μια από της μεγαλύτερες αμαρτίες (μεγαλύτερη και από τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα ) είναι να πας να ψηφίσεις και να βγάλεις μόνος σου τα μάτια σου, εγώ την έκανα την αμαρτία το εξομολογούμε, είμαι 55 χρονών και πήγα και ψήφησα μια φορά το 1981 την εποχή που είχε ποινή γιατί ήθελα να μπαρκάρω στα καράβια και δεν θα μου έδιναν άδεια εξόδου και αηδίασα.
Είδα να φέρνουν έναν γερο και μια γρια, ο γέρος κατάκοιτος στο φορείο και η γρια σε καροτσάκι -μάλλον από μαλάκυνση- να ψηφίσου για να μην χαθούν τα ψηφαλακια, σκεφτικά ότι αυτοί με την ψήφο τους θα καθορίσου για την επόμενη τετραετία που θα έχουν πεθάνει το μέλλον της νέας γενιάς. Μήπως είμαι ρατσιστής; και έχω τάσης ολοκληρωτισμού; αφού η καθολική ψηφοφορία είναι δημοκρατικό δικαίωμα.
TA EKLOGIKA ASMATA
“… όλοι το ίδιο είμαστε λαός και κολονάκι
και όλοι έχουμε καρδιά σε τούτο τον κοσμάκη…”!!!
(δεξιόστροφο λαϊκό άσμα).

“… τι σου χο κάνει και με διώχνεις σαν ζητιάνο
είμαι φτωχόπαιδο τι θέλεις να σου κάνω,
θέλεις να πεθάνω;
Δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά
Εσύ αν έχεις πλούτη… εγώ έχω καρδιά,
θέλεις να πεθάνω; …”
(αριστερόστροφο λαϊκό άσμα)
ΨΗΦΟ ΣΤΑ 18

(Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω μια συνομιλία μεταξύ δύο νέων από της προηγούμενες εκλογές. Η συνομιλία αυτή έγινε στο παγκάκι ενός πάρκου και ο νεαρός στο κινητό είχε ανοικτή ακρόαση )
Ανδρέας.  Ρε μαλάκα, ξέρεις ποια είδα στο πάρκο ;
Βασίλης.  Ποια ρε μαλάκα ;
Α. Την τέτοια
Β. Έλα ρε μαλάκα
Α. Ναι ρε μαλάκα
Β. Σοβαρά ρε μαλάκα
Α. Και ξέρεις με ποιόν ήταν ;
Β. Με ποιόν ρε ;
Α. Με τον μαλάκα
Β. Έλα ρε μαλάκα
Α. Ναι ρε μαλάκα
Α. Δεν με λες ρε μαλάκα θα πας να ψηφίσεις ;
Β. Εσύ ρε μαλάκα θα πας ;
Α. Το σκέφτομαι ρε μαλάκα να το ρίξω στον Τσιπρα
Β. Έλα ρε μαλάκα αυτός δεν με αρέζει μοιάζει με φλώρος
Α. Εσύ ρε μαλάκα δεν με είπες θα το ρίξεις;
Β. Σε είπα ρε μαλάκα ότι το σκέφτομαι , αν πάω το βλέπω για Χ.Α για να τα κάνουν πουτάνα στο μπουρδέλο τη βουλή.
Εκλογές
… Αλλά γιατί οι αναρχικοί είναι ενάντια στις εκλογές και τον κυβερνητισμό;  Μήπως είναι προσκολλημένοι, όπως η πεταλίδα στο βράχο, σε παλιές παροχυμένες χίμαιρες; Μήπως είναι αντιδημοκρατικοί και στη θεωρία τους εμπεριέχεται ο ολοκληρωτισμός; Μήπως είναι αναχρονιστές και δεν μπορούν να εκσυγχρονιστούν; όχι φίλοι μου αντίθετα υποστηρίζουμε ότι  η απόλυτη αφαίρεση της έννοιας του πολίτη είναι ότι τον μετατρέψανε σε οπαδό, ψηφοφορώ, καταναλωτή και κατά συνέπεια κυβερνώμενο
Ένας έτερος προφήτης έλεγε: (ρε μανία με τους προφήτες)
Κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο σημαίνει δουλεία.
«Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε χαφιεδίζουν, να σε καθοδηγούν, να σε νομοθετούν, να σε ρυθμίζουν, να σε περιορίζουν, να σε κατηχούν, να σε νουθετούν, να σε ελέγχουν, να σε αποτιμούν, να σε κρίνουν, να σε λογοκρίνουν, να σε διοικούν, άνθρωποι που δεν έχουν ούτε την αξία ούτε την αρετή για να το κάνουν.
Να σε κυβερνούν σημαίνει με κάθε ευκαιρία, σε κάθε σου κίνηση, να σε σημειώνουν, να σε καταχωρούν, να σε καταγράφουν, να σε τιμολογούν, να σε σφραγίζουν, να σε καταμετρούν, να σε ταξινομούν, να σε εκδίδουν, να σε απολύουν, να σε εξουσιοδοτούν, να σε υποσημειώνουν, να σε νουθετούν, να σε εμποδίζουν, να σε μετασχηματίζουν, να σε ευθυγραμμίζουν, να σε διορθώνουν.
Σημαίνει, με τη δικαιολογία του δημόσιου οφέλους και στο όνομα του γενικού συμφέροντος, να σε φορολογούν, να σε ταλαιπωρούν, να σε ληστεύουν, να σε εκμεταλλεύονται, να σε μονοπωλούν, να σε ιδιοποιούνται, να σε συνθλίβουν, να σε εξαπατούν, να σε κλέβουν, κι έπειτα, με τη μικρότερη διαμαρτυρία σου, με την πρώτη σου αντίρρηση, να σε καταστέλλουν,.
Να σε αλλάζουν, να σε εξευτελίζουν, να σε προσβάλουν, να σε κυνηγούν, να σε βασανίζουν, να σε αμαυρώνουν, να σε αφοπλίζουν, να σε εκτρέπουν, να σε φυλακίζουν, να σε τουφεκίζουν, να σε βομβαρδίζουν, να σε δικάζουν, να σε καταδικάζουν, να σε εξορίζουν, να σε θυσιάζουν, να σε πουλάνε, να σε προδίδουν και στο τέλος να σε γελοιοποιούν, να σε βιάζουν, να σε ατιμάζουν.
Αυτό είναι η κυβέρνηση, αυτό είναι η δικαιοσύνη της, αυτό είναι η ηθική της!
Κι όμως υπάρχουν ανάμεσά μας δημοκράτες που παριστάνουν ότι η κυβέρνηση έχει κάτι καλό! Σοσιαλιστές που υποστηρίζουν στο όνομα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσύνης αυτό το αίσχος! Προλετάριοι που θέτουν υποψηφιότητα για την προεδρία της δημοκρατίας!»
Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν (1809 – 1865
O προφήτης Μπακουνίσιος λέει:
Ο Μιχαήλ Mπακούνιν λέει για τις εκλογές (να σημειώσουμε ότι την εποχή που ο Μπακούνιν έγραφε αυτά τα άρθρα δεν υπήρχαν τα κόμματα με την μορφή που έχουν στις μέρες μας σαν λόμπι και μηχανές οπαδών, ούτε ήταν τόσο γενικευμένο το σύστημα των επαγγελματιών πολιτικών, ούτε φυσικά είχε μαζικοποιηθεί η ψήφος)
“… Το Κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η ίδια η κυριαρχία κι η εκμετάλλευση τακτοποιημένη και συστηματοποιημένη. Θα επιχειρήσουμε να το αποδείξουμε αυτό εξετάζοντας τις συνέπειες της κυβέρνησης πάνω στις λαϊκές μάζες από μια
μειοψηφία, εξ αρχής έξυπνη κι αφιερωμένη αν θέλετε, σ’ ένα ιδανικό Κράτος, θεμελιωμένο πάνω σε μια ελεύθερη σύμβαση. Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση αποτελείται μόνον απ’ τους καλύτερους πολίτες. Κατ’ αρχήν αυτοί οι πολίτες είναι προνομιούχοι όχι δικαιωματικά, αλλά ουσιαστικά.
