Товарищи из России и Украины, большое объятие из Греции-(Συντρόφια/ες από Ρωσία και Ουκρανία μια μεγάλη αγκαλιά  από Ελλάδα)

ΦΩΤΟ -Δείτε εδώ: Διεθνής αναρχική δήλωση: Κατά του μιλιταρισμού και του πολέμου

ФОТО-Посмотреть здесь: Международная анархистская декларация: против милитаризма и войны

—————————————————–

Αυτή η ανάρτηση απευθύνετε στους συντρόφους /συντρόφισσες του Ρώσικου  αναρχικού  σαιτ «αυτόνομη δράση»

Этот пост адресован товарищам / товарищи российского анархистского сайта «Автономное Действие».

antiz12

————————————————–

Товарищи из России и Украины, большое объятие из Греции

57У нас было одно название, потому что мой сайт также называется «Автономное действие» — это анархистский экологический сайт, в прошлом 1985 году мы состояли и участвовали в одноименной анархистской группе «Автономное действие».

Я слежу за текстами и дискуссиями, которые происходят на вашем сайте о военном кризисе и вторжении Российского государства в Украину, и это дало мне возможность связаться с вами.

(Я не знаю, является ли перевод с греческого на русский удовлетворительным, потому что вы становитесь средством Google, однако то, что я разместил на своем сайте с вашего, является хорошим переводом).

Российские анархисты против войны путинского режима с Украиной

Русские анархисты: против аннексий и имперской агрессии

С другого сайта

Голос из Украины: «Нет путинской войне – нет расширению НАТО»

Массовые аресты и цензура российских антивоенных демонстраций

Позвольте мне начать со следующего утверждения: мы не можем говорить вне истории, нет «белых страниц истории» (в смысле ненаписанных), как говорили Советы (большевики).

Вот почему я говорю, что:

«Движение, которое игнорирует или ненавидит социальную историю, но также и ее историчность, не делает ничего, кроме как постоянно находиться на острове пожирателей лотоса…» Джордж Меризиотис

обратите внимание, что мне нужно пойти в «матку» нашей древнегреческой мифологии, истории и философии, чтобы увидеть сегодня !!!

Упоминаемые мною лотофаги из » Одиссеи» Гомера , в цитируемых текстах я привожу отрывок из «Пелопоннесской войны» отца геополитики историка Фукидида и отрывок из философа Гераклита но давайте перейдем к современности .

Товарищи с Украины их понимают, но ошибаются

И кости Нестора Махно скрипят

Как получилось, что нацисты или Украина полны? !!!!

Как стать страной, которая в «Великой Отечественной войне» против нацистских оккупантов, как это называли в Советском Союзе, заплатила СССР ужасную цену. Ни одна страна не оплакивала больше жертв Второй мировой войны: 27 миллионов погибших, в том числе 14 миллионов мирных жителей, и более 7 миллионов на Украине.

Откуда нацисты украинцы или русские? когда нацистские немцы видели в славянах и русских-украинцах недочеловеков и хотели этого:

Гитлер, дель Майн Кампф: «Когда мы сегодня говорим о новых территориях в Европе, мы должны прежде всего думать о России и маргинализированных государствах, которые ей подвластны. Колоссальная восточная империя созрела для краха. «Μαστε Мы избраны судьбой, чтобы стать свидетелями катастрофы, которая станет сильнейшим подтверждением националистической теории рас».

И чтобы устранить любые оставшиеся колебания, Мартин Борман добавил : «Славяне должны работать на нас. Те, кто нам не нужны, могут даже умереть […]. Образование опасно. Им будет достаточно уметь считать до ста […]. Каждый образованный человек – наш будущий враг. Мы предоставим им забыть религию. Что касается жизни, то у них не будет больше того, что абсолютно необходимо. Мы боссы. Мы на первом месте».

Как сделать Украину метрополией международного нацизма-фашизма?

И прославлять нациста   Степана Андреевича Бандеру  И украинского нациста Романа Сукевича

Как Украина наполнялась неонацистами: теневая роль Путина и полезный идиот Зеленский

Как мы попали на войну на Украине: западная разведка и роль неонацистов

CNN Греция: Украина: как «полезные» ультраправые превратились в националистический — и не только — кошмар

А как насчет лабораторий биологического оружия в Украине и чем обеспокоены США

Орден «Азов»: Международный неонацистский авангард крепнет на деньги США и госгранты

ПОЛУЧИТЕ СЕРЬЕЗНЫХ СОТРУДНИКОВ ИЗ РОССИИ И УКРАИНЫ, ПОЛУЧИТЕ СЕРЬЕЗНО!!!!

Здесь:   Другая история: Социальная история Украины 

между прочим пишу:

22}} 2022: Россия – Украина.  Еще одна война, еще одно вторжение одного государства в другое, другой народ в другой, еще одна резня. История как бесконечный винт, который крутится вокруг себя и повторяется несколько тысячелетий, как трагедия.

И все же некоторые люди в этих почвах, в этих городах Украины, которые мы видим по телеприемникам, пытались лет 100 назад сломать этот бесконечный винт, следуя следующему утверждению не только как теории, но и потому, что испытали его на себе. кожа.

}…} Государство – это организованная власть, суверенитет и власть, которую имущие классы осуществляют над трудящимися массами… самое очевидное, циничное тоталитарное и преступное отрицание человечества и общества. Оно разрушает всеобщую солидарность между всеми людьми земли и приводит одних из них к совместной работе с единственной целью уничтожить, завоевать и поработить всех остальных… Это очевидное отрицание человечности, составляющее самую сущность государства, с точки зрения государства его высший долг и его величайшая добродетель.

Таким образом, оскорбление, притеснение, раздевание, грабеж, убийство или порабощение ближнего обычно считается преступлением. С другой стороны, с точки зрения националистов и патриотистов, когда те же самые вещи делаются в общественной жизни для большей славы государства и для сохранения и расширения его власти, все становится долгом и добродетелью.

Это объясняет, почему вся история древних и современных государств есть не что иное, как череда гнусных преступлений, потому что короли и министры прошлого и настоящего, всех времен и всех стран — политики, дипломаты, бюрократы и воины — если судить с точки зрения простой морали и человеческой справедливости они заслуживают стократно, тысячекратно наказания принудительных работ или виселицы. Нет ужаса, жестокости, невосприимчивости, подлога, мошенничества, безнравственности, циничного грабежа, зверского грабежа или гнусного предательства, которое не совершалось или совершается ежедневно представителями государств без всякого иного предлога, кроме эластичного», — такие удобная и в то же время такая страшная фраза: «по государственным причинам». {…} Михаил Бакунин » бог и государство»пдф.

О национализме и расизме эти революционные предки сегодняшних украинцев писали в 1918 году:

}…} Рабочие, крестьяне и партизаны! Вы знаете, что рабочие всех национальностей – украинцы, русские, евреи, поляки, немцы, армяне, греки и т.д.? – они такие же заключенные в пучине страданий. Мы должны везде заявлять, что наши враги — это эксплуататоры и угнетатели различных национальностей. В то время, когда международный враг — буржуазия всех стран — спешит разжечь националистическую ненависть, чтобы поколебать самые основы нашей классовой борьбы — солидарность и единство всех рабочих, — вы должны выступить против любой сознательной и бессознательной контра- революционером, угрожающим освобождению рабочих от капитала и власти. Ваш революционный долг — подавить все националистические преследования, беспощадно противодействуя любому зачинщику антисемитских погромов. {…[1] (отрывок из Манифеста Революционной Партизанской Армии Украины – «Махнофшина»). {…

Война режимов — это война, которая всегда укрепляет силы (суверенитет), независимо от того, кто нападает, а кто защищается, независимо от того, кто в итоге победит (доминирует), результатом всегда будет усиление власти (суверенитета).

Потому что я очень хорошо знаю Историю и режим (государства) и социальный, (восстания – революции) я вам прямо говорю, что то что происходит на Украине это режим, гражданская война, это не наша война снизу, социальная, гражданская война для нее русские и украинцы двоюродные братья.

На Украине сейчас воюют нападающее российское государство, обороняющееся украинское и западная сверхдержава НАТО (ОТАН), и хотелось бы знать, что натворили украинские товарищи за десятилетия.Украинские марионеточные правительства превратили Украину в одну из своих худших колоний . Товарищи с Украины Выступали или воевали против НАТО (КОГДА)? Мы, анархисты в Греции, годами боролись и боремся с этим чудовищем.

Я проанализировал, что происходит в Украине здесь: Война всех отцов: Monde Diplomatique: Причины украинского кризиса

Λε… λε Война всех отцов

Международное право и геополитические диспропорции под этим названием могут быть проанализированы различными аналитиками суверенитета. Сокрытие представления о том, что так называемое международное право государств есть по существу капиталистическое право, право коммерсантов, короче, начальства.

Украина является яблоком раздора между Западом во главе с Соединенными Штатами и Европейским союзом, а также Россией Владимира Путина в обстановке, напоминающей холодную войну. Россия не хочет терять свое влияние на Украине, с которой она сосуществовала под одной крышей еще с царских времен. Со своей стороны, Запад хочет включить Украину в свою сферу влияния либо через Евросоюз, либо через НАТО. {…

И вот пишу: Через доктрину Бжезинского: Государства и капитализм убивают народ Украины

}…} Этот текст является модульным, с одной стороны, он представляет собой геостратего-геополитическую «доктрину Бжезинского», определявшую на протяжении десятилетий (начиная с эпохи Картера) внешнюю политику США, политику, завлекающую ЕС как беспомощного последователя, доктрина, которую Украина мучительно реализует с 2014 года. Тут возникает вопрос: а зачем нам знать из геополитики, чем они нам принесут пользу? мой ответ – чтобы нас не выдавали за мудаков.

С другой стороны, она представляет двуличное государство Яноша в наше время как инструмент грубой силы на службе политической и экономической элиты, а национализм и патриотизм — это маскарад, который современные (как и старые) плебейские классы делают. не бунтовать и предлагать свои услуги снизу элитам, «пусть люди будут убиты за барский хлеб», сказал поэт. В этом тексте « Когда я слышу слово нация, моя человеческая плоть пахнет » несколько лет назад я написал:

«… Но в этот момент, говоря о национальной идентичности и о том, что свобода исходит от нации или отождествляя нацию со свободой, вы переводите дебаты в 19 век, минуя век 20, и что это исторически влечет за собой вокруг национального вопроса и как это было. поселился. «Любое положительное упоминание нации со стороны некоторых либертарианцев дает не что иное, как смазку готовящейся к эксплуатации мясорубки националистов, поэтому я говорю 0 нации и национальным интересам. Этноцентризм — один из факторов свободы. сегодня.»

Это миф, что Тесей истребил Минотавра, по сути «он живет и правит и правит миром». В новую эпоху один из его рогов — нация и родина, другой — государство и капитализм, его большой желудок и его неутолимый голод постоянно ищет людей для еды, или разница между современным Минотавром и древним в том, что современный не предлагается людям в качестве дани в пищу, как в древности или произносится добровольно или в качестве сопутствующих жертв.

Украинские мирные жители толпятся под поврежденным мостом, пытаясь спастись бегством. Переправа через реку Ирпень на окраине Киева, Украина, суббота, 5 марта 2022 г.

Мы видели современное государство как машину и его политическое управление, его правительства, с его тремя версиями государства: либерально-олигархическим (буржуазная демократия), авторитарным или тоталитарным олигархическим (рабочие/коммунисты) и с тоталитарной олигархией (фашизм). нацизма) с обеими их капиталистическими экономическими системами, свободной рыночной экономикой и централизованной государственной экономикой, мы видели их достижения.

Современные версии капитализма (частно-государственный), индустриализация/коммерциализация всего, производство и рост/рост/расширение, экономика спроса/консьюмеризм, конкуренция за сырье и новые рынки ускоряют энтропию, упрощают или разлагают биоразнообразие на планету в короткие сроки доводя планету до чрезвычайного положения, в отношении всего живого из-за климата и экологического коллапса, ( ООН по изменению климата: «Наше время уходит» ), в то время как так называемое «глобальное сообщество» занимается геостратегии и войны за суверенитет, потенциально угрожающие человечеству и всему живому на планете «окончательным решением», ядерной катастрофой.

«Граждане» всей этой огромной массы тех, кто снизу, почти во всем мире голосуют, участвуя в качестве соучастников в этом театре под названием «Демократия и парламентская система». Вместо того, чтобы отменить полномочия/суверенитет своим пассивным отношением или консенсусом, они приводят к власти все эти безжалостные политические банды, называемые правительствами, которые вместе с экономическими олигархами Запада и Востока правят и правят миром. Многие из этих избирателей чувствуют себя обманутыми, потому что некоторые проголосовали, а некоторые потерпели неудачу, пока некоторые другие не проголосовали снова и снова были обмануты. Таким образом, постоянный обман (в данном случае обман заключается в том, что их политическое руководство не сообщило им или не спросило, согласны ли они на то, что будет война) и их пассивное отношение:голосование делает их соучастниками угнетающей их тирании. «Они не рабы, потому что есть хозяева, а хозяева есть, потому что они решили остаться рабами » .

Представьте, что будет, когда климатический и экологический коллапс планеты начнет ухудшаться и политические элиты должны будут принимать меры. Чтобы сделать это немного яснее и поскольку ниже я имею в виду Зимние Олимпийские игры в Китае, посмотрите, в каких условиях окружающей среды мы призваны жить:  Окружающая среда потерпела поражение на Зимних Олимпийских играх в Китае . Более того, сейчас, с войной на Украине и эмбарго на Россию из-за вторжения, весь Евросоюз введет в строй любой выведенный из эксплуатации гнилой буроугольный и мазутный завод, а многие правительства запускают атомную энергетику как альтернативу атомной выбросы. .

