Βίλχελμ Ράιχ«Άκου Ανθρωπάκο»

Παράθεμα

Βίλχελμ Ράιχ: Ανθρωπάκο σε περιφρονούν κι εσύ φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»

orgonodrome.gr_wilhelm-reich-1024x683Σαν σήμερα στις 3 Νοεμβρίου του 1957 έφυγε από τη ζωή ο Βίλχελμ Ράιχ, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής του οποίου η θεωρία της οργόνης χαρακτηρίστηκε ψευδοεπιστημονική, όμως η επιρροή που άσκησε στα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης στις δεκαετίας του ’60 και του ’70, θεωρείται αδιαμφισβήτητη. Άσκησε σφοδρή κριτική στα υφιστάμενα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενώ έγινε κυρίως γνωστός από τα βιβλία του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» και «Άκου Ανθρωπάκο».

Συνέχεια

Για μία δημοκρατική αντίληψη της επιστήμης και της τεχνολογίας

Παράθεμα

Του Τάκη Φωτόπουλου *

637

Wassily Kandinsky «Soft Hard» – 1927

Σύνοψη

Η αντίληψη, η οποία επικράτησε στη Δύση από τον καιρό του Διαφωτισμού κατά το 18ο αιώνα, ότι η επιστήμη και η τεχνολογία επιτρέπουν τον ανθρώπινο έλεγχο της φύσης, σε μια αέναη διαδι­κασία προόδου και χειραφέτησης, έχει τεθεί σε σοβαρή δοκιμασία τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια. Αντικείμενο αμφισβήτησης έγινε όχι μόνο η αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επι­στήμης αλλά, επίσης, η αυτονομία της τεχνολογίας. Εν τούτοις. ένα ακόμη σοβαρότερο θέμα που έχει τεθεί αφορά το δημοκρατικό χαρακτήρα της σημερινής επιστήμης και τεχνολογίας, της τεχνοε­πιστήμης.

Συνέχεια

Από τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό

Παράθεμα

Του Ανδρέα Πανταζόπουλου *

 

7725618_origΜια πρώτη θεωρητική επαφή με τη σχολή που μελετά το νεο-ρατσιστικό φαινόμενο μας δίδει η παρουσίαση του έργου του Πιερ Αντρέ Ταγκίεφ με τίτλο «Από τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό».

Οι επιστημονικές επεξεργασίες του Γάλλου φιλόσοφου, πολιτολόγου και ιστορικού των ιδεών Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ για το ζεύγος ρατσισμός/αντιρατσισμός συνιστούν μία από τις σημαντικότερες, και κοινά αναγνωρισμένες πλέον, συνεισφορές του στον χώρο της κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας, της ιστορίας των ιδεών αλλά και της πολιτικής δράσης.

Συνέχεια

O Επίκουρος κι η εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας

Παράθεμα

Αριστοτέλης Κερασοβίτης – Μπάμπης Πατζόγλου

Επίκουρος, Ο ανατρεπτικός Φιλόσοφος

epikoyros- biblioΟ Επίκουρος, στην Επιστολή προς τον Ηρόδοτο, αναφέρει τις τρεις κύριες αιτίες όπου βασίστηκε η ανθρωπότητα για να προοδεύσει δημιουργώντας τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Οι κοινωνίες δεν προέκυψαν εκ του μηδενός, ούτε είναι δημιουργήματα κάποιων θεών, αλλά προήλθαν μέσα από μια φυσική εξελεγκτική διαδικασία. Αφού προσπάθησε αρχικά να αφαιρέσει τους μύθους που επικρατούσαν μέχρι τότε σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη, την επαναφέρει σε μια φυσική διάσταση, λέγοντας ότι τα διάφορα όντα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, έχουν την προέλευσή τους από τον κόσμο όπου κατοικούν και όχι έξω από αυτόν.

Συνέχεια

Η παγκόσμια ανισορροπία και η επαναστατική δύναμη της οικολογίας

Παράθεμα

 

Μια συνέντευξη με τον Κορνήλιο Καστοριάδη **

palestine036Ο Κορνήλιος Καστοριάδης,  από το τη δεκαετία του 70’ αρχίζει να ενσωματώνει στο σύστημα της κριτικής του και το οικολογικό ζήτημα. Φαίνεται, δε, σχεδόν από όλα τα τελευταία κείμενά του ότι το οικολογικό ήταν το ζήτημα που τον απασχολούσε περισσότερο ή τουλάχιστον εξίσου πολύ με άλλα θέματα.