Έχουν εκλεγεί απ’ το λαό επειδή είναι οι πιο νοήμονες, έξυπνοι, σοφοί, θαρραλέοι κι αφιερωμένοι. Διαλεγμένοι απ’ τη μάζα των πολιτών, που θεωρούνται όλοι ίσοι, δεν αποτελούν ακόμη μία ξεχωριστή τάξη, αλλά μια ομάδα ανθρώπων προνομιούχα μόνον εκ φύσεως και γι’ αυτό το λόγο ξεχωρισμένη προς εκλογή απ’ το λαό. Ο αριθμός τους είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένος, σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις χώρες ο αριθμός των ανθρώπων προικισμένων με τόσο αξιοσημείωτες ικανότητες ώστε αυτομάτως να έχουν την ομόφωνη αποδοχή από ένα έθνος, όπως η εμπειρία μας διδάσκει, είναι πολύ μικρός. Ως εκ τούτου, κάτω απ’ τον κίνδυνο μιας κακής επιλογής, ο λαός θά ́ναι πάντοτε αναγκασμένος να επιλέξει τους κυβερνήτες του ανάμεσα σ’ αυτούς.
Έτσι, λοιπόν, η κοινωνία διαιρέθηκε σε δύο κατηγορίες, για μην πω ακόμη δύο τάξεις, εκ των οποίων η μία, αποτελούμενη απ’ την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών, υποστηρίζει ελεύθερα την κυβέρνηση των εκλεγμένων ηγετών της, η άλλη, σχηματιζόμενη από ένα μικρό αριθμό από προνομιούχες φύσεις, αναγνωρίστηκε κι έγινε δεκτή ως τέτοια απ’ το λαό, και επιφορτίστηκε απ’ αυτόν για να τον κυβερνά. Ανάλογα με τη λαϊκή εκλογή, είναι εξ αρχής διακεκριμένοι από τη μάζα των πολιτών μόνον απ’ τις ιδιαίτερες ικανότητές τους που προκρίνουν για την επιλογή τους κι είναι φυσικά, οι πιο αφοσιωμένοι και χρήσιμοι απ’ όλους.
Δεν εκχωρούν ακόμα στους ίδιους κάποιο προνόμιο, κάποιο συγκεκριμένο δικαίωμα, εκτός από εκείνο της άσκησης, στο βαθμό που οι άνθρωποι το επιθυμούν, των ειδικών υπηρεσιών που τους έχουν ανατεθεί. Κατά τα λοιπά, απ’ τον τρόπο ζωής τους, απ’ τις προϋποθέσεις και τα μέσα για τη διαβίωσή τους, δε διαφέρουν καθόλου απ’ όλους τους άλλους, έτσι ώστε πλήρης ισότητα εξακολουθεί να επικρατεί σ’ όλους. Μπορεί αυτή η ισότητα να διατηρηθεί για καιρό;
Εμείς ισχυριζόμαστε ότι τίποτε δεν είναι πιο εύκολο ν’ αποδειχθεί.Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο απ’ την ατομικιστική ηθική του κάθε ανθρώπου όσο η συνήθεια της κυριαρχίας. Ο καλύτερος άνθρωπος, ο πιο έξυπνος, ανιδιοτελής, γενναιόδωρος, καθαρός, πάντοτε κι αναπόφευκτα θα διαφθαρεί σ’ αυτήν τη συναλλαγή. Δύο αισθήματα έμφυτα στην εξουσία ποτέ δεν αποτυγχάνουν να παράγουν αυτήν την εξαχρείωση· αυτές είναι: περιφρόνηση για τις μάζες κι η υπερεκτίμηση των πλεονεκτημάτων του ενός.