См. ниже «игры» за господство и гегемонию политических и экономических элит.

А. Геополитические игры господства и интересов экономической власти на спине народов «доктрины Бжезинского»

Конкуренция за перераспределение государственной власти и безопасности, а также конкуренция за контроль над рынками между Россией, Китаем и США, ЕС создали удушающую ситуацию, за которую Украина расплачивается военным вторжением России.

«Попытка Вашингтона сделать Украину политической и военной пешкой НАТО (даже при отсутствии формального членства страны в альянсе) может дорого обойтись украинскому народу » .  Страж

В 80-х годах, когда Советский Союз и Восточный блок еще существовали, мы, как анархисты, но и некоторые левые на демонстрациях кричали, что для ядерного запада и востока одно и то же — отменить НАТО и Восточный блок ( Соглашение об ассоциации адвокатов обороны) ). Это было время так называемой « холодной войны », и мир был разделен. Это разделение, особенно в Европе, возникло после окончания Второй мировой войны. Когда Советский Союз и Восточный блок развалились и распались, НАТО не только не распалась, но и окрепла, поскольку является одним из ключевых инструментов американской политики.

I. Государства и капитализм убивают народ Украины

Мы снова находимся в ситуации перед началом Второй мировой войны, так называемое «международное сообщество», по сути Запад, управляется правительствами-авантюристами, которые думают, что могут играть с другими государствами, они думают, что могут постоянно унижать Россию и навязать ей свою волю, превратить в страну-изгоя.

Вместо того, чтобы американцы, русские, украинцы, Евросоюз, Китай сели вместе и нашли решение через ООН, довели ситуацию до конца, с риском нажать красную кнопку ядерной катастрофы. Конечно, это фигура речи, потому что политика Запада и его украинских политических марионеток вместе с политикой России превратили Украину и, следовательно, ее народ в полезного глупого игрока на геополитической шахматной доске западных и российских интересов с трагические результаты. Посмотрите, что говорил один из гуру американской геостратегии и вдохновитель современной доктрины (Бжезинский) американской внешней политики.

Советник президента США по национальной безопасности президента Картера, ученый-международник и профессор Гарварда, гуру внешней политики США Збигнев Бжезинский   напомнил миру доктрину, действовавшую со времен царей: «Россия — это страна без Украины. «С Украиной это империя».

Умерший в 2017 году американец польского происхождения  Збигнев Бжезинский прекрасно знает, что говорит, когда говорит о России и Украине. И наверняка его взгляды с большим интересом читали и в Кремле, и в Белом доме, украинцы в Киеве их не читали? ! или Запад уверял их, что русский медведь слаб и не может среагировать.

Кроме того, 25 лет назад, когда польско-американский интернационалист Збигнев Бжезинский писал в « Большой шахматной доске », он видел наибольшую угрозу американским интересам в евразийском регионе, региональные «антигегемонистские союзы» и «самую опасную крупную сделку» между Китаем. , России и Ирана. Четверть века спустя кошмар Бжезинского становится реальностью: кризис на Украине и давление Запада подталкивают Москву к повороту на Восток для укрепления своих союзов с Китаем и Ираном.

Буквально месяц назад президент России Путин принял проект договора о «стратегическом сотрудничестве» между Ираном и Россией. Иран также становится членом Шанхайской организации сотрудничества ( ШОС ), которую контролирует Китай. Злые разработки, особенно для Европы, которая пока покрывает свои энергетические потребности, в основном, за счет России и Ирана!

Ведь по данным New York Times : Китай знал о вторжении в Украину и требовал, чтобы зимние Олимпийские игры закончились первыми!

Не будем забывать, конечно, и о Тихоокеанском оборонном соглашении. Сотрудничество трех англоязычных держав (известных теперь как AUKUS по инициалам трех договаривающихся государств) явно способствует защите Австралии от китайского максимализма, даже если слово Китай нигде не упоминается.

Американо-британское соглашение о безопасности с Австралией о защите последней в Индийском и Тихом океанах, со многими знакомыми стрелками, вызвало волнения среди западных стран . Реакции исходят не только из Китая, который непосредственно пострадал, но и из Европы , Франции и Новой Зеландии.

Народ Западной Европы со сформировавшимся мнением из-за пропаганды СМИ не может отличить добро от зла, плохой это русский (он всегда был плохим) который нападает и хороший это украинец который принимает нападение и мы западники которые им помогают, правительства и их приспешники хотят, чтобы мы лотофаги ели, они хотят, чтобы мы не ссылались ни на исторический контекст, ни на геополитические «игры» капиталистических интересов, чтобы мы могли правильно интерпретировать сегодняшние события, они хотят, чтобы мы контролировали контролируемые дезинформированные массы.

Нынешнее греческое правительство, как и правительство Мицотакиса Старшего, который был одним из самых стойких сторонников бомбардировок и вторжения в Ирак альянса США, направило самолеты и военные корабли и позволило американским бомбардировщикам приземлиться в Греции. Нынешний премьер согласился на создание американской эстакады в Александруполисе, которая вместе с базой Суда на Крите станет главной целью россиян в случае ядерной эскалации конфликта.

Он, конечно, как любитель НАТО, отправлял в Украину и военную технику из конфискованного оружия. Но посмотреть, откуда взялось это оружие? «Эти автоматы Калашникова были конфискованы в 2013 году с корабля, застрявшего в греческих водах, когда он направлялся в Ливию. Тогда было конфисковано 20 000 автоматов Калашникова. Ирония судьбы в том, что владельцем корабля, по сути, была компания «Укринмаш». Который украинский». Об этом говорит не пророссийский пропагандист, а провластная газета ТО ВИМА, это оружие было из конфискованного груза из Украины, который по решению ООН направлялся в Ливию, и правительство Греции возвращает его Украине. Смотрите предприятия .

Тот, кто это пишет, антикапиталист, антигосударственник, друг очень плохого русского Михаила Бакунина, написавшего это эссе «Бог и государство» много лет назад. Он в курсе того, что пишет. и утверждает, что это война — это война между российским и украинским режимами в рамках глобального геостратего-геополитического разделения власти и капиталистических интересов. Его последствия испытаем мы внизу, бедняки и подсобники всего мира, а украинцы тотчас же испытают на себе ненавистный лик бога Марса.

II. «Отец всего» война за власть и капитализм

Международное право и геополитические диспропорции под этим названием могут быть проанализированы различными аналитиками суверенитета. Сокрытие представления о том, что так называемое международное право государств есть по существу капиталистическое право, право коммерсантов, короче, начальства. Неверно думать, что маврагоризм — это греческое явление, это есть и была глобальная ситуация, и поскольку война — это дело государств и отдельных лиц во всех отношениях и средствах, «война — всегда отец» («Война — всегда отец» как говорит Гераклит), глобальные тресты Маваргорицы обратятся к повышению цен на ископаемое топливо, электроэнергию, пшеницу и другие продукты, влияющие на нашу повседневную жизнь.

В банках и на биржах работают маваргорцы, где определяются цены на продукты (например, независимо от места производства мировые цены на крупы устанавливаются на Чикагской фондовой бирже) и цены нашей повседневной жизни. По сути, маваргорцы в капиталистическом мире свободного рынка не делают ничего аморального, поскольку они подтверждают и применяют один из основных капиталистических законов, который они сегодня отменили, потому что в господствующей экономической системе предложение больше не определяется спросом. а предложение определяет спрос.

Вот истинное лицо современного тоталитаризма, который называется «либеральной демократией», но который мы должны теперь назвать его настоящим именем: тоталитарная торговая система. Человек, общество и вся планета служат этой идеологии. «Тоталитарная торговая система добилась того, чего до нее не достиг ни один другой тоталитаризм: объединения мира по своему образу». Жан-Франсуа Бриан » В современном рабстве »

Конечно в этом бизнесе (предпринимательстве) есть победители и проигравшие и всегда проигравшими являются/являются те, кто внизу (народ), это вся эта большая масса «граждан», которые прямо или косвенно поддерживают капиталистическую систему, правительства и штат.

«Власть нужна не для завоевания, а для разрушения. Он тиранический по своей природе, независимо от того, осуществляется ли он королем, диктатором или избранным президентом. Единственная разница в случае парламентской «демократии» состоит в том, что у рабов есть иллюзия, что они сами выбирают хозяина, которому будут служить. Их голос делает их соучастниками тирании, которая их угнетает. «Они не рабы, потому что есть хозяева, а есть хозяева, потому что они решили остаться рабами». Жан-Франсуа Бриан « В современном рабстве ».

В выигрыше от российской атаки на Украину сразу и в долгосрочной перспективе окажутся плейбои, торговцы оружием и американо-европейский ВПК, которые в последующие годы увеличат свои продажи в восточных и прибалтийских государствах, Румынии и Польше. из-за высокого спроса (не то, чтобы сейчас они не делают « золотой работы ») и подрядчиков по реконструкции разоренной Украины.

}… Όμως Но помимо макиавеллистского взгляда на то, что экономика и политика не должны подвергаться моральным барьерам — ограничения и цель (выгода — экономическое господство) освящают средства, поэтому государство как существо занято и действует под одной и той же ценностью Логически, господствующие политические и экономические элиты, которые им управляют, организуют и мобилизуют его, имеют в качестве базовой предпосылки – доктрину о том, что государство должно основываться больше на силе власти и меньше или совсем не должно основываться на законе и этике. Из этого принципа складывается в целом то, что называется международным транснациональным правом. Таким образом, учение Макиавелли подтверждается здесь в самой чистой форме.

Макиавелли в «Гегемоне» советует вождю не зазнаваться и мудро осуществлять свою гегемонию и в этом пункте он противоречит, потому что когда гегемон (в данном случае государство) обретает силу власти и через суверенитет – что без него вы не являются правителем – эта суверенная власть всегда толкает тех, кто ею обладает, к высокомерию, высокомерие власти и импульс власти к несправедливости оказывает разрушительное воздействие на тех, кто от нее страдает, диалог, цитируемый Фукидидом между афинянами и Милионом , остается актуальным для по сей день и является образцом в основе международных транснациональных отношений . {…} (Из предисловия к всемирной истории нечестности ).

Но помимо драматических событий на театре военных действий посмотрим, какие игры и дела велись и разыгрываются на международной шахматной доске в данных мировых геополитических и социально-политических условиях. Условия, которые наверняка скрывают за собой последствия, пусть и запоздалые, распада и распада Советского Союза. Для тех, кто немного знаком с историей, эта война между Россией и Украиной является более или менее гражданской войной, это война между российским и украинским режимами в рамках глобального геостратего-геополитического разделения власти и капиталистических интересов.

Украина является яблоком раздора между Западом во главе с Соединенными Штатами и Европейским союзом, а также Россией Владимира Путина в обстановке, напоминающей холодную войну. Россия не хочет терять свое влияние на Украине, с которой она сосуществовала под одной крышей еще с царских времен. Со своей стороны, Запад хочет включить Украину в свою сферу влияния либо через Евросоюз, либо через НАТО.

Игра на геостратегической доске такова: когда в 1962 году Советы попытались установить ракеты на революционной Кубе, возникла угроза термоядерной мировой войны. Американцы считали, что Советы вмешиваются на их заднем дворе и что это опасно для их безопасности, потому что эти ракеты могут поразить любой город США за считанные минуты. Ракетный кризис , как его называли, разразился, когда Советы отступили и забрали ракеты.

Теперь, в свою очередь, Россия, считающая Украину своим стратегическим задним двором и угрозой безопасности при вступлении Украины в НАТО, остановит военную операцию только тем, что не допустит вступления Украины в НАТО и, таким образом, окажется в окружении ракетных войск НАТО.

Кроме того, одним из требований России было/есть переброска ракет НАТО с территории прибалтийских республик и Польши и Румынии дальше на запад, хотя бы в район Германии. Потому что их можно запускать из этих районов и поражать цели даже в Москве в течение 5 минут. Россия считает это очень опасным для своей безопасности и определенно хочет каким-то образом этому помешать.{……

Б. Двуликое состояние Яноша [1]

  1. Государство в Новое время принимает форму римского мифологического бога, двуликого Януса. [2] Одно из его лиц – маска – это то, что он любит показывать, т.е. правовое (правовое государство), [3] и благосостояние (государство всеобщего благоденствия) при этом отождествляя свою территорию со страной, государством-родиной . [4] Оно намеренно скрывает свое темное и отвратительное второе лицо, являющееся самой существенной причиной его существования, а именно монополию структурно-институционального насилия и классового господства, [5] в то время как государство через свое политическое управление (правительство) и его бюрократия – чистейшая форма патернализма. С одной стороны любящий, а с другой авторитарный отец, который всегда желает добра своим детям по старому классическому рецепту, кнуту и ​​прянику.

Государство — это не страна-родина, это метафизическая мистическо-правовая фантазия о родине. Это уловка, предназначенная для поощрения и увековечения эксплуатации классового общества между людьми, точно так же, как либеральный индивидуализм является уловкой для освобождения господ, но давайте вкратце рассмотрим аспекты этой второй формы государства.

Государство и его бюрократия есть историческое, но в то же время бесчеловечное творение правящих элит, руководствующихся определенными принципами:

а) Насильственно поддерживать несправедливые формы собственности, ведущие к бедности и порождаемым ею злам (физическим, духовным, моральным и социальным), к патологической алчности, страху и коммерциализации всех ценностей.

б) Порождать чувство вины, разочарования, замешательства, беспокойства и враждебности с помощью различных произвольных законов и правил.