Τα βασικά προβλήματα τίθενται και εδώ είναι : η σχέση μεταξύ τεχνο-επιστήμης και πολιτικής, το γενικότερο θέμα της τεχνικής στον καπιταλισμό που δεν μπορεί παρά να είναι μια εγγενώς καπιταλιστική τεχνική, το τεράστιο περιβαλλοντικό πρόβλημα, η τάση του καπιταλιστικού συστήματος για καταστροφή της ζωής κτλ. Τέλος, η σημασία του αυτοπεριορισμού αλλά και της δημιουργίας για ένα πρόταγμα κοινωνικής και ατομικής αυτονομίας.

Συνέχεια

Όταν η αριστερά είναι το πρόβλημα

Παράθεμα

Όταν η αριστερά είναι το πρόβλημα

 

Του Ραούλ Ζιμπέκι *

 

shutterstock_284804657Προλογικό

Πολύ εύστοχο άρθρο του Ραούλ Ζιμπέκι για την κατάσταση στη Βενεζουέλα. Το γεγονός ότι η αφηνιασμένη πολιτική δεξιά στη Βενεζουέλα προσπαθεί με κάθε μέσο να προκαλέσει ένα λουτρό αίματος δεν ακυρώνει την πραγματικότητα μιας βίαιης σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο ελίτ. Από τη μία είναι η παραδοσιακή πραξικοπηματική ελίτ που απομακρύνθηκε από την εξουσία του Κράτους και κάνει τα πάντα ώστε να παραχωρήσει τη χώρα στα χέρια του Τραμπ και από την άλλη η νέα “μπολιβαριανή” αστική τάξη. 

Συνέχεια

Τα προβλήματα δημοκρατίας σήμερα

Παράθεμα

Τα προβλήματα δημοκρατίας σήμερα

 

Του Κορνήλιου Καστοριάδη

(Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ομιλίας του Καστοριάδη στον Βόλο το 1989 με θέμα «Τα προβλήματα δημοκρατίας σήμερα»).

 

the-mysteries-of-the-horizon

Rene Magritte – The Mysteries of the Horizon, 1928

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τα σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας, λέω σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας και όχι προβλήματα της σημερινής δημοκρατίας γιατί δημοκρατία σήμερα πραγματικά δεν υπάρχει πουθενά -υπάρχουν το πολύ φιλελεύθερες ολιγαρχίες σε ορισμένες χώρες, σχετικά προνομιούχες, προνομιούχες από πολλές απόψεις. Πρέπει να είμαστε τώρα πάνω από πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στη γη, είναι ζήτημα αν υπάρχουν 500 ή 600 το πολύ 700 εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σε χώρες όπου η πείνα δεν είναι καθημερινό πρόβλημα, όπου η καταδίωξη, η φυλάκιση,η ανελευθερία δεν είναι η καθημερινή πραγματικότητα.

Συνέχεια

Ορθολογισμός και ανορθολογισμός

Παράθεμα

 Ορθολογισμός και ανορθολογισμός

 

 Του Παναγιώτη Κονδύλη

ojo_del_surrealismoH ασάφεια που περιβάλλει κεντρικές έννοιες, όπως π.χ. τον «ορθολογισμό», αποτελεί ένα ακόμη εμπόδιο για την εμπεριστατωμένη σύλληψη του Διαφωτισμού, εφόσον μάλιστα  ο τελευταίος πολλές φορές χαρακτηρίστηκε ως «εποχή του ορθολογισμού». Η ασάφεια αυτή προκύπτει, βέβαια, ακριβώς από την υπερβολικά συχνή χρήση της έννοιας του ορθολογισμού σε διαφορετική κάθε φορά συνάφεια, έτσι ώστε η πολυσημία γίνεται αναπόφευκτη. Ωστόσο θα ήταν αφελής η επιθυμία παραμερισμού της ασάφειας και της πολυσημίας με γενικά αποδεκτές συμφωνίες πάνω στην ορολογία.

