Οι αυτοδημιούργητοι δισεκατομμυριούχοι… του μπαμπά ή της μαμάς!

Σχόλιο – επιμέλεια δημοσίευσης: Γιώργος Μεριζιώτης

Σχόλιο:

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, το περιοδικό  Forbes ( Το μότο του περιοδικού είναι: The Capitalist Tool) δημοσίευσε την περιβόητη λίστα όπου φιγουράρουν οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Συγκεκριμένα, στην 36η έκδοση της κατάταξης του αμερικανικού περιοδικού περιλαμβάνονται 2.668 δισεκατομμυριούχοι, με τα εκτιμώμενα περιουσιακά τους στοιχεία να φτάνουν τα 12,7 τρισ. δολάρια συνολικά. (Οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο για το 2022 σύμφωνα με το ForbesΑυτοί είναι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στην Ευρώπη για το 2022). Αυτοι οι 2.668 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν πλούτο 6 φορές παραπάνω από το ΑΕΠ όλης της Αφρικής πουν  δεν υπερβαίνει τα 2 τρισ. δολάρια ετησίως.

Το περιοδικό Forbes λέει ότι το 71% τις λίστας του είναι αυτοδημιούργητοι.

Αυτοδημιούργητος σύμφωνα με το βικιλεξικο είναι «αυτός  που κατάφερε να επιτύχει στη ζωή του σε διάφορους τομείς (οικονομικό, κοινωνικό κ.λπ.) βασιζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις κι όχι σε άλλους».

Λες και η οικονομία είναι μια ατομική υπόθεση, λες και ο παραγόμενος κοινωνικός πλούτος μέσα από την συλλογική εργασία  είναι παραγόμενος ατομικά, γιατί μόνος του (ατομικά)  παράγει, καταναλώνει  και συσσωρεύει (αν μπορεί)  ο καθένας/μια πλούτο, ξεφεύγοντας από την καθημερινή επιβίωση. «Μεροδούλι μεροφάι» έλεγε μια λαϊκή ρήση για να καταδείξει ότι οι πλειοψηφία των ανθρώπων βρίσκεται πάντα μέσα στα περιοριστικά όρια της επιβίωσης  που τους επιβάλει το σύστημα της μισθωτής (δουλείας) εργασίας. Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να σκεφτούν ότι αν δεν υπήρχαν φτωχοί δεν θα υπήρχαν και πλούσιοι, και ότι σε αυτή την ταξική κοινωνία η πλειοψηφία των ανθρώπων πουλάει την εργασία του και ότι μια μειοψηφία αγοράζει αυτή την εργασία, ένα άτομο από αυτά μπορεί να αγοράζει  την εργασία ακόμα και 200.000 ανθρώπων.

Η παλιά αμερικάνικη  παραμύθα (αν και στις μέρες μας  αρκετά ξεθωριασμένη) ότι πλένοντας στοίβες από εκατομμύρια πιάτα μπορεί να σου κάτσει και να γίνεις «βασιλιάς των ρεστοράν» μέσω της  λεγομένης «κοινωνικής κινητικότητας»  (το αμερικάνικο όνειρο) που είναι και μια από τις επιτομές της αντεπανάστασης, σύμφωνα με αυτές τις συνθήκες μπορεί να σου κάτσει να επιλέξεις από εργάτης να γίνεις αφεντικό, είναι και αυτό μια ατομική επιλογή στα πλαίσια ελευθεριότητας του συστήματος για την εσαεί διαιώνιση του.

Φυσικά αυτή την διαιώνιση και επέκταση τις ταξικής κοινωνίας έρχεται πάντα να στηρίξει το κράτος και οι πολιτικές ελίτ που το διοικούν, το κράτος στηρίζει τις κοινωνικές και πολιτικές ανισότητες και διαιωνίζει την φτώχεια  για να μπορούν οι επιχειρηματίες  να βρίσκουν εύκολα  εργάτες/ες για τις επιχειρήσεις τους. 

{…} Κατά τη μελέτη της οικονομικής ιστορίας, οι μελετητές- απολογητές του συστήματος , συστηματικά αποκρύβουν το ρόλο της κρατικής βίας στην οικονομία, ή τον απόλυτα κεντρικό ρόλο του πολέμου, της αποικιοκρατίας και της δουλείας εξαναγκαστικής ή μισθωτής, στη δημιουργία και σχηματοποίηση των βασικών θεσμών, αυτού που σήμερα αποκαλούμε «οικονομία».