в) Способствовать внедрению ложной концепции ценностей, подчеркивая неуместные или вредные «моральные обязанности», такие как подчинение требованиям политики, религии или любой другой власти, какими бы бессмысленными или аморальными эти требования ни были.

г) Подавать обескураживающий пример неописуемого варварства и равнодушия к боли своими военными действиями, своей экономической политикой и своим ответом тем, кто не подчиняется.

д) Подрывать общественную и личную ответственность, устанавливая свой контроль во всех сферах жизни.

g) Бюрократия: это форма организации, в которой решения принимаются наверху, которым должны подчиняться те, кто ниже, и которые передаются через ряд приказов, таких как армия. Бюрократия — это не реальное сообщество, которое предполагает объединение равноправных людей, совместно принимающих решения и переносящих их также из объединения.

  1. 2022: Россия – Украина.

Еще одна война, еще одно вторжение одного государства в другое, другой народ в другой, еще одна резня. История как бесконечный винт, который крутится вокруг себя и повторяется несколько тысячелетий, как трагедия.

Вдумайтесь, как свежа, к сожалению, сохраняющая свою актуальность и через сто пятьдесят лет гениальная бакунинская формулировка темного и отвратительного второго лица государства, чего левые продолжают делать, чего они не видят.

И все же некоторые люди на этих почвах, в этих городах Украины, которые мы видим по телевизору, пытались лет 100 назад (я обращусь к этому в следующем посте) сломать этот бесконечный винт, следуя следующему утверждению не только как теории но также и потому, что испытали это на собственной шкуре.

}…} Государство – это организованная власть, суверенитет и власть, которую имущие классы осуществляют над трудящимися массами… самое очевидное, циничное тоталитарное и преступное отрицание человечества и общества. Оно разрушает всеобщую солидарность между всеми людьми земли и приводит одних из них к совместной работе с единственной целью уничтожить, завоевать и поработить всех остальных… Это очевидное отрицание человечности, составляющее самую сущность государства, с точки зрения государства его высший долг и его величайшая добродетель.

Таким образом, оскорбление, притеснение, раздевание, грабеж, убийство или порабощение ближнего обычно считается преступлением. С другой стороны, с точки зрения националистов и патриотистов, когда те же самые вещи делаются в общественной жизни для большей славы государства и для сохранения и расширения его власти, все становится долгом и добродетелью.

Это объясняет, почему вся история древних и современных государств есть не что иное, как череда гнусных преступлений, потому что короли и министры прошлого и настоящего, всех времен и всех стран — политики, дипломаты, бюрократы и воины — если судить с точки зрения простой морали и человеческой справедливости они заслуживают стократно, тысячекратно наказания принудительных работ или виселицы.

Нет ужаса, жестокости, неприкосновенности, обмана, обмана, безнравственности, циничного грабежа, зверского грабежа или гнусного предательства, которое не совершалось бы или не совершалось бы ежедневно представителями государств, без всякого другого предлога, кроме того эластичного», так удобная и в то же время такая страшная фраза: «по государственным причинам». {…} Михаил Бакунин » Бог и государство» pdf.

Примечания – ссылки:

Использованная литература:

См. эти дополнительные тексты по мере необходимости:

The Guardian: Многие предсказывали, что расширение НАТО приведет к войне. Эти предупреждения были проигнорированы.

Как Украина наполнялась неонацистами: теневая роль Путина и полезный идиот Зеленский.

Геополитика ужаса – Геополитика хаоса

(См. также краткую историю Украины: ее бурная история от обретения независимости до 1991 г. )

Климатический и экологический коллапс: остров Пасхи и энтропия

Посмотреть предложение по выходу из ситуации

Можем ли мы превратить сегодняшние политико-экономические и военные конфликты в борьбу за жизнь, за благополучие?

Примечания:

[1] (Отрывок из политического очерка « Предисловие к всемирной истории нечестности

[2] Ιανός ( лат. Ianus )

[3] «δικασ Судебная власть по существу является дополнением, а не составной частью буржуазного суверенитета. Судебная власть есть лекарство от правительственно-исполнительной власти, знаменитое разделение властей и равенство перед законом, это заговор с целью обмана буржуазии и фантазия Монтескье , которая так и не сработала, – она ​​вполне справедлива в буржуазно-капиталистическом правовом государственном режиме. . . . Не случайно его сердце (особенно западное) находится в римском праве.

В отличие от равенства перед законом или перед Богом, к которому призывают либеральные, социалистические и теократические режимы, анархия прежде всего выступает против равенства между людьми. Он утверждает, что правового общества в условиях социально-экономического неравенства не бывает, потому что тогда право и порождаемые этим законом законы определяются интересами господствующего класса и представляющей его политической элиты.

Это закон и законы могущественных правителей, которые через чистое государство, то есть узаконенное структурное насилие с централизованно контролируемой монополией на насилие, осуществляемое силами безопасности режимов, и идеологический террор, осуществляемый через стратегию страх, навязать его правящим классам. «В условиях социального и политического неравенства закон делается сильным, чтобы слабые могли его взять на себя». ( Краткое изложение социального анархизма ). Ведь о классе права издревле говорил сам законодатель. Афинский законодатель Солон около двух с половиной тысяч лет назад сказал: «Закон подобен паутине, мелкие насекомые ловятся, а большие рвут ее и проходят».

}…} Государство, вместе с иногда символическим обвинением некоторых лиц из представителей господствующего класса, добивается так называемой оппозиции господствующему классу через бюрократические регламенты, т.е. через новые законы без по существу уголовных санкций. Антимонопольное законодательство, законодательство о борьбе с загрязнением окружающей среды, отраслевое законодательство, законодательство о борьбе с уклонением от уплаты налогов и коррупцией, законодательство о борьбе с отмыванием денег, законодательство о безопасности продукции и законы о защите потребителей являются примерами, в которых разрыв между законом и правоприменением просто ужасен.

Избирательное правоприменение защищает претензии на избирательное законодательство, которое, в свою очередь, повышает осведомленность общественности о несправедливости. Если правоприменения недостаточно, государство может привести доводы в пользу увеличения числа государственных правоохранительных органов, которые расширят штат и повысят его обороноспособность.

Эта модель самосозидания соответствует вере в то, что неравенство и несправедливость могут быть решены или исправлены законом, комитетами по расследованию, ведущими к принятию нового законодательства, или вновь созданными государственными бюрократиями. Как ни странно, несостоятельность этой модели приводит догму/институт, то есть национальное государство или национализм, к конфликту с догмой/институтом, то есть капитализмом или частной собственностью. Развитие международных (многонациональных) компаний посредством глобализации ставит под угрозу национальные интересы каждого государства. Следовательно, из этого конфликта должны возникнуть новые институциональные стандарты и догмы. Это видно из неравенства в распределении пищи, доходов и энергии между народами земли.

Проблема для властей или органов власти состоит в том, чтобы избежать соблюдения, чтобы они могли творчески выступить с инициативами для решения меняющихся внутри- и транснациональных условий. Необходимо постоянно предпринимать инициативы для разработки новых стратегий, которые подталкивают правящее население и другие конкурирующие силы национальных государств к подчинению Конфликт между национальным государством и капиталом поднимает вопрос о том, уместна ли национальная, частная или человеческая «собственность». масло, климат и др.). Это поднимает вопрос о том, необходим ли национальный, частный или человеческий распределительный контроль для продолжения жизни. Это вопросы и перчатки по «национализму» и «частной собственности» как догмам/институтам.

Будет ли по-прежнему иммунитет от уголовных санкций государства защищать капиталистов международных или даже национальных компаний? Будет ли государство посредством своей милитаризации продолжать защищать частное всасывание, эксплуатацию и рынки в международных или национальных колониях? Могут ли те, кто контролирует финансовую власть и силу принуждения через монополию, продолжать пользоваться иммунитетом от уголовных санкций?

В настоящее время государство снимает с себя ответственность за причиняемые им социальные беды. Поскольку именно государство определяет преступность, налагает уголовные санкции и распоряжается общественным достоянием, вред, который оно причиняет, выходит за пределы какой-либо вины. Он не несет ответственности за преступления, совершенные отдельными лицами. Его возмездие, уголовные санкции, налагаются на виновных безнаказанно. Поведение его граждан, его врагов, местных жителей и иностранцев можно охарактеризовать как преступление. Тогда государство, выдумавшее преступление, исключает себя. Его собственные действия оправданы, уголовной ответственности не подлежат. Зло, которое это вызывает, характеризуется как приемлемое, как «не-зло».

Поскольку форма государства меняется, меняется и значение уголовного права, преступления и уголовной санкции. Капиталистические, фашистские и партизанские диктатуры и государства всеобщего благоденствия расширяют, ограничивают, создают и продвигают свой особый вид преступлений и уголовных наказаний, то есть все, что соответствует их производственной мифологии. Независимо от формы государство стремится монополизировать совесть и общественную жизнь в интересах олигархии, а также сохранить гегемонию, иерархию и власть. Именно поэтому он криминализирует идеи, институты, общественную деятельность и тех, кто их развивает, когда они представляют собой организованную угрозу разоблачения или возмездия против государства.

Идеями индивидуальной и коллективной ответственности манипулируют, чтобы они соответствовали их конкретной идеологической форме государства и помогали поддерживать ее (например, капиталистическая, фашистская, коммунистическая или партизанская диктатура). Идеи власти и иерархии старательно оберегаются как основополагающие для идеи государства. Разграничение преступления и «наказания» конструируется и мифологизируется, чтобы скрыть интересы, власть и господство немногих. Τι…} (Л. Тифат – Д. Салливан « Борьба за то, чтобы быть человеком, преступность, криминология и анархизм ».

[4] В другом тексте я пишу: «— Но — символически говоря — мы должны видеть, что есть две гуманитарные науки, и Европа есть две Европы, и что каждое государство по существу «разделено» на две страны (родины).

Первая страна: бесчеловечность, расизм, ксенофобия, социальное неравенство, национализм, индивидуализм, конкуренция, «все деньги», эксплуатация, изоляция, нетерпимость, мракобесие, фашизм, неолиберальный тоталитаризм и т.д.

Вторая страна это: гуманизм, антирасизм, гостеприимство, социальное равенство, интернационализм, солидарность, «каждый мужчина», взаимность, сотрудничество, толерантность, просвещение, свобода, прямая демократия и т.д.

Говоря – условно – на протяжении столетий политическое «большинство» в каждом государстве и в Европе имело представителей «первой страны», гуманизм и Просвещение не могли и мешали реакции завершить свою работу, дело гуманизации и общества. Δείτε) См. полный текст здесь: Некоторые мысли о событиях в Париже   и это: анархистская социология федерализма и Соединенных Штатов Европы.

[5] При изучении экономической истории ученые системы систематически систематически скрывают роль государственного насилия в экономике или абсолютно центральную роль войны, колониализма и принудительного или наемного рабства в создании и формировании основных институтов, то, что мы сейчас называем «экономикой».

Во многих случаях в современных развитых странах насилие в семье может быть невидимым — замаскированным, но оно остается запечатленным в философии общей экономической логики, в кажущейся самоочевидной природе эксплуататорских институтов, которые просто не могли бы существовать вне монополии насилия. но и систематической угрозы насилия, поддерживаемой современным государством. Потому что капитализм, помимо того, что он является социально-экономической системой, является прежде всего формой или формами правления, институтами и государственными образованиями, которые производят и способствуют политическому и экономическому отчуждению.

Но (согласно Пьеру Кластеру) прежде чем стать экономическим, отчуждение становится политическим. Власть предшествует работе, Экономика является производной от политики. Возникновение государства определяет и появление классов. В Шумере, Вавилоне, Халдее, Ассирии и Египте на протяжении почти пяти тысяч лет вместе с государством возникло все, что мы знаем сегодня: Современный город с его купцами, его слугами, его рабами, его проститутками, его жрецами, его полицией, его военные, и прежде всего правитель, король или принц, или премьер-министр, который управляет государством через свое правительство.

«…Отвергая, в соответствии с исследованиями антрополога Пьера Кластера, любую попытку объяснить возникновение господства в истории простыми экономическими факторами, позицию, поддерживаемую как либеральной, так и марксистской мыслью, Мюррей Букчин дополняет и считает, что господство человека над человеком предшествовало и легло в основу господства человека над природой: «Не потребность в избыточных материальных богатствах создает иерархии и господствующие классы; огромные излишки материальных богатств». курица? )

Оригинал  – Το πρωτότυπο

Συντρόφια/ες , από Ρωσία και Ουκρανία μια μεγάλη αγκαλιά  από Ελλάδα

Ήμαστε συνονόματη γιατί και το σαιτ μου λέγετε «Αυτόνομη Δράση»  είναι ένα σαιτ αναρχο οικολογικό, παλιά το 1985 είχαμε και συμμετείχα  στην  αναρχική ομάδα με το ίδιο  όνομα «Αυτόνομη Δράση».

Παρακολουθώ τα κείμενα και τις συζητήσεις που γίνονται στο σαιτ σας για την πολεμική  κρίση και την  εισβολή του Ρωσικού κράτους  στην Ουκρανία και αυτό μου έδωσε την αφορμή για να επικοινωνήσω μαζί σας.

(δεν ξέρω αν η μετάφραση από τα ελληνικά στα ρώσικα είναι ικανοποιητική, γιατί γίνετε μέσο google, πάντως αυτά που δημοσίευσα στο σαιτ μου από το δικό σας είναι καλές μεταφράσεις).