Συνέχεια

Η θρησκευτική πίστη ως όπλο υποταγής και μαζικής καταστροφής

Παράθεμα


Η θρησκευτική πίστη ως όπλο υποταγής και μαζικής καταστροφής

 

Του  Κώστα Λάμπου

 

178803g-lambosvivlio423Σχόλιο του Γιώργου Μεριζιώτη

Εκτός από ένα δοκίμιο του Σκαρίμπα και κάποιου άλλου (που δεν θυμάμαι το όνομα του) με τίτλο “οι ρασοφόροι του έθνους”, δεν έχει γραφτεί μέχρι σήμερα ένα εμπεριστατωμένο και τεκμηριωμένο βιβλίο από Ελληνα συγγραφέα για τις θρησκείες. Η αριστερά συμπεριλαμβανόμενου και του ΚΚΕ εδώ και χρόνια έχει κάνει γαργάρα το “η θρησκεία το όποιο του λάου” που είπε ο Μαρξ.

Ο Συγγραφέας αντιμετώπισε πρόβλημα στην έκδοση του βιβλίου μέχρι και ο εκδοτικός οίκος που συνεργαζόταν και έχει εκδώσει όλα του τα βιβλία φοβήθηκε να το εκδώσει.

Συνέχεια

Η "σύγκρουση των πολιτισμών" και οι απόψεις του Σάμιουελ Χάντινγκτον


Η «σύγκρουση των πολιτισμών» και οι απόψεις του Σάμιουελ Χάντινγκτον

 

 

 

b2302Του Π. Κονδυλη
Οταν ο Samuel Huntington, υιοθετώντας μιαν έκφραση του Bernard Lewis, ανακήρυξε τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ως το αποφασιστικό φαινόμενο της αρχόμενης κοσμοϊστορικής εποχής, ένα ρίγος διαπέρασε ευρείς κύκλους στη Δύση. Οχι μόνον επειδή ένας ακόμη μελετητής, κοντά σε πολλούς άλλους, αμφέβαλλε ότι θα επέλθει το τέλος της Ιστορίας χάρη στον οικουμενισμό του οικονομιστικού φιλελευθερισμού και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αλλά μάλλον λόγω της υποψίας ότι μια σύγκρουση ανάμεσα σε πολιτισμούς αναγκαστικά θα είναι σκληρότερη από άλλες συγκρούσεις, δηλαδή ένα είδος πολέμου ανάμεσα σε ράτσες, και επομένως πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα από κάθε απλώς οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό.
Ετσι, στον προφήτη των νέων δεινών αντιτάχθηκαν άλλοτε απλώς ανθρωπιστικές κενολογίες και άλλοτε η πεποίθηση ότι οι πολιτισμικές αντιθέσεις θα εξασθενίσουν λόγω των πνευματικών επιδράσεων της ενιαίας παγκόσμιας οικονομίας. Αλλά με αυτόν τον τρόπο η θέση του Huntington απλώς εξορκίζεται με ευχολόγια. Η ευθεία αντίκρουσή της δεν είναι δυνατή παρά μόνο αν δεχθεί κανείς ότι στο μέλλον θα γίνουν πράγματι συγκρούσεις και συνάμα αν μπορεί να αποδείξει ότι ακριβώς εξαιτίας του χαρακτήρα αυτών των συγκρούσεων δεν είναι δυνατόν να δεσπόζει ο πολιτισμικός παράγοντας ­ ότι δηλαδή ακριβώς ο χαρακτήρας των συγκρούσεων καθορίζει το ειδικό βάρος του πολιτισμικού παράγοντα και της πολιτισμικής συνείδησης των υποκειμένων, όχι αντίστροφα.

Συνέχεια

Νεοφιλελευθερισμός: μια ιστορική αναδρομή

Παράθεμα


Νεοφιλελευθερισμός: μια ιστορική αναδρομή

 

Του Άγγελου Καλοδούκα

 

golconda
Rene Magritte – Golconda, 1953

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το σπουδαίο (και εξαιρετικά χρήσιμο) βιβλίο του Ιγνάσιο Ραμονέ, Το απόλυτο Κράχ, η κρίση του αιώνα και η ανασυγκρότηση του μέλλοντος, εκδόσεις του εικοστού πρώτου.Το βιβλίο είναι γραμμένο με έναν τρόπο που εκτιμώ πάρα πολύ. Ενώ το θέμα είναι κάπως εξειδικευμένο, αφορά την παγκόσμια οικονομία και τις προοπτικές της, εντούτοις είναι απλά (αλλά όχι απλοϊκά) γραμμένο, κατανοητό και από όσους δεν κατέχουν γνώσεις οικονομίας, ενώ είναι περιεκτικό, μόλις 151 σελίδες κειμένου.

