Εκατό χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου: «Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε» (ντοκιμαντέρ)

Παράθεμα

Εκατό χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου

«Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε» (ντοκιμαντέρ)

Επιμέλεια /σύνταξη / μοντάζ: Γιώργος Μεριζιώτης

depositphotos_62815929-stock-photo-cemetery-of-french-soldiers-from

Νεκροταφείο των Γάλλων στρατιωτών

Το ντοκιμαντέρ  αναφέρεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ( Ιούλιο του 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918) που ήταν ο πρώτος βιομηχανικού τύπου πόλεμος. Επίσης αναφέρεται στην προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και ιδιαίτερα του μεγαλύτερου κόμματος της, του γερμανικού SPD, που ταυτίστηκε με αυτό τον πόλεμο.

Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου μια εποχή που οι προσδοκίες για την κοινωνική επανάσταση ειδικά στην κεντρική Ευρώπη ήταν μεγάλες, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το κοινωνικό ζήτημα  στο εθνικό – πατριωτικό είχε σαν αποτέλεσμα να επικρατήσει ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο σοβινιστικός πατριωτισμός.

Συνέχεια

Ισπανία '36 – "Μέσα στην Επανάσταση" (ντοκιμαντέρ)

Παράθεμα

Ισπανία ’36 – «Μέσα στην Επανάσταση» (ντοκιμαντέρ)

 

7afe69325f6cedaa80a4c122beca0ebe--spanish-war-political-postersΙσπανια ΄36 «Μέσα στην Επανάσταση»

Spain ’36 «During the revolution»

Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα από την εργατική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Ήταν ένα πείραμα κοινωνικών μετασχηματισμών, από τα μεγαλύτερα που γνώρισε η δυτική Ευρώπη. Στα 3 χρόνια του «σύντομου καλοκαιριού της αναρχίας», δυο ζητήματα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο: πρώτον, δεν επικράτησε λιμός.

Δεύτερον θεωρήθηκε ότι υπήρξε, – ακόμα και από τους αντιπάλους της -,  σε σχέση με όλες τις προηγούμενες, μια από τις επαναστάσεις  με το ποιο  ανεβασμένο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο. Ανεξάρτητα από το σαμποτάρισμα και την καταστολή που δέχθηκε, από τους σταλινικούς του ΚΚ Ισπανίας, που δεν είχαν συμφέρον να πετύχει αυτή η επανάσταση.

Συνολική διάρκεια ντοκιμαντέρ: 112 λεπτά

Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με πρόλογο κι επίλογο.

Συνέχεια

Μπρεχτομανία (α)

Παράθεμα

Μπρεχτομανία (α)

 

ΛΕΣΧΗ

Η Λέσχη των Ισοπεδωτών παρουσιάζει

MΠPΕΧΤΙΚΑ 1 (Αλληλεγγύη)*

(από την ταινία:  Kuhle Wampe: Σε Ποιον Ανήκει ο Κόσμος;)

 

Στίχοι:   Μπέρτολτ Μπρέχτ  Μουσική:  Hanns Eisler

 

Μοντάζ / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

«… Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων / ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν / γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων / που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν / πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα / και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της / τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω / δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το / να με υπηρετούν. Γι’ αυτό εγκατέλειψα / την τάξη μου και συντρόφεψα με τους / μικρούς, φτωχούς ανθρώπους …»

Μπέρτολτ Μπέχτ

 

* Το σποτ αυτό μανταρίστηκε λίγο μετά τις κινητοποιήσεις από την απεργία  ενάντια στα μνημόνια  στης 5 Μαΐου 2010

 

Συνέχεια

Mπρεχτομανία (β)

Παράθεμα

Mπρεχτομανία (β)

Η Λέσχη των Ισοπεδωτών παρουσιάζει

 

 

Στίχοι:   Μπέρτολτ Μπρέχτ  Μουσική:  Kurt Weill

 

Μοντάζ / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

Η Όπερα Της Πεντάρας

 

Γράφει ο Γιώργος Δεπάστας

coverΈργο εμβληματικό της παγκόσμιας δραματουργίας και μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του θεάτρου, ήδη από την πρεμιέρα στις 31 Αυγούστου του 1928, η Όπερα της Πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, με τη μουσική του Κουρτ Βάιλ, αποτελεί ένα υπερθέαμα που ενσωματώνει στοιχεία από διαφορετικά θεατρικά είδη, ενώ διατηρεί στον πυρήνα του την πρόθεση για κοινωνική κριτική, αναδεικνύοντας την αλλοτριωτική δύναμη των μηχανισμών εξουσίας και την απόλυτη κυριαρχία του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Το μπρεχτικό αριστούργημα αποτελεί διασκευή της Όπερας του Ζητιάνου (1728) του Τζον Γκέι.