Ρώσοι αναρχικοί ενάντια στον πόλεμο του καθεστώτος Πούτιν με την Ουκρανία

Ρώσοι αναρχικοί: Ενάντια στις προσαρτήσεις και στην αυτοκρατορική επιθετικότητα

Από άλλο σαιτ

Μια φωνή από την Ουκρανία: «Όχι στον πόλεμο του Πούτιν- όχι στην επέκταση του NATO»

Σωρεία συλλήψεων και λογοκρισία στις ρωσικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις

Ας αρχίσω από την εξής  διαπίστωση:  δεν μπορούμε να μιλάμε έξω από την ιστορία, δεν υπάρχουν οι «λεύκες σελίδες της ιστορίας» (εννοώντας άγραφες) που έλεγαν  οι Σοβιετικοί (Μπολσεβίκοι).

Γιαυτό λέω ότι:

«… Ένα κίνημα που αγνοεί ή αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορικότητά του, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων… » Γιώργος  Μεριζιώτης

σημ. χρειάζεται να πάω στην «μήτρα»  την αρχαία ελληνική μυθολογία,  ιστορία και φιλοσοφία μας για να δούμε και το σήμερα!!!

Οι λωτοφάγοι που αναφέρω είναι από την «Οδύσσεια» του Ομήρου, μέσα στα κείμενα που σας παραθέτω αναφέρω ένα απόσπασμα απο τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο»  από τον πατέρα της γεωπολιτικής τον ιστορικό  Θουκυδίδη, και ένα απόσπασμα από τον φιλόσοφο Ηράκλειτο » πόλεμος παρτήρ πάντων», αλλά ας έρθουμε στα τωρινά.

Οι σύντροφοι από Ουκρανία τους καταλαβαίνω, αλλά  κάνουν λάθος

Και τρίζουν τα κόκαλα του Νέστωρα Μάχνο

Πώς γίνετε να έχει γεμίσει κωλο ναζί ή Ουκρανία ; !!!!

Πώς γίνετε σε μια χώρα που είχε στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» ενάντια στους ναζί κατακτητές  όπως τον ονόμασαν οι Σοβιετικοί, η ΕΣΣΔ πλήρωσε ένα φρικτό τίμημα. Καμία χώρα δεν θρήνησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περισσότερα θύματα: 27 εκατομμύρια νεκροί, από τους οποίους 14 εκατομμύρια άμαχοι πολίτες, και η  Ουκρανία πάνω από 7 εκατομμύρια.

Πώς γίνεται να υπάρχουν Ουκρανοί ή Ρώσοι ναζί ; όταν οι Γερμανοί (Original) ναζί έβλεπαν τους Σλάβους και τους Ρώσους – Ουκρανούς ως υπανθρώπους και ήθελαν αυτό:

Χίτλερ, del Mein Kampf: «Όταν σήμερα μιλάμε για νέα εδάφη στην Ευρώπη, πρέπει να σκεφτόμαστε πρώτα απ’ όλα τη Ρωσία και τα περιθωριακά Κράτη που υπόκεινται σε αυτήν. Η κολοσσιαία ανατολική αυτοκρατορία είναι ώριμη για κατάρρευση. […] Είμαστε επιλεγμένοι από τη μοίρα για να γίνουμε μάρτυρες μιας καταστροφής που θα είναι η πιο ισχυρή επιβεβαίωση της εθνικιστικής θεωρίας των φυλών».

Και για να εξαλειφθεί κάθε εναπομείναντας ενδοιασμός, πρόσθεσε ο Μάρτιν Μπόρμαν: «Οι σλάβοι πρέπει να δουλεύουν για εμάς. Αυτοί που δεν χρειαζόμαστε μπορεί ακόμη και να πεθάνουν […]. Η εκπαίδευση είναι επικίνδυνη. Θα είναι αρκετό να ξέρουν να μετρούν μέχρι το εκατό […]. Κάθε μορφωμένος άνθρωπος είναι ένας μελλοντικός μας εχθρός. Θα τους αφήσουμε τη θρησκεία για να ξεχνιούνται. Όσο για τα προς το ζην, δεν θα έχουν περισσότερο από αυτό που είναι απολύτως απαραίτητο. Εμείς είμαστε τα αφεντικά. Εμείς ερχόμαστε πρώτοι».

Πώς γίνετε η Ουκρανία να έχει γίνει η μητρόπολη του διεθνούς  ναζισμού – φασισμού;

Και να δοξάζει τον ναζιστή  Στεπάν Αντρίγιοβιτς Μπαντέρα  Και τον Ουκρανό ναζί Ρομάν Σούκεβιτς

Πώς γέμισε η Ουκρανία νεοναζί:Ο σκιώδης ρόλος του Πούτιν και ο χρήσιμος ηλίθιος Ζελένσκι

Πώς φτάσαμε στον πόλεμο της Ουκρανίας: Οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης  και ο ρόλος των νεοναζί

CNN Greece: Ουκρανία: Πώς η «χρήσιμη» ακροδεξιά, μετατράπηκε σε εθνικιστικό – και όχι μόνο- εφιάλτη

ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ , ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕΕΕΕ!!!!

Εδώ:   Μια άλλη ιστορία: Η κοινωνική ιστορία της Ουκρανίας 

μεταξύ άλλων γράφω:

{…} 2022: Ρωσία – Ουκρανία.  Άλλος ένας πόλεμος, άλλη μια εισβολή ενός κράτους σε ένα άλλο, ενός έθνους σε ένα άλλο, άλλη μια σφαγή. Η ιστορία σαν ατέρμονας κοχλίας  που στριφογυρίζει γύρο από τον εαυτό του και επαναλαμβάνετε εδώ και κάποιες χιλιετίες σαν τραγωδία.

Και όμως κάποιοι/ες σε αυτά τα χώματα, σε αυτές τις πόλης της Ουκρανίας που βλέπουμε στους δέκτες των τηλεοράσεων  προσπάθησαν πριν περίπου 100 χρόνια να σπάσουν αυτόν τον ατέρμονα κοχλία, ακολουθώντας την παρακάτω  διαπίστωση όχι μόνο σαν θεωρία αλλά και λόγο του ότι την είχαν βιώσει στο πετσί τους.

{…} Το κράτος είναι η οργανωμένη εξουσία, κυριαρχία και δύναμη που οι ιδιοκτητικές τάξεις ασκούν στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες… η πλέον οφθαλμοφανής, κυνική ολοκληρωτική και εγκληματική άρνηση της ανθρωπιάς και της κοινωνίας . Καταστρέφει την καθολική αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων της γης και οδηγεί μερικούς από αυτούς σε συνεργασία με μοναδικό στόχο να καταστρέψουν, να κατακτήσουν και να υποδουλώσουν όλους τους άλλους… Αυτή η οφθαλμοφανής άρνηση της ανθρωπιάς, που συνιστά την ίδια την ουσία του κράτους, αποτελεί από την σκοπιά του κράτους το υπέρτατο καθήκον και την μεγαλύτερη αρετή του.

Έτσι, το να προσβάλλει, να καταπιέζει, να απογυμνώνει, να λεηλατεί, να δολοφονεί ή να υποδουλώνει κάποιος τον συνάνθρωπό του, θεωρείται συνήθως έγκλημα. Από την άλλη μεριά, από την σκοπιά των εθνικιστών και του πατριωτισμού, όταν τα ίδια πράγματα γίνονται στην δημόσια ζωή για την μεγαλύτερη δόξα του κράτους και την διατήρηση και επέκταση της εξουσίας του, μετατρέπονται όλα σε καθήκον και αρετή.

Αυτό εξηγεί το γιατί όλη η ιστορία των αρχαίων και των σύγχρονων κρατών δεν είναι παρά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων, διότι οι βασιλιάδες και οι υπουργοί του παρελθόντος και του παρόντος, όλων των εποχών και όλων των χωρών -πολιτικοί, διπλωμάτες, γραφειοκράτες και πολεμιστές- αν κριθούν από την άποψη της απλής ηθικής και της ανθρώπινης δικαιοσύνης, αξίζουν εκατό, χίλιες φορές την ποινή των καταναγκαστικών έργων ή της κρεμάλας. Δεν υπάρχει φρικαλεότητα, ωμότητα, ανοσιούργημα, ψευδορκία, απάτη, ανήθικη συναλλαγή, κυνική ληστεία, θρασύτατη λεηλασία ή βρομερή προδοσία, που να μην έχει διαπραχθεί ή να μην διαπράττεται καθημερινά από τους εκπροσώπους των κρατών, χωρίς κανένα άλλο πρόσχημα εκτός από εκείνη την τόσο «ελαστική», τόσο βολική κι όμως τόσο φοβερή φράση: «για κρατικούς λόγους.{…} Μιχαήλ Μπακούνιν “θεός και κράτος» pdf.

Για το εθνικισμό και τον ρατσισμό αυτοί/ες οι επαναστάτες πρόγονοι των σημερινών Ουκρανών, το 1918 έγραφαν:

{…} Εργάτες, αγρότες κι αντάρτες! Ξέρετε πως οι εργάτες όλων των εθνικοτήτων – Ουκρανοί, Ρώσοι, Εβραίοι, Πολωνοί, Γερμανοί, Αρμένιοι, Έλληνες κ.λπ. – είναι το ίδιο φυλακισμένοι μέσα στην άβυσσο της εξαθλίωσης. Πρέπει να διακηρύξουμε παντού ότι οι εχθροί μας είναι οι εκμεταλλευτές και καταπιεστές διαφόρων εθνικοτήτων. Τούτη τη στιγμή, που ο διεθνής εχθρός – η μπουρζουαζία όλων των χωρών – σπεύδει να δημιουργήσει εθνικιστικά μίση  με σκοπό να  κλονίσει τα ίδια τα θεμέλια της ταξικής μας πάλης – την αλληλεγγύη και την ενότητα όλων των εργατών – πρέπει να κινηθείτε ενάντια σε κάθε συνειδητό και ασυνείδητο αντεπαναστάτη που βάζει σε κίνδυνο τη χειραφέτηση των εργαζόμενων από το κεφάλαιο και την εξουσία. Το επαναστατικό σας καθήκον είναι να καταπνίξετε όλες τις εθνικιστικές διώξεις, αντιμετωπίζοντας αμείλικτα κάθε υποκινητή αντισημιτικών πογκρόμ. {…} [1] (απόσπασμα από Μανιφέστο του Επαναστατικού Αντάρτικου Στρατού της Ουκρανίας – «Μαχνοφστσίνα» ). {…}

Ο καθεστωτικός πόλεμος  είναι ένας πόλεμος που ενδυναμώνει πάντα τις εξουσίες (κυριαρχίες) ανεξάρτητα από αυτών που επιτίθεται και αυτόν που αμύνεται, ανεξάρτητα από το ποιος τελικά θα νικήσει (κυριαρχήσει) το αποτέλεσμα είναι πάντα ότι η εξουσία (κυριαρχία) βγαίνει ενδυναμωμένη.

Επειδή ξέρω πολύ καλά Ιστορία και την καθεστωτική (κράτη) και την κοινωνική,(εξεγέρσεις – επαναστάσεις) σας λέω ευθέος ότι αυτό που γίνετε στην Ουκρανία είναι ένας καθεστωτικός , εμφύλιος πόλεμος,  δεν είναι ο δικός μας πόλεμος των από τα κάτω, ο κοινωνικός, εμφύλιος πόλεμος για τη οι Ρώσοι  και οι Ουκρανοί είναι πρώτα ξαδέλφια.

Στη Ουκρανία αυτή την στιγμή πολεμάει το επιτιθέμενο ρωσικό κράτος, το αμυνόμενο ουκρανικό και το δυτικό υπερ κράτος ΝΑΤΟ (ΟΤΑΝ) και θα ήθελα να μάθω τι έχουν πράξει οι ουκρανοί σύντροφοι/ες που εδώ και δεκαετίες αυτό το υπερ κράτος ΝΑΤΟ (ΟΤΑΝ)  μαζί με τις ουκρανικές κυβερνήσεις μαριονέτες έχει μετατρέψει την Ουκρανία σε μια από της χειρότερες αποικίες του. Οι σύντροφοι/ες από Ουκρανία  Έχουν εναντιωθεί ή πολεμήσει ενάντια στο ΝΑΤΟ (ΟΤΑΝ) ; Εμείς οι αναρχικοί/ες στην Ελλάδα  έχουμε πολεμήσει και πολεμάμε χρόνια αυτό το τέρας.

Αυτό που γίνετε στην Ουκρανία το έχω αναλύσει  εδώ: Πόλεμος πάντων πατήρ: Monde Diplomatique: Οι αιτίες της ουκρανικής κρίσης

{…} Πόλεμος πάντων πατήρ

Διεθνές δίκαιο και γεωπολιτικές ανισορροπίες, με αυτόν τον τίτλο μπορούν να αναλύσουν την διεθνή κατάσταση οι διάφοροι αναλυτές της κυριαρχίας. Αποκρύβοντας την εικόνα ότι το λεγόμενο και διεθνές δίκαιο των κρατών είναι  στην ουσία το καπιταλιστικό δίκαιο, το δίκαιο των εμπόρων των  επιχειρηματιών, εν ολίγοις των αφεντικών.