Συνέχεια

Ελεύθερη οικονομία και το ισχυρό κράτος: Μερικές σημειώσεις πάνω στο κράτος

Παράθεμα


Ελεύθερη οικονομία και το ισχυρό κράτος: Μερικές σημειώσεις πάνω στο κράτος

Του Bonefeld Werner

ΜΑΡΧ ΕΡΣΤ

Max Ernst, Ubu Imperator,(1923)

Ο νεοφιλελευθερισμός βρήκε το βέβαιο τέλος του με την κρίση που ξέσπασε το 2008. (Cecena, 2009: 33)

Συμβατικά, ο νεοφιλελευθερισμός φαίνεται να αναδύθηκε μετά την βαθειά κρίση των αρχών της δεκαετίας του 1970. Σύμφωνα με τον Αλτβάτερ, για παράδειγμα, «ξεκίνησε με το τέλος του σταθερού συστήματος ισοτιμιών Μπρέττον Γούντς το 1973 και την επακόλουθη φιλελευθεροποίηση των χρηματοοικονομικών αγορών στην Μεγάλη Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ» (2009: 73). Συνεπώς ο νεοφιλελευθερισμός είναι ταυτισμένος με ένα συγκεκριμένο καπιταλιστικό καθεστώς συσσώρευσης, χαρακτηριζόμενο από την κυριαρχία του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου.1 Συνήθως, ο νεοφιλελευθερισμός συσχετίζεται με ένα ανίσχυρο κράτος που αδυνατεί να αντισταθεί στις δυνάμεις της αγοράς. Το νεοφιλελεύθερο κράτος λειτουργεί ως ένα κράτος-διευκολυντής των αγορών.

Συνέχεια

Καπιταλισμός και Αριστερά ή Κοινωνία και Ουμανισμός;


Καπιταλισμός και Αριστερά ή Κοινωνία και Ουμανισμός;

picasso2

Πάμπλο Πικάσο, La Paix (Ειρήνη , από το σύνθετο έργο του, πόλεμος και ειρήνη))

Του Κώστα Λάμπου
«Ως τώρα ο ανθρωπισμός γνώρισε δύο σημαντικές περιόδους. Η μία ήταν ελληνική και η άλλη αναγεννησιακή. Η δεύτερη κατέληξε στον Γαλιλαίο και στον Νεύτωνα. Τώρα ίσως μπαίνουμε σε μια τρίτη περίοδο νέου ανθρωπισμού.
Δεν είναι αποδεκτές η ανισότητα και η δικτατορία. Νομίζω πως αυτός ο ανθρωπισμός θα περιλαμβάνει πιο συλλογικές εκδηλώσεις, αφού ζούμε σε μια κοινωνία με αυξημένες δυνατότητες επικοινωνίας. Ας ελπίσουμε ότι θα φτιαχτεί μια πιο ανθρωπιστική κοινωνία».  Ilya Romanovich Prigogine
pablo-picasso-war

Πάμπλο Πικάσο Le Guerrier (Πόλεμος, από το σύνθετο έργο του, πόλεμος και ειρήνη)