“Οι μάζες”, λέει ένας άνθρωπος στον εαυτό του αναγνωρίζοντας την ανικανότητά τους να κυβερνούν για λογαριασμό τους, “έχουν εκλέξει εμένα ως επικεφαλή τους. Με την εν λόγω πράξη έχουν δηλώσει δημοσίως την κατωτερότητά τους και την ανωτερότητά μου. Ανάμεσα σ’ αυτό το πλήθος των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας δύσκολα τίποτε κοινό με τον εαυτό μου, είμαι ο μόνος ικανός να διευθύνω τις δημόσιες υποθέσεις.
Οι άνθρωποι μ’ έχουν ανάγκη· δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τις υπηρεσίες μου, ενώ, αντιθέτως εγώ, μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου· αυτοί, παρόλα αυτά, πρέπει να με υπακούν για το δικό τους καλό, και υποκρινόμενος ότι τους υπακούω, τους κάνω χάρη”. Δεν υπάρχει σ’ όλο αυτό κάτι που κάνει έναν άνθρωπο να χάσει το μυαλό του και την καρδιά του, και να γίνει τρελός από υπερηφάνεια; Είναι, γι’ αυτό το λόγο, η ίδια η εξουσία κι η συνήθεια της κυριαρχίας που κάνει ακόμα και τους πιο έξυπνους κι ενάρετους ανθρώπους, πηγή παραλογισμών, τόσο διανοητικών όσο και ηθικών. Μπακούνιν: Η εξουσία διαφθείρει τους καλύτερους, 1867
«…Η Μαρξιστική θεωρία λύνει πολύ απλά αυτό το δίλημμα. Λέγοντας Λαϊκή Κυριαρχία εννοούν την κυριαρχία ενός μικρού αριθμού αντιπροσώπων που έχουν εκλεγεί απ’ το λαό. Το γενικό και το ατομικό δικαίωμα να εκλέγει κανείς τους λαϊκούς αντιπροσώπους και τους κυβερνήτες του Κράτους είναι η τελευταία λέξη των μαρξιστών, όπως επίσης και των δημοκρατών. Αυτό αποτελεί ένα ψέμα πίσω απ’ το όποιο κρύβεται ο δεσποτισμός της άρχουσας μειοψηφίας, ένα ψέμα πού γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο γιατί εμφανίζεται ότι εκφράζει την αποκαλούμενη λαϊκή θέληση. Τελικά απ’ οποία άποψη κι αν εξετάσουμε αυτό το θέμα, καταλήγουμε πάντοτε στο ίδιο λυπηρό συμπέρασμα, την κυριαρχία των μεγάλων λαϊκών μαζών από μια προνομιούχα μειοψηφία.
Οι μαρξιστές λένε ότι η μειοψηφία αυτή θ’ αποτελείται από εργάτες. Ναι, πιθανόν από πρώην εργάτες, οι οποίοι μόλις γίνουν κυρίαρχοι πάνω στους λαϊκούς αντιπρόσωπους θα πάψουν να είναι εργάτες. και θα κοιτούν τις απλές εργατικές μάζες απ’ τα ύψη του κυβερνητικού βάθρου, δεν θα εκπροσωπούν πια το λαό παρά μόνο τον εαυτό τους και τις απαιτήσεις πού έχουν για την άσκηση της εξουσίας πάνω στο λαό. Εκείνοι πού αμφιβάλλουν γι’ αυτό γνωρίζουν πολύ λίγο την Ανθρώπινη φύση.