Η Ουκρανία είναι το μήλο της έριδος ανάμεσα στη Δύση με μπροστάρη τις ΗΠΑ και κομπάρσο την Ευρωπαϊκή Ένωση  και στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, σ’ ένα διαμορφούμενο σκηνικό που θυμίζει εποχές του Ψυχρού Πολέμου. Η Ρωσία δεν θέλει να χάσει την επιρροή της στην Ουκρανία, με την οποία συνυπήρξαν κάτω από τη ίδια στέγη από την εποχή των τσάρων. Από την πλευρά της, η Δύση θέλει να εντάξει την Ουκρανία στη δική της σφαίρα επιρροής, είτε μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε μέσω του ΝΑΤΟ. {…}

Και εδώ γράφω: Μέσα από το δόγμα Μπρεζίνσκι: Τα κράτη και ο καπιταλισμός δολοφονούν το λαό της Ουκρανίας

{…} Το κείμενο αυτό  είναι σπονδυλωτό, από την μια παρουσιάζει το γεωστρατηγικό – γεωπολιτικό «δόγμα Μπρεζίνσκι» που καθορίζει εδώ και δεκαετίες (απο την εποχή του Κάρτερ)  την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, πολιτική  που συμπαρασύρει και την Ε.Ε ως άβουλο ακόλουθο, δόγμα που  την εφαρμογή του την ζει από το 2014 με έναν οδυνηρό τρόπο η Ουκρανία. Εδώ τίθεται ένα ερώτημα: μα γιατί να ξέρουμε εμείς από γεωπολιτικές σε τι θα μας ωφελήσουν; η απάντηση μου είναι για να μην μας περνάνε για μαλάκες/νες.

Από την άλλη παρουσιάζει το διπρόσωπο στην εποχή μας κράτος Ιανός ως εργαλείο ωμής  βίας  στην υπηρεσία των πολιτικοοικονομικών ελίτ, ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός είναι το μασκάρεμα για να μην επαναστατούν και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους οι σύγχρονες (όπως και οι παλιές) πληβειακές τάξεις, των από τα κάτω στις ελίτ, «να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το ψωμί» έλεγε ο ποιητής.  Σε αυτό το κείμενο «Όταν ακούω τη λέξη έθνος, ανθρώπινη σάρκα μου μυρίζει» πριν κάποια χρόνια έγραφα:

«…Όμως σε αυτή την συγκυρία, το να μιλάς για εθνικές ταυτότητες  και ότι η ελευθερία προέρχεται από το έθνος ή να ταυτίζεις το έθνος με την ελευθερία, γυρνάς την συζήτηση στον 19ο αιώνα παρακάμπτοντας τον 20o αιώνα και ό,τι αυτό συνεπάγεται ιστορικά γύρω από το εθνικό ζήτημα και πως αυτό διευθετήθηκε. Οποιαδήποτε θετική αναφορά στο έθνος από κάποιους ελευθεριακούς δεν προσφέρει τίποτα άλλο από το να γρασάρει την κρεατομηχανή των εθνικιστών που ετοιμάζεται προς χρήση, γιαυτό λέω 0 στο έθνος και το εθνικό συμφέρον, ο εθνομηδενισμός  στις μέρες μας είναι ένας από τους παράγοντες της ελευθερίας…».

Είναι μύθος ότι ο Θησέας εξόντωσε τον Μινώταυρο, στην ουσία «ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει». Στην νέα εποχή το ένα του κέρατο είναι το έθνος και η πατρίδα, το άλλο το κράτος και ο καπιταλισμός, το μεγάλο του  στομάχι και η ακόρεστη πείνα του αναζητεί συνεχώς ανθρώπους για τροφή, ή διαφορά του σύγχρονου με τον αρχαίο Μινώταυρο είναι ότι του σύγχρονου δεν του προσφέρονται άνθρωποι ως φόρο υποτέλειας για τροφή όπως στον αρχαίο ή προφέρονται εθελοντικά ή ως παράπλευρα θύματα.

Οι Ουκρανοί/ες άμαχοι πολίτες συνωστίζονται κάτω από μια κατεστραμμένη γέφυρα καθώς προσπαθούν να φύγουν. Διασχίζοντας τον ποταμό Irpin στα περίχωρα του Κιέβου, Ουκρανία, Σάββατο 5 Μαρτίου 2022.

Το σύγχρονο κράτος ως μεγαμηχανή και την πολιτική του διοίκηση, τις κυβερνήσεις του, τις είδαμε και με τις 3 πολιτειακές του εκδοχές, την φιλελεύθερη ολιγαρχική (αστική δημοκρατία) την απολυταρχική ή ολοκληρωτική ολιγαρχική (εργατικό/κομμουνιστικό) και με την ολοκληρωτική ολιγαρχική (φασισμός/ναζισμός) και με τα δυο τους καπιταλιστικά οικονομικά συστήματα, αυτό της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς και  αυτό της κεντρικά σχεδιασμένης κρατικής οικονομίας, είδαμε/βλέπουμε τα επιτεύγματα τους.

Οι μοντέρνες εκδοχές του καπιταλισμού (ιδιωτικός – κρατικός), η βιομηχανοποίηση/ εμπορευματοποίηση των πάντων, ο παραγωγισμός και η ανάπτυξη/ μεγέθυνση / επέκταση, η οικονομία της ζήτησης/καταναλωτισμός, ο ανταγωνισμός για πρώτες ύλες και νέες αγορές επιταχύνουν την εντροπία απλοποιούν ή  αποσυνθέτουν τη βιοποικιλότητα στον πλανήτη  φέρνοντας   σε λίγο καιρό τον πλανήτη  σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αναφορικά με όλη την έμβια ζωή λόγο κλιματικής και οικολογικής κατάρρευσης,(ΟΗΕ για κλιματική αλλαγή: «Ο χρόνος μας τελειώνει») ενώ η λεγόμενη «παγκόσμια κοινότητα» ασχολείται με γεωστρατηγικές και πολέμους για κυριαρχία, απειλώντας εν δυνάμει την ανθρωπότητα και όλη την ζωή στον πλανήτη με την «τελική λύση», το πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Οι «πολίτες/σες» όλη αυτή η μεγάλη μάζα των από τα κάτω, σε σχεδόν όλο το κόσμο ψηφίζουν συμμετέχοντας ως κομπάρσοι σε αυτό το θέατρο που ονομάζεται Δημοκρατία και κοινοβουλευτικό σύστημα. Αντί να καταργήσουν τις εξουσίες/κυριαρχίες με την παθητική τους στάση ή συναίνεση, φέρνουν στην εξουσία όλες αυτές τις αδίστακτες πολιτικές συμμορίες που λέγονται κυβερνήσεις που μαζί με τους οικονομικούς ολιγάρχες δυτικούς και ανατολικούς εξουσιάζουν και κυβερνούν τον κόσμο. Πολλοί/ες από αυτούς ψηφοφόρους αισθάνονται εξαπατημένοι, γιατί άλλο ψήφισαν και άλλο τους βγήκε, μέχρι να ξαναψηφίσουν κάποιους άλλους/ες και να εξαπατηθούν ξανά. Έτσι, η συνεχής εξαπάτηση (στην προκείμενη περίπτωση  η εξαπάτηση είναι ότι δεν τους ενημέρωσε ή τους ρώτησε η πολιτική ηγεσία τους αν συναινούν ότι θα γίνει πόλεμος) και η παθητική τους στάση : «η ψήφος τους καθιστά συνεργούς της τυραννίας που τους καταπιέζει.  Δεν είναι δούλοι επειδή υπάρχουν αφέντες, αλλά υπάρχουν αφέντες επειδή επέλεξαν να παραμείνουν δούλοι».

Φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν θα αρχίσει να επιδεινώνεται  η κλιματική και οικολογική κατάρρευση του πλανήτη και θα χρειαστεί να παρθούν μέτρα από της πολιτικές ελίτ . Γα να γίνει λίγο κατανοητό αυτό και επειδή πιο κάτω αναφέρομαι στην Χειμερινή Ολυμπιάδα της Κίνας, δείτε σε τι περιβαλλοντικές συνθήκες καλούμαστε να ζήσουμε:  Ηττημένο το περιβάλλον στη Χειμερινή Ολυμπιάδα της Κίνας. Επιπλέον τώρα με την πολεμική σύρραξη στην Ουκρανία και το εμπάργκο στην Ρωσία λόγω εισβολής, όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέσει ξανά σε λειτουργιά όποιο σάπιο – βρώμικο εργοστάσιο λιγνίτη και μαζούτ είχαν παροπλίσει, ενώ πολλές κυβερνήσεις λανσάρουν την πυρηνική ενέργεια ως εναλλακτική στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Δείτε παρακάτω τα «παιχνίδια» για κυριαρχία και ηγεμονία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ.

Α. Γεωπολιτικά παιχνίδια κυριαρχίας και συμφέροντα οικονομικής ισχύος, στις πλάτες των λαών του «δόγματος Μπρεζίνσκι»

Ο ανταγωνισμός για την ανακατανομή της κρατικής  ισχύος και ασφάλειας,  και ο ανταγωνισμός για τον ελέγχο των αγορών μεταξύ της Ρωσίας, Κίνας και τον ΗΠΑ, Ε.Ε έχει δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση και είδη αυτό το πληρώνει η Ουκρανία με πολεμική εισβολή από την Ρωσία.

«Η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να καταστήσει την Ουκρανία πολιτικό και στρατιωτικό πιόνι του ΝΑΤΟ (ακόμη και αν δεν υπάρχει επίσημη ένταξη της χώρας στη συμμαχία) μπορεί να καταλήξει να κοστίσει ακριβά στον ουκρανικό λαό»Guardian

Στην δεκαετία του ΄80 όταν υπήρχε ακόμη η Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ εμείς ως αναρχικοί/ες αλλά και κάποιοι αριστεροί/ες στις διαδηλώσεις φωνάζαμε, ίδια είναι τα πυρηνικά δυτικά και ανατολικά να καταργηθεί το ΝΑΤΟ και το ανατολικό μπλοκ ( Αμυντικό Σύμφωνο της Βαρσοβίας). Ήταν η εποχή του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου» και ο κόσμος ήταν μοιρασμένος. Αυτή η μοιρασιά ειδικά στην Ευρώπη  είχε προέλθει μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Όταν κατέρρευσε και διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ, το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν διαλύθηκε αλλά ενισχύθηκε περισσότερο γιατί είναι ένα από τα βασικά εργαλεία της αμερικάνικης πολιτικής.

Ι. Τα κράτη και ο καπιταλισμός δολοφονούν το λαό της Ουκρανίας

Βρισκόμαστε πάλι σε μια κατάσταση λίγο πριν την έναρξη του  2ου παγκοσμίου πολέμου, η λεγόμενη και «διεθνής κοινότητα», στην ουσία η Δύση, κυβερνιέται από κυβερνήσεις τυχοδιωκτών που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν κατά το δοκούν με τα άλλα κράτη, νομίζουν ότι είναι σε θέση να ταπεινώνουν συνεχώς την Ρωσία και να της επιβάλουν την θέληση τους, να την μετατρέψουν σε χώρα παρία.

Αντί να κάτσουν όλοι μαζί Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ουκρανοί, Ευρωπαϊκή Ένωση, Κίνα και μέσω του ΟΗΕ να βρουν μια λύση, έφεραν την κατάσταση προ τετελεσμένων, να ελοχεύει ο κίνδυνος να πατηθεί το κόκκινο κουμπί του πυρηνικού ολέθρου. Φυσικά το παραπάνω  είναι σχήμα λόγου, γιατί οι πολιτικές της Δύσης και οι Ουκρανοί πολιτικοί μαριονέτες τους, μαζί με την πολιτική της Ρωσίας  μετατρέψανε την Ουκρανία και συνακόλουθα τον λαό της, σε χρήσιμο ηλίθιο παίχτη στην γεωπολιτική σκακιέρα των δυτικών και Ρώσικων συμφερόντων με τραγικά αποτελέσματα. Δείτε τι έλεγε/λέει ένας από τους γκουρού της αμερικάνικης γεωστρατηγικής και εμπνευστής του σύγχρονου δόγματος (Μπρεζίνσκι)  της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ επί προέδρου Κάρτερ, διεθνολόγος και καθηγητής στο Χάρβαρντ, γκουρού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι  υπενθύμισε στον κόσμο ένα δόγμα που ισχύει από την εποχή των τσάρων: ότι «χωρίς την Ουκρανία η Ρωσία είναι μια χώρα. Με την Ουκρανία είναι μια αυτοκρατορία».

Ο Εκλιπών από το 2017 Πολωνοαμερικάνος  Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι ξέρει πολύ καλά τί λέει, όταν μιλάει για την Ρωσία και την Ουκρανία. Και είναι βέβαιο ότι οι απόψεις του διαβάστηκαν με μεγάλο ενδιαφέρον στο Κρεμλίνο, και στον Λευκό Οίκο, οι Ουκρανοί του Κιέβου δεν τις  έχουν διαβάσει; ! ή τους διαβεβαίωνε η Δύση ότι η ρώσικη αρκούδα είναι αδύναμη και δεν μπορεί να αντιδράσει.

Επίσης, όταν πριν 25 χρόνια ο  Πολωνοαμερικάνος  διεθνολόγος Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι έγραφε στην «Μεγάλη Σκακιέρα», έβλεπε τη μεγαλύτερη απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή της Ευρασίας, στις περιφερειακές «αντι-ηγεμονικές συμμαχίες» και ως το «πιο επικίνδυνο σενάριο» έναν μεγάλο συνασπισμό μεταξύ Κίνας, Ρωσίας και Ιράν. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, ο εφιάλτης του Μπρεζίνσκι τείνει να γίνει πραγματικότητα: Η κρίση στην Ουκρανία και οι πιέσεις της Δύσης δίνει το έναυσμα στη Μόσχα να στραφεί προς Ανατολάς για να ενισχύσει τις συμμαχίες της με την Κίνα, αλλά και το Ιράν.