Σε πολλές περιπτώσεις στα αναπτυγμένα κράτη σήμερα η βία προς το εσωτερικό τους μπορεί να είναι αόρατη – συγκαλυμμένη , αλλά παραμένει τυπωμένη στη φιλοσοφία της κοινής οικονομικής λογικής, στην προφανέστατα αυταπόδεικτη φύση των εκμεταλλευτικών θεσμών, που απλά ποτέ δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν έξω από το μονοπώλιο της βίας – αλλά και της συστηματικής απειλής της βίας – που διατηρείται και από το σύγχρονο κράτος. Γιατί ο καπιταλισμός εκτός από κοινωνικό – οικονομικό σύστημα είναι πρώτα και κύρια μορφή ή μορφές κυβερνητικής, θεσμικής και πολιτειακής συγκρότησης που παράγει και προάγει την πολιτική και οικονομική αλλοτρίωση. {…} (*)

Αλλά ας δούμε μερικούς από αυτούς τους αυτοδημιούργητους.

Οι αυτοδημιούργητοι δισεκατομμυριούχοι… του μπαμπά ή της μαμάς!

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι ιστορίες δισεκατομμυριούχων που συναντάμε στη λίστα Forbes των 100 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου.

Η περίπτωση του γιου Ελληνα βιομηχάνου, τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης παρουσίασε ως πρότυπο επιτυχημένου, επαναπα­τρισθέντα επιχειρηματία, επειδή κατάφερε να πιάσει δουλειά στο… εργοστάσιο του μπαμπά του, αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση των «αυτοδημιούργητων» επιχειρηματιών του πλανήτη.

Όταν στις 2 Φεβρουαρίου του 1842 ο Αμερικανός πολιτικός Χένρι Κλέι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο αυτοδημιούργητος (self-made man) για να περιγράψει τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, πιθανότατα δεν συνειδητοποιούσε ότι είχε μόλις δημιουργήσει τον δομικό μύθο πάνω στον οποίο στηρίζεται έκτοτε το αμερικανικό όνειρο. Σχεδόν 180 χρόνια αργότερα ο όρος self-made χρησιμοποιείται σχεδόν πάντα πριν από τη λέξη δισεκατομμυριούχος, ακόμη και αν ο εν λόγω επιχειρηματίας έχει κληρονομήσει το σύνολο της περιουσίας του από τον πατέρα του.

Λαμπρή εξαίρεση βέβαια στους «επιχειρηματίες του μπαμπά» αποτελεί ο Μπιλ Γκέιτς (περιουσία 129 δισ. δολάρια), ο οποίος ήταν παιδί… της μαμάς. Η Μέρι Γκέιτς (κόρη και εγγονή μεγάλων τραπεζιτών των ΗΠΑ) συμμετείχε μαζί με τον πρόεδρο της IBM, Τζον Οπελ στο διοικητικό συμβούλιο της United Way – μια ομπρέλα 1.800 μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Οταν λοιπόν ο Οπελ αναζήτησε ένα νέο λειτουργικό σύστημα για τους υπολογιστές της εταιρείας του, η Μέρι Γκέιτς «έσπρωξε» τον γιο της και την άγνωστη μέχρι τότε εταιρεία Microsoft. Η ανάθεση ήταν σκανδαλώδης, αφού η Microsoft δεν διέθετε ακόμη δικό της λειτουργικό σύστημα. O Μπιλ Γκέιτς ουσιαστικά αγόρασε το λειτουργικό QDOS από την εταιρεία Seattle Computer Products, η οποία με τη σειρά της είχε δανειστεί (κάποιοι λένε κλέψει) στοιχεία από το λειτουργικό του πρωτοπόρου προγραμματιστή Γκάρι Κίλνταλ.