Η ιστορία της ανθρωπότητας μοιάζει με ένα διαχρονικό δέντρο που μεγαλώνει σε ύψος και σε πλάτος ασταμάτητα, βγάζοντας συνεχώς καινούργια κλαδιά στην κορυφή, η ζωτικότητα των οποίων μειώνεται μέχρι που μηδενίζεται στα παλιότερα και αυξάνεται μέχρι την πλήρη ανάπτυξή τους στα νεώτερα, για να ακολουθήσουν χωρίς σταματημό ακόμα πιο νέα. Τα μεγάλα κοινωνικά συστήματα δεν είναι παρά «διακλαδώσεις» στο δέντρο της ανθρωπότητας, η γένεση, η εξέλιξη, η ακμή, η παρακμή και ο θάνατος των οποίων ορίζονται ως περίοδοι της ιστορικής της εξέλιξης. Αυτή την πορεία από το παλιό κλαδί στο νέο και στο νεότερο, από το Χθες στο Σήμερα και από εκεί στο Αύριο και στο Μεθαύριο ο Ιλιά Πριγκοζίν την ονόμασε «βέλος του χρόνου», που δεν αποτυπώνει μόνο τη φορά των φυσικών φαινομένων, αλλά διατρέχει και την ιστορία της ανθρωπότητας από τις πρωτόγονες κοινωνίες της ισοκατανομής, το δουλοκτητικό, το φεουδαρχικό και το καπιταλιστικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του, τείνοντας στην κατάκτηση της μεγάλης ουτοπίας της ανθρωπότητας, στον ουμανισμό της κοινωνικής ισότητας, στην άμεση δημοκρατία με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία.
Συνέχεια

Ο εθνικισμός ως μια πολιτική θρησκεία

Παράθεμα


 Ο εθνικισμός ως μια πολιτική θρησκεία

 

Του Ρούντολφ Ρόκερ *

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

George-Grosz-Cain-or-Hitler-in-Hell

George Grosz The Bitter truth (Η πικρή αλήθεια)

Το απόσπασμα αυτό προέρχεται από το τετράτομο έργο του Ρούντολφ Ρόκερ “Εθνικισμός και Πολιτισμός” σε μετάφραση του Γιάννη Καρύτσα από τις εκδόσεις Αρδην .

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την εποχή που γράφτηκε ότι βρίσκονταν σε άνοδο στην Ευρώπη και σε πολλές χώρες του υπόλοιπου κόσμου το εθνικιστικό – φασιστικό κίνημα, η συγγραφή του έργου άρχισε  την εποχή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και τελείωσε το 1933, λίγο πριν την άνοδο του Χίτλερ στην κρατική εξουσία….(δείτε περισσότερα  στις σημειώσεις).

Συνέχεια

Ο ναζισμός και εμείς

Παράθεμα


 Ο ναζισμός και εμείς

 

Του Roberto Esposito 

 

NAZI8Σχόλιο της σύνταξης

Το μικρο αυτό δοκίμιο του Roberto Esposito πραγματεύεται το “φαινόμενο” του ναζισμού από μια τελείως διαφορετική σκοπιά που ακόμα δεν έχει πολυερευνηθεί, αυτή του βιολογισμού και του υγιεινισμού, δεν αρκεί να εξηγούμε τον ναζισμό μόνο με βάση τον πολιτικό ολοκληρωτισμό, τον ρατσισμό, τον κοινωνικό δαρβινισμό και τον μυστικισμό από τον οποίο εμπνέετε, αλλά υπάρχει και μια άλλη παράμετρος αυτός της υγειονομικής-βιολογικής κυριαρχίας , ο Esposito λεει:

Συνέχεια

Κοινωνική ανισότητα, Φτώχεια και Ελευθερία

Παράθεμα


 Κοινωνική ανισότητα, Φτώχεια και Ελευθερία

 

Toυ  Κώστα Λάμπου*

Lesbos, Greece on October 18, 2015. / Λέσβος, 18 Οκτωβρίου 2015.«Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο από τα κουρέλια, δεν υπάρχει πιο ντροπιαστικό έγκλημα από τη φτώχεια» Τζώρτζ Φαρκιούαρ1

«Η φτώχεια είναι η μεγαλύτερη μορφή βίας» Μαχάτμα Γκάντι

Όπως είναι γνωστό, οι πολύ μακρινοί μας πρόγονοι, στα πρώτα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας, ζούσαν στις σπηλιές και περιπλανώμενοι από τόπο σε τόπο τρέφονταν, δηλαδή ‘χόρταιναν την πείνα τους’, με ότι έβρισκαν στη Φύση. Και επειδή δεν έβρισκαν πάντα τροφή όταν πεινούσαν ζούσαν με το Φόβο της πείνας και με το άγχος της επιβίωσης.