Μόλις πριν ένα μήνα, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν αποδέχτηκε ένα σχέδιο συνθήκης για τη «στρατηγική συνεργασία» μεταξύ του Ιράν και της Ρωσίας. Το Ιράν γίνεται  επίσης μέλος του «Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης» (SCO), που ελέγχεται από την Κίνα. Εξελίξεις δυσοίωνες, ειδικά για την Ευρώπη, η οποία καλύπτει μέχρι τώρα τις ενεργειακές της ανάγκες, κυρίως από τη Ρωσία και το Ιράν!

Άλλωστε όπως γράφεται στην εφημερίδα New York Times: Η Κίνα ήξερε για την εισβολή στην Ουκρανία και ζητούσε να τελειώσουν πρώτα οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί!

Να μην ξεχνάμε βέβαια και την αμυντική συμφωνία του Ειρηνικού. Η συνεργασία των τριών αγγλόφωνων δυνάμεων (γνωστή πλέον ως AUKUS από τα αρχικά των τριών συμβαλλόμενων χωρών) στρέφεται σαφώς υπέρ της αμυντικής ενίσχυσης της Αυστραλίας έναντι του κινεζικού μαξιμαλισμού, ακόμη κι αν δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη Κίνα.

Αναταράξεις μεταξύ των κρατών της Δύσης έχει προκαλέσει η θεωρούμενη ως αυθαίρετη συμφωνία ασφαλείας των ΗΠΑ και Βρετανίας με την Αυστραλία για θωράκιση της τελευταίας στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό, με πολλά βέλη εξ οικείων μετά την ανακοίνωσή της. Οι αντιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από την άμεσα θιγόμενη Κίνα αλλά και από την Ευρώπη , Γαλλία και τη Νέα Ζηλανδία.

Οι λαοί της δυτικής Ευρώπης με διαμορφωμένη γνώμη λόγω προπαγάνδας των ΜΜΕ δεν μπορούν να διακρίνουν πέραν του καλού και του κακού, κακός είναι ο Ρώσος (πάντα ήτανε κακός) που επιτίθεται και καλός είναι ο Ουκρανός που δέχεται την επίθεση και εμείς οι δυτικοί που τους βοηθάμε, οι κυβερνήσεις και τα τσιράκια τους μας θέλουν λωτοφάγους, μας θέλουν να μην αναφερόμαστε σε κανένα ιστορικό πλαίσιο, ούτε σε γεωπολιτικά «παιχνίδια» καπιταλιστικών συμφερόντων  ώστε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε με έναν σωστό τρόπο τα σημερινά γεγονότα, μας θέλουν ελεγχόμενες παραπληροφορημένες μάζες ανιστόρητων λωτοφάγων.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, όπως του Μητσοτάκη του πρεσβύτερου που ήταν ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές του βομβαρδισμού και  της εισβολής στο Ιράκ  από την αμερικάνικη συμμαχία, είχε στείλει  αεροπλάνα και πολεμικά πλοία και είχε επιτρέψει να εφορμούν αμερικάνικα βομβαρδιστικά από τις αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα  στο Ιράκ. Ο σημερινός πρωθυπουργός  συμφώνησε να δημιουργηθεί μια αμερικάνικη υπερβάση στην Αλεξανδρούπολη η οποία μαζί με την βάση της Σούδας στην Κρήτη θα αποτελέσουν κύριο στόχο των Ρώσων σε περίπτωση πυρηνικής κλιμάκωσης της σύγκρουσης.

Φυσικά ως ΝΑΤΟλάγνος έστειλε και πολεμικό υλικό στην  Ουκρανία από κατασχεμένα όπλα. Αλλά για να δούμε από που προέρχονταν αυτά τα όπλα;   «τα Καλάσνικοφ αυτά κατασχέθηκαν το 2013 από πλοίο που πιάστηκε στα ελληνικά νερά ενώ κατευθυνόταν στη Λιβύη. Τότε είχαν κατασχεθεί 20.000 τυφέκια Καλάσνικοφ. Η ειρωνεία είναι πως η ιδιοκτήτρια εταιρία του πλοίου μάλιστα, ήταν η Ukrinmash Co. Η οποία είναι Ουκρανική». Αυτά δεν τα λέει κάποιος φιλορώσος προπαγανδιστής αλλά η φιλική προς την κυβέρνηση  εφημερίδα  ΤΟ ΒΗΜΑ, αυτά τα όπλα ήταν από καστασχεμένο φορτίο από την Ουκρανία που πήγαινε στην Λιβύη  με απόφαση του ΟΗΕ και η ελληνική κυβέρνηση τα επιστέφει στην Ουκρανία. Δείτε μπίζνες.

Αυτός που τα γράφει αυτά  είναι  ένας αντικαπιταλιστής, αντικρατιστής φίλος ενός πολύ κακού Ρώσου του Μιχαήλ Μπακούνιν που έγραψε  πριν πολλά χρόνια αυτό δοκίμιο «Θεός και Κράτος» έχει επίγνωση του τι γράφει, τον εκφράζει αυτό το κείμενο «Διεθνής αναρχική δήλωση: Κατά του μιλιταρισμού και του πολέμου» και ισχυρίζεται ότι αυτός ο πόλεμος είναι  ένας πόλεμος, μεταξύ του ρώσικου και του ουκρανικού καθεστώτος μέσα στα πλαίσια των παγκόσμιων γεωστρατηγικών – γεωπολιτικών καταμερισμών ισχύος και καπιταλιστικών συμφερόντων. Τις συνέπειες του θα τις βιώσουμε εμείς οι από τα κάτω, οι φτωχοί και μεροκαματιάρηδες όλου του κόσμου, και οι Ουκρανοί θα βιώσουν/βιώνουν άμεσα το απεχθές πρόσωπο του θεού Αρη.

ΙΙ. Πόλεμος «πάντων πατήρ» για τις εξουσίες και τον καπιταλισμό

Διεθνές δίκαιο και γεωπολιτικές ανισορροπίες, με αυτόν τον τίτλο μπορούν να αναλύσουν την διεθνή κατάσταση οι διάφοροι αναλυτές της κυριαρχίας. Αποκρύβοντας την εικόνα ότι το λεγόμενο και διεθνές δίκαιο των κρατών είναι  στην ουσία το καπιταλιστικό δίκαιο, το δίκαιο των εμπόρων των  επιχειρηματιών, εν ολίγοις των αφεντικών. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι ο μαυραγοριτισμός είναι ένα ελληνικό φαινόμενο, είναι και ήταν μια παγκόσμια κατάσταση και επειδή ο πόλεμος είναι μπίζνες για τα κράτη και τους ιδιώτες  με όλους τους τρόπους και μέσα,  «πόλεμος πάντων πατήρ» («Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» όπως λέει και ο Ηράκλειτος), θα προστρέξουν τα παγκόσμια μαυραγορίτικα τραστ να αυξήσουν τις τιμές στα ορυκτά καύσιμα, την ηλεκτρική ενέργεια, το σιτάρι και άλλα προϊόντα που επηρεάζουν την καθημερινή μας ζωή.

Στης τράπεζες και τα  χρηματιστήρια είναι οι μαυραγορίτες, εκεί που καθορίζονται οι τιμές των προϊόντων (λχ, ανεξάρτητα από τον τόπο παραγωγής οι παγκόσμιες τιμές για το σιτηρών διαμορφώνονται στο χρηματιστήριο του Σικάγου) και η τιμή της καθημερινότητας μας.  Στην ουσία οι μαυραγορίτες στον καπιταλιστικό κόσμο της ελεύθερης αγοράς δεν κάνουν κάτι ανήθικο αφού επιβεβαιώνουν και εφαρμόζουν έναν από τους βασικούς καπιταλιστικούς νόμους που σήμερα έχουν αντιστρέψει, γιατί  στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα, δεν είναι πλέον η ζήτηση που καθορίζει την προσφορά  αλλά η προσφορά που καθορίζει την ζήτηση.

«Ορίστε το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού  που λέγεται «φιλελεύθερη δημοκρατία»,  αλλά που τώρα πρέπει να αποκαλούμε με το αληθινό του όνομα: το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα. Ο άνθρωπος, η κοινωνία και το σύνολο του πλανήτη βρίσκονται στην υπηρεσία αυτής της ιδεολογίας.  Το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα πραγματοποίησε  αυτό που κανένα άλλος ολοκληρωτισμός δεν κατάφερε πριν από αυτόν:  την ενοποίηση του κόσμου κατ’ εικόνα του». Ζαν Φρανσουά Μπριέντ «σε σύγχρονη δουλεία«

Φυσικά σε αυτή την μπίζνα (επιχειρηματικότητα) υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι και πάντα οι πιο χαμένοι  είναι/είμαστε οι από τα κάτω (ο λαός), είναι όλη αυτή η μεγάλη  μάζα των «πολιτών» που στηρίζουν έμμεσα ή άμεσα το καπιταλιστικό σύστημα, τις κυβερνήσεις του και το κράτος.

«Η εξουσία δεν είναι για κατάκτηση, αλλά για καταστροφή. Είναι τυραννική από τη φύση της,  είτε ασκείται από έναν βασιλιά,  ένα δικτάτορα ή έναν εκλεγμένο πρόεδρο.  Η μόνη διαφορά στη περίπτωση της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας»  είναι ότι οι δούλοι έχουν την ψευδαίσθηση  ότι οι ίδιοι επιλέγουν τον αφέντη που θα υπηρετήσουν.  Η ψήφος τους καθιστά συνεργούς της τυραννίας που τους καταπιέζει.  Δεν είναι δούλοι επειδή υπάρχουν αφέντες, αλλά υπάρχουν αφέντες επειδή επέλεξαν να παραμείνουν δούλοι». Ζαν Φρανσουά Μπριέντ «σε σύγχρονη δουλεία«.

Κερδισμένοι από την Ρωσική επίθεση στην Ουκρανία άμεσα και μακροπρόθεσμα θα είναι οι πλασιέ, οι αντιπρόσωποι (έμποροι) όπλων και τα στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ και της Ευρώπης που θα αυξήσουν τις πωλήσεις τους στα ανατολικά και βαλτικά κράτη, την Ρουμανία και την Πολωνία τα επόμενα χρόνια λόγο μεγάλης ζήτησης, (όχι ότι τώρα δεν κάνουν «χρυσές δουλειές«) και οι εργολάβοι ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης Ουκρανίας.

{…} Εκτός όμως της μακιαβελικής άποψης ότι η οικονομία και η πολιτική δεν πρέπει να υπόκεινται σε ηθικούς φραγμούς – περιορισμούς και ο σκοπός (κέρδος – οικονομική κυριαρχία) αγιάζει τα μέσα , έτσι και το κράτος σαν υπόσταση διακατέχεται και πράττει κάτω από την ίδια αξιακή λογική, οι κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές ελίτ που το διαχειρίζονται το οργανώνουν και το κινητοποιούν έχουν σαν βασική προμετωπίδα- δόγμα ότι το κράτος περισσότερο πρέπει να βασίζεται στη δύναμη της ισχύος και λιγότερο ή καθόλου στο δίκαιο και στην ηθική. Από αυτή την αρχή διαμορφώνεται σε γενικές γραμμές και αυτό που ονομάζεται διακρατικό διεθνές δίκαιο. Έτσι εδώ επιβεβαιώνεται το μακιαβελικό δόγμα στην πιο καθαρή του μορφή.

Ο Μακιαβέλι στον “Ηγεμόνα” συμβουλεύει τον ηγέτη να μην είναι αλαζονικός και να ασκεί την ηγεμονία του με σύνεση και σε αυτό το σημείο αντιφάσκει, γιατί όταν ο ηγεμόνας (στην προκείμενη περίπτωση το κράτος) αποκτά την δύναμη της ισχύος και μέσω της κυριαρχίας – που χωρίς αυτήν δεν είσαι ηγεμόνας – αυτή η κυριαρχική δύναμη σπρώχνει πάντα αυτούς που την κατέχουν προς την αλαζονεία, η αλαζονεία της δύναμης και ή ροπή της δύναμης προς την αδικία έχει καταστροφικά αποτελέσματα σε αυτούς που την υφίστανται, ο διάλογος που μας παραθέτει ο Θουκυδίδης μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων διατηρεί μέχρι σήμερα την επικαιρότητα του και είναι ένα υπόδειγμα στην βάση των διεθνών διακρατικών σχέσεων. {…} (από Προοίμιο για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας).

Αλλά πέρα από τα δραματικά γεγονότα στο θέατρο του πόλεμου ας δούμε τι παιχνίδι και μπίζνα  παίχτηκε και παίζεται στην διεθνή σκακιέρα σε αυτές τις δεδομένες παγκόσμιες γεωπολιτικές και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Συνθήκες  που σίγουρα κρύβουν από πίσω τους τις συνέπειες – καθυστερημένα μεν – από την  κατάρρευση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Για όποιον/α ξέρει λίγη ιστορία, αυτό ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας Ουκρανίας είναι λίγο πολύ ένας εμφύλιος καθεστωτικός  πόλεμος, είναι ένας πόλεμος μεταξύ του ρώσικου και του ουκρανικού καθεστώτος μέσα στα πλαίσια των παγκόσμιων γεωστρατηγικών – γεωπολιτικών καταμερισμών ισχύος και καπιταλιστικών συμφερόντων.

Η Ουκρανία είναι το μήλο της έριδος ανάμεσα στη Δύση με μπροστάρη τις ΗΠΑ και κομπάρσο την Ευρωπαϊκή Ένωση  και στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, σ’ ένα διαμορφούμενο σκηνικό που θυμίζει εποχές του Ψυχρού Πολέμου. Η Ρωσία δεν θέλει να χάσει την επιρροή της στην Ουκρανία, με την οποία συνυπήρξαν κάτω από τη ίδια στέγη από την εποχή των τσάρων. Από την πλευρά της, η Δύση θέλει να εντάξει την Ουκρανία στη δική της σφαίρα επιρροής, είτε μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε μέσω του ΝΑΤΟ.