Λιγότερο εντυπωσιακή αρχίζει να φαντάζει και η πορεία του δισεκατομμυριούχου Ιλον Μασκ (285 δισ. δολάρια), αν σκεφτεί κανείς ότι ο πατέρας του, μεταξύ άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στο καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, διέθετε και μισό ορυχείο διαμαντιών στη Ζάμπια (όπου παιδιά δουλεύουν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης σε διάφορα ορυχεία). Αν και ο ίδιος ο Μασκ δηλώνει ότι έχτισε μόνος του την αυτοκρατορία του, τα παιδικά του χρόνια χαρακτηρίζονταν από την πολυτελή ζωή και την εκπαίδευση που προσέφερε η οικογενειακή περιουσία.

Από την πλευρά του, ο Τζεφ Μπέζος (200 δισ. δολάρια) ενδέχεται να είχε παραμείνει ένας απλός πλασιέ βιβλίων στο ίντερνετ εάν οι γονείς του δεν του είχαν προσφέρει ένα «μικρό» δάνειο 245.573 δολαρίων το 1995 για να στηρίξει την Amazon. Οσο για τον τρίτο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, τον Μπερνάρ Αρνό της Louis Vuitton (200 δισ. δολάρια), ύστερα από τις σπουδές του στα καλύτερα Πανεπιστήμια της Γαλλίας, έπιασε την πρώτη του δουλειά στην κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα του.

Παρόμοιες είναι οι ιστορίες δεκάδων ακόμη δισεκατομμυριούχων που συναντάμε στη λίστα των 100 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου. Ακόμη και αν οι γονείς τους δεν διέθεταν αμύθητες περιουσίες, σχεδόν όλοι μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον το οποίο τους διέκρινε από τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων του πλανήτη. Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ της Facebook (126 δισ. δολάρια), παραδείγματος χάριν, είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει στην ιδιωτική ακαδημία Phillips Exeter (ετήσιο κόστος διδάκτρων 57.000 δολάρια), ενώ από τα 11 του χρόνια είχε τον προσωπικό του καθηγητή που του μάθαινε προγραμματισμό (γεγονός που προφανώς του έδωσε τον τίτλο του «παιδιού θαύματος» των υπολογιστών). Η μητέρα του Σεργκέι Μπριν (121.9 δισ. δολάρια) ήταν ερευνήτρια στη NASA, ενώ ο πατέρας του Γουάρεν Μπάφετ (105,2 δισ. δολάρια) ήταν μεγαλο-επενδυτής και γερουσιαστής επί σειρά ετών.

Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι στη λίστα των δέκα μεγαλύτερων δισεκατομμυριούχων του πλανήτη συμπεριλαμβάνονται μόνο λευκοί άντρες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη (προ ημερών έπεσε από τη δέκατη θέση ο Ινδός Μουκές Αμπανι – ο οποίος επίσης κληρονόμησε τη αμύθητη περιουσία του από τον πατέρα του).

Προφανώς θα ήταν άδικο να αποδώσουμε τις αμύθητες περιουσίες αυτών των ανθρώπων μόνο στο περιβάλλον που δημιούργησαν για αυτούς οι γονείς τους. Αρκετοί κατάφεραν να διαπρέψουν μέσα από τακτικές απάνθρωπης υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων τους (Μπέζος, Μασκ), με κρατικοδίαιτες συνεργασίες με το αμερικανικό Δημόσιο και κυρίως συμβόλαια για το Πεντάγωνο (Μπέζος, Μασκ, Γκέιτς) και φυσικά με την άμεση ή έμμεση υφαρπαγή πόρων των πολιτών μέσω της μεταφοράς των εταιρειών τους σε φορολογικούς παραδείσους.

Ας μην είμαστε λοιπόν άδικοι και κακεντρεχείς. Ολοι μπορούν να μετατραπούν στο απόλυτο σύμβολο της καινοτομίας, όπως ο Στιβ Τζομπς της Apple, και να γίνουν δισεκατομμυριούχοι. Αρκεί στα κινέζικα εργοστάσια που παράγουν τις συσκευές σου να τοποθετήσεις μεγάλα δίχτυα, ώστε οι εργάτες να μην μπορούν να αυτοκτονήσουν πηδώντας από την ταράτσα του κτιρίου.

Πηγή: info-war.gr

Σημειώσεις του επιμελητή:

*) Απόσπασμα από εδώ: Προοίμιο για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας

Δείτε και αυτά:

Οι στατιστικές του αίσχους, η αθλιότητα της φιλανθρωπίας και η αλληλεγγύη…

Ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων εκτοξεύθηκε εν μέσω πανδημίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s