Οι Μαρξιστές λένε ότι αυτοί οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θα είναι αφοσιωμένοι και καλλιεργημένοι Σοσιαλιστές. Οι εκφράσεις «καλλιεργημένος Σοσιαλιστής», «Επιστημονικός Σοσιαλισμός» κλπ, που εμφανίζονται συνεχώς στους λόγους και στα κείμενα των οπαδών του Λασσάλ και του Μαρξ, αποδεικνύουν ότι το ψευτολαϊκό Κράτος δεν θα είναι τίποτ’ άλλο παρά ο δεσποτικός έλεγχος του πληθυσμού από μια νέα και καθόλου μεγάλη αριθμητικά, αριστοκρατία πραγματικών και ψευτο επιστημόνων. Οι «αμόρφωτοι» άνθρωποι θ’ απαλλαγούν εντελώς από τη φροντίδα της διοίκησης και θα τύχουν τη μεταχείριση μιας πειθαρχημένης αγέλης.
Τι θαυμάσια απελευθέρωση πραγματικά!…» Μιχαήλ Mπακούνιν
*************************
Ξανά ο “προφήτης”
Ο Μπακούνιν, στο έργο του «Θεός και Κράτος», αντιμετωπίζει τους έμφυτους κινδύνους ενός συστήματος που ενώνει την πολιτική εξουσία με την τεχνικο-επιστημονική επιτηδειότητα. Φοβάται ότι το αυθόρμητο της ζωής κατάστρέφεται, εξ αιτίας της «άνωθεν» επιβολής των αναπτυξιακών σχεδίων των επαϊόντων. Επειδή διακατέχεται από μία αξιοσημείωτη εμπιστοσύνη προς τη δημιουργική ικανότητα των ελευθέρα συνεργαζομένων ατόμων, συμπεραίνει ότι ή ζωή είναι «μία υπόθεση απείρως μεγαλύτερη της επιστήμης». Υποστηρίζει ότι τα συγκεντρωτικά σχέδια, όποιες και αν είναι οι αξίες τους, περιορίζουν τη δημιουργικότητα και την υπευθυνότητα των προσώπων- εμποδίζουν, παρά τις υποσχέσεις μιας μελλοντικής απελευθέρωσης, τη γενική εξέλιξη αυτών των τυπικά ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Δημιουργείται, τοιουτοτρόπως, «μία κοινωνία όχι ανθρώπων άλλα ζώων».
Επί πλέον, μολονότι αποδέχεται την υπόθεση ότι τα σχέδια υποκινούνται από καλές προθέσεις («εμπνέονται από την πιο αγνή αγάπη για την αλήθεια»), υποστηρίζει ότι δε συμβαίνει κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα, διότι εισέρχεται στο παιχνίδι ένα ακόμη κίνητρο: ή διατήρηση της εξουσίας και των προνομίων των σχεδιαστών. Αυτές οι κριτικές αποτελούν, εν μέρει, μια διεύρυνση εκείνων πού είχαν διατυπωθεί εναντίον τον πιο παραδοσιακών μορφών της γραφειοκρατικής κυριαρχίας, αλλά στην περίπτωση του τεχνικο-επιστημονικού ελέγχου πρέπει να εξετασθούν και άλλοι παράγοντες.
Ένας από τους σπουδαιότερους είναι ο φενακισμός των κοινωνικών διαδικασιών, ο παραγόμενος από την εξειδίκευση που καθίσταται συνεχώς μεγαλύτερη, εξ αιτίας μιας εκτεταμένης και περίπλοκης τεχνολογίας. Η ολοκληρωμένη παιδεία της κοινωνίας, την οποία εγκωμίασαν ο Μπακούνιν και πολλοί άλλοι αναρχικοί, γίνεται όλο και πιο «ακατόρθωτη», η ελλιπής διάδοση της γνώσης, των τεχνικών ικανοτήτων και του ελέγχου οδηγεί τη νέα κυρίαρχη τάξη των τεχνογραφειοκρατών προς μία μορφή κυριαρχίας άνευ προηγουμένου.