Το παιχνίδι στην σκακιέρα  της γεωστρατηγικής έχει ως εξής: Όταν το 1962 οι Σοβιετικοί επιχείρησαν να εγκαταστήσουν πυραύλους στην επαναστατημένη Κούβα απειλήθηκε θερμοπυρηνικός παγκόσμιος πόλεμος. Οι Αμερικάνοι θεώρησαν ότι οι Σοβιετικοί επεμβαίνουν στην αυλή τους  και ότι αυτό είναι επικίνδυνο για την ασφάλεια τους γιατί αυτοί οι πύραυλοι θα  μπορούσαν μέσα σε λίγα λεπτά να πλήξουν οποιαδήποτε πόλη των ΗΠΑ. Η κρίση των πυραύλων όπως ονομάστηκε εκτονώθηκε όταν οι Σοβιετικοί υποχώρησαν και πήραν πίσω τους πυραύλους.

Τώρα με τη σειρά της η Ρωσία που θεωρεί την Ουκρανία στρατηγική  αυλή της και κίνδυνο για την ασφάλεια της είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, θα σταματήσει την στρατιωτική επιχείρηση μόνο αποτρέποντας το ενδεχόμενο εισόδου της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και έτσι την περικύκλωση της από νατοϊκές πυραυλικές  δύναμης.

Εκτός αυτού ένα από τα αιτήματα της Ρωσίας ήταν/είναι να μεταφερθούν και οι νατοϊκοί πύραυλοι από το έδαφος των βαλτικών δημοκρατιών και της Πολωνίας και της Ρουμανίας δυτικότερα, τουλάχιστον στην περιοχή της Γερμανίας. Γιατί  μπορούν από τις περιοχές αυτές να εκτοξευθούν και να πλήξουν στόχους ακόμα και στη Μόσχα μέσα σε 5 λεπτά. Η Ρωσία θεωρεί ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για την ασφάλειά της και θέλει οπωσδήποτε να το αποτρέψει με κάποιον τρόπο.{…}

Β. Το διπρόσωπο κράτος Ιανός [1]

  1. Το κράτος στην σύγχρονη εποχή έχει την μορφή του ρωμαϊκού μυθολογικού θεού, του διπρόσωπου Ιανού. [2]Το ένα του πρόσωπο – προσωπείο – είναι αυτό που αρέσκεται να δείχνει, δηλαδή το δικαιακό (κράτος δικαίου), [3]και προνοιακό (κράτος πρόνοιας) ενώ παράλληλα ταυτίζει την επικράτεια του  με την χώρα, πολιτεία- πατρίδα.[4] Σκοπίμως αποκρύπτει το σκοτεινό και αποτρόπαιο δεύτερο πρόσωπο του, που είναι και ο ουσιαστικότερος λόγος ύπαρξης του, δηλαδή το μονοπώλιο της δομικής θεσμικής βίας, και ταξικής κυριαρχίας,[5]ενώ παράλληλα το κράτος μέσω της πολιτικής του διοίκησης (κυβέρνηση) και της γραφειοκρατίας του είναι η ποιο καθαρή μορφή του πατερναλισμού. Από την μια μεριά ο στοργικός και από την άλλη ο αυταρχικός πατέρας που θέλει πάντα το καλό των παιδιών του διαμέσου της παλιάς κλασικής συνταγής, του μαστιγίου και του καρότου.

Το κράτος , δεν είναι χώρα – πατρίδα , είναι η μεταφυσική μυστικιστική και νομική φαντασίωση της πατρίδας. Είναι ένα τέχνασμα κατασκευασμένο για να ευνοεί και να διαιωνίζει την ταξική κοινωνία την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως ο φιλελεύθερος ατομικισμός είναι ένα τέχνασμα για την ελευθερία των αφεντικών, αλλά ας δούμε συνοπτικά τις πτυχές αυτής της δεύτερης μορφής του κράτους.

Το κράτος και η γραφειοκρατία του  είναι ένα ιστορικό αλλά παράλληλα και απάνθρωπο δημιούργημα των αρχουσών ελίτ που διέπεται από αρχές αποφασισμένες:

α) Να διατηρούν διά της βίας άδικες μορφές ιδιοκτησίας, που οδηγούν στην φτώχεια και στα κακά που αυτή προκαλεί (σωματικά, πνευματικά, ηθικά και κοινωνικά), στην παθολογική πλεονεξία, τον φόβο και την εμπορευματοποίηση όλων των αξιών.

β) Να γεννούν ενοχή, απογοήτευση, σύγχυση, άγχος και εχθρότητα, μέσω πληθώρας αυθαίρετων νόμων και διατάξεων.

γ) Να συμβάλλουν στην ενστάλαξη μιας ψευδούς αντίληψης των αξιών, δίδοντας έμφαση σε άσχετα ή βλαβερά “ηθικά καθήκοντα”, όπως η υπακοή στις απαιτήσεις της πολιτικής, θρησκευτικής ή όποιας άλλης εξουσίας, όσο ανούσιες ή ανήθικες κι αν είναι οι απαιτήσεις αυτές.

δ) Να προσφέρουν ένα αποθαρρυντικό παράδειγμα απερίγραπτης βαρβαρότητας και αδιαφορίας απέναντι στον πόνο, μέσω της στρατιωτικής του δράσης, της οικονομικής του πολιτικής και της αντιμετώπισης αυτών που δεν συμμορφώνονται.

ε) Να υπονομεύουν την κοινότητα και την προσωπική ευθύνη, καθιερώνοντας τον έλεγχό του σε όλους τους τομείς της ζωής.

ζ) Η γραφειοκρατία: είναι μια μορφή οργάνωσης κατά την οποία οι αποφάσεις παίρνονται στην κορυφή, τις οποίες πρέπει να υπακούουν οι από κάτω και μεταφέρονται διαμέσου μιας σειράς διαταγών όπως σε ένα στρατό. Μια γραφειοκρατία δεν είναι μια αληθινή κοινότητα, η οποία προϋποθέτει ένα σύνδεσμο ίσων ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις από κοινού και τις μεταφέρουν έξω από το σύνδεσμο επίσης από κοινού.

  1. 2022: Ρωσία – Ουκρανία.

Άλλος ένας πόλεμος, άλλη μια εισβολή ενός κράτους σε ένα άλλο, ενός έθνους σε ένα άλλο, άλλη μια σφαγή. Η ιστορία σαν ατέρμονας κοχλίας που στριφογυρίζει γύρο από τον εαυτό του και επαναλαμβάνετε εδώ και κάποιες χιλιετίες σαν τραγωδία.

Σκεπτόμενος πόσο φρέσκια είναι, αφού δυστυχώς διατηρεί μετά από εκατό πενήντα χρόνια την επικαιρότητα της, η γλαφυρή διατύπωση του Μπακούνιν για το σκοτεινό και αποτρόπαιο δεύτερο πρόσωπο του κράτους, κάτι που συνεχίζουν οι αριστεροί να κάνουν πως δεν βλέπουν.

Και όμως κάποιοι/ες σε αυτά τα χώματα, σε αυτές τις πόλης της Ουκρανίας που βλέπουμε στους δέκτες των τηλεοράσεων προσπάθησαν πριν περίπου 100 χρόνια (σε αυτό θα αναφερθώ σε επόμενη ανάρτηση) να σπάσουν αυτόν τον ατέρμονα κοχλία, ακολουθώντας την παρακάτω διαπίστωση όχι μόνο σαν θεωρία αλλά και λόγο του ότι την είχαν βιώσει στο πετσί τους.

{…} Το κράτος είναι η οργανωμένη εξουσία, κυριαρχία και δύναμη που οι ιδιοκτητικές τάξεις ασκούν στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες… η πλέον οφθαλμοφανής, κυνική ολοκληρωτική και εγκληματική άρνηση της ανθρωπιάς και της κοινωνίας . Καταστρέφει την καθολική αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων της γης και οδηγεί μερικούς από αυτούς σε συνεργασία με μοναδικό στόχο να καταστρέψουν, να κατακτήσουν και να υποδουλώσουν όλους τους άλλους… Αυτή η οφθαλμοφανής άρνηση της ανθρωπιάς, που συνιστά την ίδια την ουσία του κράτους, αποτελεί από την σκοπιά του κράτους το υπέρτατο καθήκον και την μεγαλύτερη αρετή του.

Έτσι, το να προσβάλλει, να καταπιέζει, να απογυμνώνει, να λεηλατεί, να δολοφονεί ή να υποδουλώνει κάποιος τον συνάνθρωπό του, θεωρείται συνήθως έγκλημα. Από την άλλη μεριά, από την σκοπιά των εθνικιστών και του πατριωτισμού, όταν τα ίδια πράγματα γίνονται στην δημόσια ζωή για την μεγαλύτερη δόξα του κράτους και την διατήρηση και επέκταση της εξουσίας του, μετατρέπονται όλα σε καθήκον και αρετή.

Αυτό εξηγεί το γιατί όλη η ιστορία των αρχαίων και των σύγχρονων κρατών δεν είναι παρά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων, διότι οι βασιλιάδες και οι υπουργοί του παρελθόντος και του παρόντος, όλων των εποχών και όλων των χωρών -πολιτικοί, διπλωμάτες, γραφειοκράτες και πολεμιστές- αν κριθούν από την άποψη της απλής ηθικής και της ανθρώπινης δικαιοσύνης, αξίζουν εκατό, χίλιες φορές την ποινή των καταναγκαστικών έργων ή της κρεμάλας.

Δεν υπάρχει φρικαλεότητα, ωμότητα, ανοσιούργημα, ψευδορκία, απάτη, ανήθικη συναλλαγή, κυνική ληστεία, θρασύτατη λεηλασία ή βρομερή προδοσία, που να μην έχει διαπραχθεί ή να μην διαπράττεται καθημερινά από τους εκπροσώπους των κρατών, χωρίς κανένα άλλο πρόσχημα εκτός από εκείνη την τόσο «ελαστική», τόσο βολική κι όμως τόσο φοβερή φράση: «για κρατικούς λόγους.{…} Μιχαήλ Μπακούνιν “θεός και κράτος» pdf.

Σημειώσεις – παραπομπές:

Παραπομπές:

Σαν απαραίτητα συμπληρωματικά κείμενα δείτε αυτά:

The Guardian: Πολλοί προέβλεψαν ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα οδηγούσε σε πόλεμο. Αυτές οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν.

Πώς γέμισε η Ουκρανία νεοναζί:Ο σκιώδης ρόλος του Πούτιν και ο χρήσιμος ηλίθιος Ζελένσκι.

Γεωπολιτική του τρόμου – Γεωπολιτική του Χάους

(Δείτε και ένα μικρό χρονικό, Ουκρανία: Η ταραχώδης ιστορία της από την ανεξαρτησία το 1991 μέχρι σήμερα)

Κλιματική και Οικολογική Κατάρρευση: Το νησί του Πάσχα και η εντροπία

Δειτε μια πρόταση για την υπέρβαση της κατάστασης

Μπορούμε να μετατρέψουμε τις σημερινές πολιτικοοικονομικές και πολεμικές συγκρούσεις, σε αγώνα για τη ζωή, την ευζωία;

Σημειώσεις:

[1] (Απόσπασμα από το πολιτικό  δοκίμιο «Προοίμιο για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας

[2] Ιανός (λατινικά: Ianus)

[3] «… Η δικαστική εξουσία στην ουσία είναι συμπλήρωμα και όχι ιδιοσύσταση της αστικής κυριαρχίας. Η δικαστική εξουσία είναι η θεραπαινίδα της κυβερνητικής – εκτελεστικής εξουσίας, η περίφημη διάκριση των εξουσιών και η  ισότητα έναντι του νόμου , είναι μια συμπαιγνία  παραπλάνησης των αστών και μια φαντασίωση του Μοντεσκιέ, που ποτέ δεν ίσχυε – ισχύει απόλυτα στο αστικό καπιταλιστικό δικαιακό – πολιτειακό καθεστώς. Καθεστώς που δεν είναι τυχαίο το γεγονός, πως η καρδιά του (ιδιαιτέρα του δυτικού), ανευρίσκεται  στο ρωμαϊκό δίκαιο.

Αντίθετα από την ισότητα απέναντι στο νόμο ή απέναντι στο θεό που επικαλούνται τα φιλελεύθερα, σοσιαλιστικά και θεοκρατικά καθεστώτα, η αναρχία αντιπαραθέτει πρώτα και κύρια την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κοινωνία δικαίου σε συνθήκες οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας, γιατί τότε το δίκαιο και οι νόμοι που παράγονται από αυτό το δίκαιο, ορίζονται από τα συμφέροντα της κυρίαρχης άρχουσας τάξης και της εκάστοτε πολιτικής ελίτ που την εκπροσωπεί.

Είναι το δίκαιο και οι νόμοι των ισχυρών-κυρίαρχων που μέσω του καθαρού κράτους, δηλαδή της νομιμοποιημένης δομικής βίας με ένα κεντρικά ελεγχόμενο μονοπώλιο της βίας που ασκείται από τις δυνάμεις ασφαλείας των καθεστώτων και της ιδεολογικής τρομοκράτησης που ασκείται μέσω της στρατηγικής του φόβου, το επιβάλουν στις κυριαρχούμενες τάξεις. Σε συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής ανισότητας, το δίκαιο το φτιάχνουν οι ισχυροί για να το επωμίζονται οι ανίσχυροι….» (Σύνοψη του κοινωνικού αναρχισμού). Άλλωστε από την αρχαία εποχή ο ίδιος ο νομοθέτης μιλούσε για την ταξικότητα του νόμου. Ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλωνας περίπου  πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια έλεγε: «Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης, τα μικρά έντομα πιάνονται, ενώ τα μεγάλα τον σχίζουν και περνάνε».