Η ιδέα μιας σύγχρονης παράστασης ανήκει στη συνεργάτιδα του Μπρεχτ, Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες τη μεγάλη θεατρική επιτυχία της Όπερας του Ζητιάνου, που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1920 και είχε κάνει το ρεκόρ των 1.500 παραστάσεων. Το μπρεχτικό αριστούργημα αποτελεί διασκευή της Όπερας του Ζητιάνου (1728) του Τζον Γκέι. Η ιδέα μιας σύγχρονης παράστασης ανήκει στη συνεργάτιδα του Μπρεχτ, Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες τη μεγάλη θεατρική επιτυχία της Όπερας του Ζητιάνου, που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1920 και είχε κάνει το ρεκόρ των 1500 παραστάσεων.

Η Χάουπτμαν μετέφρασε το έργο και πάνω στη μετάφρασή της εργάστηκε ο Μπρεχτ. Στη διασκευή του έκανε βαθιά τομή στο αρχικό υλικό, απαλείφοντας τον ρεαλιστικό του χαρακτήρα, ενώ πειραματίστηκε εφαρμόζοντας την ακόμα καινούργια ιδέα του για το Επικό Θέατρο, δίνοντάς του τελικά τη μορφή ενός θεατρικού έργου με εμβόλιμα τραγούδια-σχόλια.

«Ήδη τον Ιανουάριο του 1929 η Όπερα παιζόταν σε 19 γερμανικά θέατρα και παράλληλα στη Βιέννη, στην Πράγα και τη Βουδαπέστη. Στο τέλος της σεζόν 1928-1929 αριθμούσε 4000 παραστάσεις σε περίπου 200 διαφορετικές σκηνοθεσίες. Το 1933 η Όπερα της Πεντάρας απαγορεύτηκε από το ναζιστικό καθεστώς, στο μεταξύ όμως το έργο είχε μεταφραστεί σε 18 γλώσσες και είχε ανεβεί πάνω από 10.000 φορές σε ευρωπαϊκές σκηνές. Μετά τον πόλεμο ανέβηκε πάλι το 1945 στο Βερολίνο και από τότε παρουσιάζεται τακτικά διεθνώς και πάντα με μεγάλη επιτυχία. Κατά καιρούς την έχουν χαρακτηρίσει: όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ, σάτιρα, πολιτικό καμπαρέ και πολλά άλλα. Ο ίδιος ο Μπρεχτ τη χαρακτήρισε ως “την πιο επιτυχή παρουσίαση Επικού Θεάτρου”.

Η Όπερα Της Πεντάρας – the threepenny opera –  full movie

Ταινία του 1931 σε σκηνοθεσία Γκέοργκ Παμπστ, σενάριο βασισμένο σε έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ και μουσική του Κουρτ Βάιλ. full movie, ελληνικοί υπότιτλοι

Mπρεχτομανία (γ)

Παράθεμα

Mπρεχτομανία (γ)

Η Λέσχη των Ισοπεδωτών παρουσιάζει

ΜΠΡΕΧΤΙΚΑ 2 (Μπαλάντα Του Νεκρού Στρατιώτη)

ΜΠΡΕΧΤΙΚΑ 4 ( Rote Shne )

Μπαλάντα Του Νεκρού Στρατιώτη- Die Legende vom toten Soldaten

 

 

Το 1917 ο Μπέρτολτ Μπρέχτ γράφεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου, σε λίγους μήνες όμως επιστρατεύεται και αναλαμβάνει χρέη νοσοκόμου στο νοσοκομείο του Αουγκσμπουργκ. Εκεί θα βιώσει όλη την αγριότητα του πολέμου.