Συνέχεια

Ο δρόμος προς το φασισμό

Παράθεμα


Ο δρόμος προς το φασισμό

Η άνοδος του ιταλικού φασισμού και οι σχέσεις του με τον αναρχισμό, το συνδικαλισμό και το σοσιαλισμό

 

Του Λάρυ Γκάμποουν*

 

206px-National_Fascist_Party_logo.svg

Το έμβλημα του «Εθνικού Φασιστικού Κόμματος»

Η κυβέρνησή του διαπράττει στην Ιταλία … ό,τι η σοβιετική κυβέρνηση έχει διαπράξει στη Ρωσία. Τα πιο αγωνιστικά φιλε­λεύθερα στοιχεία είναι βαθιά αποκαρδιωμένα … Αυτό που σύντομα θα γίνει είναι ένα μεγάλο σοσιαλιστικό κράτος … αυστηρά συγκεντρωτικό … μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια … Σε 10 χρόνια, θα έχει οικοδομηθεί ένα κράτος όπου δε θα υπάρχει κανένα ίχνος ευρωπαϊκού “φιλελευθερισμού” ή δη­μοκρατικής “ελευθερίας”. (Γουίντχαμ Λιούις, Άγγλος οπαδός του φασισμού [1926])

Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πά­ντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν “προσηλυτίζονται” στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες … και φορτίζουν τον ακίνδυ­νο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση. (Ότο Στράσερ, αριστερός ναζιστής)1

Συνέχεια

Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό


Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό (λενινισμό)

Του Όττο Ρύλε*

birds-also-birds-fish-snake-and-scarecrow.jpg!Large

Max Ernst, “Birds, Fish-snake and Scarecrow” (1921)

Σχόλιο της σύνταξης

Πριν λίγες μέρες ο πιο νέος ηλικιακά πρωθυπουργός της Ελλάδας και της “πρώτη φορά αριστερά” στην κυβέρνηση, κ. Αλέξης Τσίπρας δίνοντας μια συνέντευξη στο φιλικό του ραδιοσταθμό “Κόκκινο αριστερά στα FM” συμβούλεψε τους διαφωνούντες μέσα στο κόμματου με την πολίτικη του μετάλλαξη ως αφορά το μνημόνιο να ξαναδιαβάσουν την μπροσούρα του Λένιν “Αριστερισμός η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού”. Και επειδή οι αριστεροί όλων των αποχρώσεων όταν τους ασκείς κριτική έχουν αυτή την μπροσούρα του Λένιν σαν απάντηση πασπαρτού, είναι ευκαιρία να δούμε ποιους ονόμαζε περιφρονητικά αριστεριστές που πάσχουν από παιδικές ασθένειες ο Λένιν και την απάντηση που έδωσε ένας (γνήσιος αριστεριστής κατά τους μπολσεβίκους) αγωνιστής και διανοούμενος ο Όττο Ρύλε, όπου με τον σε πολλούς υβριστικό τίτλο “Η πάλη ενάντια στον φασισμό αρχίζει με την πάλη ενάντια στον μπολσεβικισμό” που γράφτηκε το 1936 και εκδόθηκε το 1939  σοκάρει ακόμα.

Συνέχεια

Ο Αναρχισμός ο Μαρξισμός και το Βοναπαρτικό Κράτος

Παράθεμα


 Ο Αναρχισμός ο Μαρξισμός και το Βοναπαρτικό Κράτος

 

Του Saul Newman

 

1941

Max Ernst – Μαξ Ερνστ (Ο Ναπολέων στη μοναξιά – 1941)

Εισαγωγή

Φαίνεται ότι σήμερα, στις συνθήκες του ύστερου καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης, το μοντέρνο κράτος γίνεται ολοένα και περισσότερο κυρίαρχο στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή παρά λιγότερο. Αυτό μπορεί να ειδωθεί ιδιαίτερα στη σύγχρονη έγνοια για την ασφάλεια και την τρομοκρατία. Ο “πόλεμος στον τρόμο” εξυπηρετεί την τελευταία ιδεολογική αιτιολόγηση για τη μαζική συγκέντρωση και επέκταση της κρατικής εξουσίας.