«…Έτσι δε θα υπάρξουν πια τάξεις, αλλά μία κυβέρνηση και σημειώστε το καλά, μία κυβέρνηση εξαιρετικά πολύπλοκη, ή όποια, μι όντας ευχαριστημένη, όπως όλες οι άλλες σύγχρονες κυβερνήσεις, με το να κυβερνά και να διαφεντεύει πολιτικά τις μάζες. Θα τις διευθύνει και οικονομικά, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση της παραγωγής και της «δίκαιης» διανομής των αγαθών, της γεωργίας, της δημιουργίας και της ανάπτυξης των εργοστασίων, καθώς και την οργάνωση και τον έλεγχο του εμπορίου, ακόμη και την επένδυση των κεφαλαίων στην παραγωγή μέσω ενός μοναδικού τραπεζίτη, δηλαδή του Κράτους.
Όλη αυτή ή δραστηριότητα θα απαιτήσει πολλές γνώσεις και πάρα πολλούς εγκεφάλους, θα είναι το βασίλειο της επιστημονικής ευφυΐας, το πιο αριστοκρατικό, δεσποτικό, αλαζονικό και περιφρονητικό άπ’ όλα τα καθεστώτα. Θα
υπάρξει μία νέα τάξη, μία νέα ιεραρχία αληθινών ή ψευδο επιστημόνων και ό κόσμος θα διαιρεθεί μεταξύ μίας κυρίαρχης μειοψηφίας τεχνοκρατών και μίας τεράστιας άμαθους πλειοψηφίας. Και τότε, αλίμονο στις αμαθείς μάζες!…» Μιχαήλ Μπακούνιν
*********************************
Πέρασαν σχεδόν 150 χρόνια από τότε που έγραψε αυτά ο Mπακούνιν πείτε μου σας παρακαλώ που διαψεύστηκε; δυστυχώς για όλους εμάς στο σήμερα δεν έχει διαψευστεί και πάλι δυστυχώς για εμάς, όσο διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση που περιγράφει ο “προφήτης” γίνετε το πνεύμα του σαν το παλιό κρασί, που όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνετε. Όσο δεν σπάει η καταπιεσμένη-εκμεταλλευόμενη ανθρωπότητα αυτή την μποτίλια με το παλιό κρασί,(αλληγορικά μιλάω) επιλέγοντας διλληματικά ή εκβιαστικά πάντα το “μικρότερο κακό” και όχι το “υπέρτατο καλώ” τόσο το κρασί μέσα στην μποτίλια θα παλιώνει στης σκοτεινές κάβες των συλλεκτών της ζωής μας.

 

Ψήφο στα 18, συνέχεια
Καλαμπουρίζοντας το χειμώνα στο indymedia σε ένα νήμα «Δυναμικοί αναρχικοί vs εκλογιστές αναρχικοί »  που υποστηρίζονταν ότι οι αναρχικοί πρέπει να ψηφίσουν και μάλιστα την αριστερά έγραφα :
 “ … Και μην συκοφαντείτε την αριστερά, γιατί θα πέσει φωτιά να σας κάψει, μετανοείτεεεε!
 Για ότι κάνατε, θα κάνετε, η σκέφτεστε να κάνετε,
 Η αριστερά του Κυριου μαρξιστική και μη ήρθε στον κόσμο για να σώσει όχι τον κόσμο αλλά τον καπιταλισμό και το κράτος. Το κάνει για εδώ και πάνω από 150 χρόνια σε παγκόσμιο και σε εγχώριο επίπεδο, η επιλογή του μικρότερου κακού σε σχέση με το υπέρτατο καλό είναι μια δοκιμασία που μας επιβάλει ο Κύριος Υμών Ιησούς Χριστός, γιατί το υπέρτατο καλό είναι ύβρις και μεγάλη αμαρτία (μεγαλύτερη από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα) να το επιζητείς σε αυτόν το κόσμο και όχι στον επουράνιο παράδεισο – Εδέμ…” (δείτε επίσης συμπόσιο η αριστερά του κυρίου)

 

Ψήφο στα 18, τέλος
Είθισται ιδίως οι αριστεροί να αναλύουν με βαθυστόχαστο τρόπο το προεκλογικό και μετεκλογικό τοπίο και τους συσχετισμούς κλπ, πως είπατε; αριστερός εκλογισμός και κυβερνιτισμός; άντε καλέ, μα το έχει πει ο Κάρολος και μετά ο Βλαδίμηρος ότι “συμμετέχουμε στα αστικά κοινοβούλια για να διαπαιδαγωγούμε το προλεταριάτο”.