Οι κραυγές απόγνωσης των τραυματισμένων, οι θρήνοι των ακρωτηριασμένων θα αφήσουν ανεξίτηλα σημάδια πάνω του και θα εδραιώσουν μέσα του μια αταλάντευτα ειρηνόφιλη συνείδηση. Πρώτος καρπός της η Μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη, ένα έργο που ο ίδιος συνήθιζε να τραγουδά σε ταβέρνες του Μονάχου μπροστά σε απομάχους, οι οποίοι παρεξηγώντας το μήνυμά του τον γιουχάιζαν και εκσφενδόνιζαν εναντίον του ποτήρια γεμάτα μπίρα!…

Τη μουσική της Φαραντούρη αντλήσαμε από το κανάλι του jimakos61 http://www.youtube.com/user/jimakos61…

 

Η μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη

Για πέμπτο Μάη πολεμάει
για ειρήνη κουβέντα καμιά
και ο φανταράκος τα βροντάει
πεθαίνει ηρωικά

Και ο Αυτοκράτωρ οργίζεται
και βγάζει διαταγή
ο θάνατος αναβάλλεται
η νίκη όσο αργεί

μα ο φαντάρος κείτεται
στον τάφο του δίχως ντροπή
και ξάφνου τον επισκέπτεται
μια επιτροπή

Με φτυάρι και με αγιασμό
ξεθάβουν το νεκρό
του λένε γύρνα στο μέτωπο
και βγάλε το σκασμό

Τον εξετάζει ένας γιατρός
τον βρίσκει λίαν καλώς
κοπάνα μονάχα την κάνει ο νεκρός
γιατί είναι πολύ δειλός

Τον σήκωσαν και φεύγουνε
στην νύχτα τη μαγευτική
ενώ αρμοδίως τους φώτιζε
σελήνη ρομαντική

Το στόμα το σάπιο του βουτούν
σε μαύρο κρασί γλυκό
και δυο νοσοκόμες
του κρατούν μπροστά του
γυμνό θηλυκό
με τύμπανα και ταρατατζούμ
η μπάντα πάει εμπρός
για της πατρίδος το αλαλούμ
παρέλαση κάνει ο νεκρός

Μπροστά του πάει ένας κύριος
με φράκο παχουλός
πολύ του καθήκοντος κύριος
σαν κάθε πολίτη καλός

σκυλιά ποντίκια και ασβοί
δακρύζουν με πατριωτισμό
στο ύψος των περιστάσεων
στου έθνους τον παλμό

Στο άλλο χωριό τους δέχεται
ο κόσμος με ουρλιαχτά
χλωμό το φεγγάρι κατέρχεται
και το νεκρό χαιρετά

Με ζήτω και με τσουμπαπά
σημαίες και παπά
χορεύει ο νεκρός του σκοτωμού
σαν μεθυσμένη μαϊμού

Μες το μεγάλο τραλαλά
εχάθηκε ο νεκρός
τον βλέπουν μόνο από ψιλά
αστέρι και σταυραϊτός
ξημέρωσε ο ουρανός
τ’ άστρα έχουν χαθεί

στην μάχη πάλι πάει ο νεκρός
να ξανασκοτωθεί.

  Μπέρτολτ Μπρέχτ 

 

ΜΠΡΕΧΤΙΚΑ 4 ( Rote Shne )

 

 

«… Αν ο ηθοποιός δε θέλει να είναι παπαγάλος ή μαϊμού, πρέπει να κάνει κτήμα του τη γνώση της εποχής του πάνω στην κοινωνική ζωή, παίρνοντας μέρος στους ταξικούς αγώνες.

Μπορεί αυτό να φανεί σε μερικούς σαν κατάπτωση, μιας και τοποθετούν την τέχνη, αφού προηγουμένως έχει τακτοποιηθεί η πληρωμή, στις πιο ψηλές σφαίρες. Οι περισσότερες, όμως, αποφασιστικές μάχες του ανθρώπινου γένους δίνονται πάνω στη γη, όχι στους αιθέρες και «έξω» στη ζωή, όχι μες στους εγκεφάλους.

Κανείς δεν μπορεί να υψωθεί πάνω από τις αντιμαχόμενες τάξεις, γιατί κανείς δεν μπορεί να υψωθεί πάνω απ’ τον άνθρωπο. Η κοινωνία δεν έχει κανένα κοινό μεγάφωνο, όσο είναι χωρισμένη σε τάξεις. Ετσι, όσοι λένε πως δεν ανακατεύονται στην πολιτική, σημαίνει πως ανήκουν στην άρχουσα τάξη…»  Μπέρτολτ Μπέχτ