Το νέο αυτό παράδειγμα της κρατικής εξουσίας ανοίγει το δρόμο για νέες πολιτικές και κοινωνικές διαμάχες, ριζοσπαστικά διαφορετικές από εκείνες που έχουν αναδυθεί στο παρελθόν. Αυτό υποδηλώνει ότι το πρόβλημα της κρατικής εξουσίας δεν μπορεί να εξηγείται μόνο με οικονομικούς όρους, αλλά μάλλον συγκροτεί τις δικές του θεωρητικές και πολιτικές συνθήκες και όρους αναφοράς. Με άλλα λόγια, νέες περιοχές και σχέσεις εξουσίας αναδύονται – και όντως έχουν αρχίσει να εμφανίζονται για κάποιο χρονικό διάστημα – που δεν μπορούν να εξηγηθούν με οικονομικούς όρους, αλλά απαιτούν διαφορετικούς τρόπους ανάλυσης.

Συνέχεια

Ο μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία

Ο μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία

Του Μάρραιη Μπούκτσιν

 

17855627Το έργο του Μαρξ, το πιο αξιόλογο ίσως σχέδιο για την απομυθοποίηση των αστικών κοινωνικών σχέσεων, έχει μετα­τραπεί κι αυτό στην πιο πανούργα μυθοποίηση του καπιταλι­σμού στην εποχή μας. Δεν αναφέρομαι σε κάποιον λανθάνο­ντα «θετικισμό» των Μαρξιανών γραπτών ούτε σε κάποια ανα­δρομική αναγνώριση των «ιστορικών ορίων» τους. Μια σοβα­ρή κριτική του Μαρξισμού πρέπει να ξεκινάει απ’ την εσώτατη φύση του σαν το πιο εξελιγμένο προϊόν — στην πραγματι­κότητα το αποκορύφωμα — του αστικού Διαφωτισμού. Δεν αρκεί πια να θεωρούμε το έργο του Μαρξ σαν αφετηρία για μια νέα κοινωνική κριτική, ν’ αποδεχόμαστε τη «μέθοδο» του σαν έγκυρη, παρά το περιορισμένο περιεχόμενο των όσων α­πέδωσε στην εποχή του, να εκθειάζουμε τους στόχους του σαν απελευθερωτικούς διαχωρίζοντάς τους απ’ τα μέσα του, να αντιμετωπίζουμε το σχέδιο σαν να εκφυλίστηκε απ» τους αμφιλεγόμενους κληρονόμους ή οπαδούς του.

Συνέχεια

Ο γιακωβινισμός στην μαρξιστική σκέψη


 Ο γιακωβινισμός στην μαρξιστική σκέψη

 

8
Max Ernst – Μαξ Ερνστ (Δυο αδελφές – 1926)

Προλογικό 

Το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στο γιακωβινισμό και στη μαρξιστική σκέψη είναι τόσο ευρύ, ώστε χρειάζεται να περιορίσουμε σε σημαντικό βαθμό το θέμα και σε σχέση με αυτό τον περιορισμό να κάνουμε μια διευκρίνιση.

Η έκθεσή μας περιορίζεται από τη μια πλευρά, στο να αναλύει με ποιο τρόπο ο γιακωβινισμός, σαν μοντέλο και σαν μύθος, επηρέασε τα διάφορα μοντέλα της μαρξιστικής σκέψης’  από την άλλη να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο μερικοί μεταξύ των κυριότερων εκπροσώπων του διεθνούς μαρξισμού, εξέτασαν και θεώρησαν το γιακωβινισμό.

 

Συνέχεια

Αυτοδιεύθυνση και ιεραρχία

Παράθεμα


Αυτοδιεύθυνση και ιεραρχία

 

Του Κορνήλιου Καστοριάδη

 

 

Wassily Kandinsky black and violet, 1923

Wassily Kandinsky – black and violet, 1923

Ζούμε σε μια κοινωνία που η οργάνωσή της είναι ιεραρχική, και στην εργασία και στην παραγωγή και στην επιχείρηση και στην διοίκηση, και στην πολιτική και στο κράτος ακόμα και στην εκπαίδευση και στην επιστημονική έρευνα. Η ιεραρχία δεν είναι εφεύρεση της σύγχρονης κοινωνίας. Οι ρίζες της χάνονται βαθειά στο χρόνο έστω κι αν δεν υπήρχε πάντα, έστω κι αν υπήρξαν μη ιεραρχικές κοινωνίες που λειτουργούσαν θαυμάσια. Μέσα στην σύγχρονη κοινωνία όμως το ιεραρχικό (ή, κάτι που είναι σχεδόν το ίδιο, το γραφειοκρατικό) σύστημα έγινε πρακτικά οικουμενικό.