Σε όλους αυτός τους ειδικούς αριστερούς εκλογολόγους τύπου Ηλία Νικολακόπουλου τους αφιερώνω αυτή την μικρή ιστοριούλα.
Ο γερο λοστρόμος και ο καθηγητής
 Ένας καθηγητής κοινωνιολογίας – ανθρωπολογίας ήθελε να μελετήσει την καθημερινή ζωή των ναυτικών. Βρήκε ένα εμπορικό καράβι και μπαρκάρισε, φυσικά ενημέρωσε το πλήρωμα ότι κάνει ερευνά κλπ.
Ο καθηγητής ήταν λίγο σπασίκλας, αλά του άρεσε να συζητά με τον γερο λοστρόμο (οι λοστρόμοι δεν έχουν βάρδια). Βρισκόντουσαν και τα λέγανε στο καπνιστήριο (καφενείο) του πλοίου.
Μια φορά ο καθηγητής ρωτάει τον λοστρόμο: , δεν μου λες λοστρόμε μια που είσαι μεγάλος άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία, από ιδεολογία – φιλοσοφούσα πως πας; λοστρόμος (στην αρχή δεν κατάλαβε την ερώτηση ) λέει: κοίτα καθηγητά, εγώ δεν σπούδασα γιατί ήμουν από φτωχή οικογένεια και έπρεπε να δουλέψω από μικρός . Ο Καθηγητής απαντάει: δεν ξερής τι είναι η ιδεολογία – φιλοσοφία; έχεις χάση το ένα τέταρτο από της ζωή σου.
Μέτα από λίγες μέρες ο καθηγητής ρωτάει πάλη τον γερο λοστρόμο :, δεν μου λες λοστρόμε από ωκεανολογία ξέρεις; ο λοστρόμος ρωτάει :, τι είναι αυτό; ο καθηγητής λέει :, καλά ταξιδεύεις τόσα χρονιά στους ωκεανούς και δεν ξέρεις ωκεανολογία ; έχεις χάση τα δυο τέταρτα από την ζωή σου.
Μετά από μέρες έχει πιάσει φουρτούνα και ο καθηγητής ρωτάει τον λοστρόμο:, από μετεωρολογία ξερής; ο λοστρόμος λέει όχι, ο καθηγητής λέει : καλά ταξιδεύεις και δεν ξέρεις από μετεωρολογία; έχεις χάση τα τρία τέταρτα από την ζωή σου.
Ο λοστρόμος τα έχει πάρει από τις ερωτήσεις του καθηγητή.
Την άλλη μέρα η φουρτούνα έχει εξελιχθεί σε τυφώνα, το καράβι αρχίζει να μπαντάρει, ο καθηγητής κίτρινος σαν το φλουρί από την ναυτία και τον φόβο του, στον διάδρομο των καμπινών βρίσκει τον γερο λοστρόμο τον ρωτάει, τι γίνετε; και ο λοστρόμος τον ρωτάει:, δεν μου λες καθηγητά από κολυμπολογία ξέρεις; ο καθηγητής ρωτάει, τι είναι αυτό; ο λοστρόμος του λέει: κολύμπι καλό ξέρεις; ο καθηγητής λέει, λίγο, ο λοστρόμος του λέει: , καλά πάρε ένα σωσίβιο γιατί σε λίγο μπορεί να χάσεις τα τέσσερα τέταρτα της ζωής σου….