{…} Το κράτος, μαζί με την ενίοτε συμβολική ενοχοποίηση κάποιων ατόμων από τους κόλπους των μελών της κυρίαρχης τάξης, επιδιώκει την δήθεν εναντίωση προς την κυρίαρχη τάξη μέσω γραφειοκρατικών ρυθμίσεων, δηλαδή μέσω νέων νόμων χωρίς στην ουσία ποινικές κυρώσεις. Η αντιμονοπωλιακή νομοθεσία, η νομοθεσία κατά της μόλυνσης, η βιομηχανική νομοθεσία, οι νομοθεσίες για την πάταξη τις φοροδιαφυγής- εισφοροδιαφυγής και της διαφθοράς οι νομοθεσίες για την πάταξη του βρόμικου χρήματος, η νομοθεσία που αφορά την ασφάλεια των προϊόντων, όπως και οι νόμοι που προστατεύουν τους καταναλωτές, είναι παραδείγματα στα οποία το χάσμα μεταξύ του νόμου και της επιβολής του, είναι αβυσσαλέο.

Η επιλεκτική επι­βολή προασπίζει τις αξιώσεις για μια επιλεκτική νομοθεσία η οποία, με την σειρά της, προκαλεί μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της αδικίας εκ μέρους του κοινού. Αν η επιβολή είναι ανεπαρκής, το κράτος μπορεί να επιχειρηματολογήσει υπέρ περισσότερων κρατικών φορέων επιβολής, που διευρύνουν το κράτος και αυξάνουν την ικα­νότητα προάσπισής τους.

Αυτό το μοντέλο αυτοδημιουργίας αντιστοιχεί στην πίστη ότι οι ανισότητες και οι αδικίες μπορούν να λυθούν ή να διορθωθούν από την νομοθεσία, από εξεταστικές επιτροπές που οδηγούν σε νέα νομοθεσία, ή από νεοδημιούργητες κρατικές γραφειοκρατίες. Κατά ειρωνικό τρόπο, η μη εγκυρότητα αυτού του μοντέλου οδηγεί το δόγμα/θεσμό, δηλ. το εθνικό κράτος ή τον εθνικισμό, σε σύγκρουση με το δόγμα/θεσμό, δηλ. τον καπιταλισμό ή την ατομική ιδιοκτησία. Η ανάπτυξη των διεθνών εταιρειών (πολυεθνικών) μέσο της παγκοσμιοποίησης διακυβεύει τα εθνικά συμφέροντα κάθε κράτους. Ως εκ τούτου, νέα θεσμικά πρότυπα και δόγματα πρέπει να προκύψουν από αυτήν την σύγκρουση. Αυτό γίνεται φανερό από τις ανισότητες στην κατανομή των τροφίμων των εισοδημάτων και της ενέργειας μεταξύ των λαών της γης.

Το πρόβλημα για τις εξουσίες ή τους εξουσιαστές είναι να αποφεύγουν την συμμόρφωση, έτσι ώστε να μπορούν δημιουργικά να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες αντιμετώπισης των αλλαγμένων ενδο- και διακρατικών συνθηκών. Πρωτοβουλίες πρέπει να αναλαμβάνονται συνεχώς για να επινοούνται νέα στρατηγήματα που ωθούν σε συμμόρφωση τους διευθυνόμενους πληθυσμούς και άλλες ανταγωνιστικές εξουσίες εθνικών κρατών.Η σύγκρουση μεταξύ εθνι­κού κράτους και κεφαλαίου θέτει το ερώτημα αν ενδείκνυται η εθνική, η ιδιωτική ή η ανθρώπινη «ιδιοκτησία» των φυσικών πόρων (πετρέλαιο, κλίμα κλπ). Θέτει το ερώτημα αν είναι απαραίτητος για την συνέχιση της ύπαρξης της ζωής ο εθνικός, ο ιδιωτικός ή ο ανθρώπι­νος κατανεμητικός έλεγχος. Θέτει υπό αμφισβήτηση και ρίχνει το γάντι στον «εθνικισμό» και την «ατομική ιδιοκτησία» ως δόγ­ματα/θεσμούς.

Θα συνεχίσει η ασυλία από κρατικές ποινικές κυρώ­σεις να προστατεύει τους καπιταλιστές των διεθνών ή ακόμη και των εθνικών εταιρειών; Θα συνεχίσει το κράτος, μέσω του μιλιταρισμού του, να προστατεύει την ιδιωτική απομύζηση, την εκμετάλλευση και τις αγορές στις διεθνείς ή στις εθνικές αποικίες; Μπορούν αυτοί, οι οποίοι μέσω της μονοπώλησης ελέγχουν την οικονομική εξουσία και την εξουσία καταναγκασμού, να συνεχίσουν να έχουν ασυλία από ποινικές κυρώσεις;

Προς το παρόν, το κράτος απαλλάσσει τον εαυτό του από την ευθύνη για τα κοινωνικά κακά που το ίδιο προκαλεί. Επειδή το κρά­τος είναι αυτό που ορίζει το έγκλημα, αυτό που επιβάλλει τις ποινικές κυρώσεις και αυτό που διαχειρίζεται τα κοινά, τα κακά που προκαλεί είναι πέρα από κάθε ενοχοποίηση. Δεν ευθύνεται για τα εγκλήματα που διαπράττονται από τα άτομα. Η αντεκδίκησή του, οι ποινικές κυρώσεις, επιβάλλονται σ’ αυτούς που υπόκεινται σε ενοχοποίηση χωρίς να απολαμβάνουν ατιμωρησίας. Η συμπεριφορά των υπηκόων του, των εχθρών του, ντόπιων και ξένων, μπορεί να χαρακτηριστεί ως έγκλημα. Εν συνεχεία, το κράτος που εφευρίσκει το έγκλημα, εξαιρεί τον εαυτό του. Οι δικές του πράξεις είναι δικαιολογημένες, μη υποκείμενες σε ποινική κύρωση. Τα κακά που αυτό προκαλεί χαρακτηρίζονται ως αποδεκτά, ως «μη κακά».

Όπως ποικίλλει η μορφή του κράτους, ποικίλλει και η έννοια του ποινικού νόμου, του εγκλήματος και της ποινικής κύρωσης. Οι καπι­ταλιστικές, φασιστικές και κομματικές δικτατορίες και τα κράτη-πρόνοιας επεκτείνουν, περιορίζουν, δημιουργούν και προωθούν το δικό τους ιδιαίτερο είδος εγκλήματος και ποινικής κύρωσης, ό,τι ται­ριάζει δηλαδή, στις περί παραγωγής μυθολογίες τους. Ανεξαρτήτως μορφής, το κράτος επιδιώκει να μονοπωλεί την συνείδηση και την κοινωνική ζωή προς το συμφέρον την ολιγαρχίας, καθώς επίσης και να διατηρεί την ηγεμονία, την ιεραρχία και την εξουσία. Γι’ αυτό ποινικοποιεί ιδέες, θεσμούς, κοινωνικές δραστηριότητες και αυτούς που τις αναπτύσσουν, όταν αυτοί αποτελούν οργανωμένη απειλή αποκαλύψεων ή αντεκδίκησης ενάντια στο κράτος.

Οι ιδέες περί ατόμου και περί συλλογικής ευθύνης χειραγωγούνται ώστε να αντιστοιχούν στην ιδιαίτερη ιδεολογική κρατική μορφή τους και να βοηθούν στην διατήρησή της (π.χ. καπιταλιστικής, φασιστικής, κομ­μουνιστικής ή κομματικής δικτατορίας). Οι ιδέες της εξουσίας και της ιεραρχίας προστατεύονται επιμελώς ως βασικές για την ιδέα του κράτους. Η διαφοροποίηση εγκλήματος και «τιμωρίας» κατασκευά­ζεται και μυθοποιείται, έτσι ώστε να συγκαλύπτει τα συμφέροντα, την εξουσία και την κυριαρχία των λίγων . {…} (Λ. Τιφατ – Ντ. Σάλιβαν “Ο Αγώνας για να είναι κανείς Άνθρωπος, Έγκλημα, εγκληματολογία και αναρχισμός”.

[4] Σε άλλο κείμενο γράφω: «… Όμως – μιλώντας συμβολικά- πρέπει να δούμε ότι υπάρχουν δυο ανθρωπότητες, και η Ευρώπη είναι δυο Ευρώπες, και ότι το κάθε κράτος είναι  στην ουσία «χωρισμένο» σε δυο χώρες (πατρίδες).

Η πρώτη χώρα είναι: Του μισανθρωπισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της κοινωνικής ανισότητας, του εθνικισμού, του ατομικισμού, του ανταγωνισμού, του “παν μέτρο χρήμα”, της εκμετάλλευσης, του αποκλεισμού, της μισαλλοδοξίας, του σκοταδισμού, του φασισμού, του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού κλπ.

Η δεύτερη χώρα είναι: Του ουμανισμού, του αντιρατσισμού, της φιλοξενίας, της κοινωνικής ισότητας, του διεθνισμού, της αλληλεγγύης, του “παν μέτρο άνθρωπος”, της αμοιβαιότητας, της συνεργασίας, της ανεκτικότητας , του διαφωτισμού, της ελευθερίας, της άμεσης δημοκρατίας κλπ.

Μιλώντας με – όρους συμβατικούς – εδώ και αιώνες την πολιτική “πλειοψηφία” έχουν σε κάθε κράτος και στην Ευρώπη αυτοί της “πρώτης χώρας”, ο ουμανισμός και ο διαφωτισμός δεν μπόρεσαν και εμποδίστηκαν από την αντίδραση να ολοκληρώσουν το έργο τους, αυτό του εξανθρωπισμού του ανθρώπου και της κοινωνίας…) Δείτε όλο το κείμενο εδώ: Μερικές σκέψεις για τα γεγονότα στο Παρίσι  Και αυτό: Η αναρχική κοινωνιολογία του φεντεραλισμού και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

[5] Κατά τη μελέτη της οικονομικής ιστορίας, οι μελετητές- απολογητές του συστήματος , συστηματικά αποκρύβουν το ρόλο της  κρατικής βίας στην οικονομία, ή τον απόλυτα κεντρικό ρόλο του πολέμου, της αποικιοκρατίας  και της δουλείας εξαναγκαστικής ή μισθωτής, στη δημιουργία και σχηματοποίηση των βασικών θεσμών, αυτού που σήμερα αποκαλούμε «οικονομία».

Σε πολλές περιπτώσεις στα αναπτυγμένα κράτη σήμερα η βία  προς το εσωτερικό τους μπορεί να είναι αόρατη – συγκαλυμμένη , αλλά παραμένει τυπωμένη στη φιλοσοφία της κοινής οικονομικής λογικής, στην προφανέστατα αυταπόδεικτη φύση των εκμεταλλευτικών θεσμών, που απλά ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν έξω από το μονοπώλιο της βίας – αλλά και της συστηματικής απειλής της βίας – που διατηρείται και από το σύγχρονο κράτος. Γιατί ο καπιταλισμός εκτός από κοινωνικό – οικονομικό σύστημα είναι πρώτα και κύρια μορφή ή μορφές κυβερνητικής, θεσμικής και πολιτειακής συγκρότησης που παράγει και προάγει την πολιτική και οικονομική αλλοτρίωση.

Όμως (σύμφωνα με τον  Πιέρ Κλαστρ) πριν να είναι οικονομική, η αλλοτρίωση είναι πολιτική. Η εξουσία είναι πριν την εργασία, Η οικονομία είναι παράγωγο της πολιτικής. Η ανάδειξη του κράτους καθορίζει και την εμφάνιση των τάξεων. Στη Σουμερία, Βαβυλώνα, Χαλδαία , Ασσυρία και την Αίγυπτο , εδώ και σχεδόν πέντε χιλιάδες  χρόνια, μαζί με το κράτος, έκανε την εμφάνιση του το καθετί που ξέρουμε και σήμερα: Η σύγχρονη πόλη με τους έμπορους της, τους υπαλλήλους της, τους σκλάβους της, τις πόρνες της, τους ιερείς της, τους αστυνομι­κούς της, τους στρατιωτικούς της, και πάνω απ΄ όλους ο ηγεμόνας, ο βασιλιάς ή ο πρίγκιπας, ή ο πρωθυπουργός,  ο οποίος κυβερνά το κράτος διαμέσου της κυβέρνησής του.

«… Απορρίπτοντας, σε συμφωνία με τις έρευνες του ανθρωπολόγου Πιέρ Κλαστρ, κάθε προσπάθεια να αποδοθεί η ανάδυση της κυριαρχίας μέσα στην ιστορία σε απλούς οικονομικούς παράγοντες, θέση που υποστηρίζεται τόσο από τη φιλελεύθερη όσο και από τη μαρξιστική σκέψη, ο Μάρεϊ Μπούκτσιν συμπληρώνει και θεωρεί ότι η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο προηγήθηκε και αποτέλεσε τη βάση της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση: «Δεν είναι η ανάγκη για πλεόνασμα υλικού πλούτου που δημιουργεί τις ιεραρχίες και τις κυρίαρχες τάξεις· αντιθέτως, είναι οι ιεραρχίες και οι κυρίαρχες τάξεις που δημιουργούν τα τεράστια πλεονάσματα του υλικού πλούτου».(Περισσότερα εδώ: H κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s