***************************
Μήπως έχω γίνει λαϊκιστής; δείτε
{…} VIII. Ζούμε σ’ ένα πλανήτη όπου διαβιούν 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Σ’ αυτόν τον πλανήτη λιγότεροι από 2.000 άνθρωποι κατέχουν περιουσία που -σύμφωνα με τη “λίστα Forbes”iέχει εκτιναχτεί στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια, αλλά την ίδια ώρα το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού (3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι) στερείται την πρόσβαση σε βασικά αγαθά για την ανθρώπινη ύπαρξη: Τροφή, καθαρό νερό, οποιαδήποτε κοινωνική υποδομή (στέγη, ηλεκτρικό, αποχέτευση, παιδεία, στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, περίθαλψης, κλπ.). Ποτέ στο παρελθόν η ανθρωπότητα δεν ήταν τόσο απελπιστικά και ισοπεδωτικά ομοιόμορφη. Ποτέ στο παρελθόν δε συσσωρεύτηκε τόσος πολύς κοινωνικός πλούτος σε τόσο λίγα χέρια, σε σύγκριση με τη σημερινή κατάσταση. Η λεγόμενη εποχή της πρωτοσυσσώρευσης του κεφαλαίου στην Βρετανία του 18oυ -19ου αιώνα που αναλύει με ένα αξιοθαύμαστο τρόπο ο Καρλ Μαρξ στο “Το κεφάλαιο” φαντάζει αθώα ξεθωριασμένη γκραβούρα.
Αλλά εκτός από την τεράστια φτώχεια στις υποανάπτυκτες χώρες του λεγόμενου “τρίτου κόσμου” , και στις μητροπόλεις και ιδίως στην ημιπεριφέρεια (υπό ανάπτυξη χώρες) του καπιταλισμού αυξάνεται τόσο η σχετική όσο και η πραγματική φτώχεια. Ζούμεσ’ έναν κόσμο που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να εξασφαλίσει να έχουν όλοι απ” όλα και προπαντός τα βασικά. Αλλά το 1/6 της ανθρωπότητας είναι θύμα υποσιτισμού. Ποτέ στο παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας δεν έχει καταγραφεί τέτοιας έκτασης βαρβαρότητα.
Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά είναι η πραγματικότητα:
Θα ήταν αρκετό μόνο το 4% της περιουσίας των 225 πλουσιότερων κεφαλαιοκρατών για να εξασφαλιστεί τροφή για όλους τους κατοίκους της Γης.
Θα αρκούσαν οι περιουσίες των 7 πλουσιότερων καπιταλιστών για να εξαλειφθεί για πάντα η φτώχεια. (Ήδη τα στοιχεία που παραθέτω έχουν ξεπεραστεί δείτε σημ. 14.ii
Φυσικά υπάρχει μια «λεπτομέρεια»: Αν ο καπιταλισμός είχε τέτοιες ευαισθησίες και ηθική, δε θα ήταν καπιταλισμός. Οι άρχουσες πολιτικό οικονομικές ελίτ και οι διάφοροι επαΐοντες διανοούμενοι που τις υπηρετούν εξαπολύουν σε παγκόσμιο επίπεδο ένα δίπτυχο κατηγοριών σε όσους ασκούν κριτική- πολεμική σε αυτή την τάξη πραγμάτων, το δίπτυχο αυτό εδράζεται στο ότι, όλοι αυτοί που κριτικάρουν και εναντιώνονται σε αυτή την τάξη πραγμάτων είναι ηθικολόγοι και λαϊκιστές. {…}
( απόσπασμα από το κείμενο Προοίμιο για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας )

This entry was posted in ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΘΕΩΡΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, Κείμενα του Γιώργου Μεριζιώτη, NΕΑ and tagged . Bookmark the permalink.