Συνέχεια

Το ολοκληρωτικό συστήματα στη σκέψη της Χάνα Άρεντ

Παράθεμα


 Το ολοκληρωτικό συστήματα στη σκέψη της Χάνα Άρεντ

 

Του Γιάννη Καρύτσα

 

ev001 Σήμερα, έχει ευρέως επικρατήσει να εννοούμε, όταν μι­λάμε για ολοκληρωτικά συστήματα, όλα τα συστήματα των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» και όλες τις δικτατορίες σε κάθε μέρος της γης. Έτσι, ως ολοκλη­ρωτικά πολιτικά συστήματα προσδιορίζονται ευρέως, επί παραδείγματι, τα συστήματα του Μουσολίνι, του Χίτλερ του Λένιν, του Στάλιν, του Φράνκο, του Τσαουσέσκου’ του Πινοσέτ, του Κάστρο, κ.λπ.

Αντίθετα, η Χάννα Άρεντ, στο πρωτοποριακό έργο της προέλευση τον ολοκληρωτισμού»(πρώτη έκδοση 1951), προσπαθώντας να συλλάβει την ιστορική ιδιομορ­φία των ολοκληρωτικών συστημάτων του Χίτλερ και του Στάλιν οδηγείται σε μία κρίσιμη διάκριση μεταξύ των μο­νοκομματικών δικτατοριών και των ολοκληρωτισμών ως πολίτικων συστημάτων εξουσίας.

Συνέχεια

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση


 Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση 

του Γιώργου Π.

Ίσως μετά από έναν μεγάλο πόλεμο δούμε να αποκαθίστανται σε ορισμένες περιοχές οι παλαιές οικονομικές συνθήκες για μια σύντομη περίοδο. Αλλά τότε θα ξαναρχίσει η ίδια διαδικασία : ο φασισμός δεν γεννήθηκε τυχαία. Max Horkheimer

Η νεότερη Δύση, εδώ και αιώνες, διέπεται από δύο κοινωνικές φαντασιακές σημασίες εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, έστω και αν αλληλοεπηρεάζονται : το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, τον αγώνα για τη χειραφέτηση του ανθρώπου, χειραφέτηση διανοητική και πνευματική, αλλά και πρακτική, μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα· και το παράφρον καπιταλιστικό πρόταγμα της απεριόριστης εξάπλωσης μιας ψευδοορθολογικής ψευδοκυριαρχίας πάνω στη φύση, που έχει πάψει εδώ και καιρό να αφορά μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις και την οικονομία και έχει γίνει πρόταγμα συνολικό (και για αυτό ακόμη πιο τερατώδες), απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα φυσικά, στα βιολογικά, στα ψυχικά, στα κοινωνικά και στα πολιτιστικά δεδομένα. Ο ολοκληρωτισμός είναι μονάχα το προκεχωρημένο φυλάκιο αυτού του προτάγματος κυριαρχίας –που άλλωστε αντιστρέφεται μέσα στην ίδια του την αντίφαση, αφού ακόμα και η περιορισμένη εργαλειακή ορθολογικότητα του κλασικού καπιταλισμού γίνεται στους κόλπους του ανορθολογικότητα και παραλογισμός, όπως έδειξαν ο σταλινισμός και ο ναζισμός.  Κορνήλιος Καστοριάδης

Συνέχεια

Η Γένεση του Ολοκληρωτισμού

Παράθεμα


Η Γένεση του Ολοκληρωτισμού

 

(Από το Βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου)

 

large_20160721114601_i_genesi_tou_oloklirotismoyΠρόλογος του εκδότη*

Η Γένεση τον Ολοκληρωτισμού ή σύμφωνα με τον αρχικό του τίτλο Οικονομι­κή υπανάπτυξη και κοινωνική επανάσταση, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα που γράφτηκαν ποτέ για τη ρώσικη επανάσταση και το γραφειοκρατικό εκφυλισμό της. Θα λέγαμε ότι την εποχή που γράφτηκε, το 1955-56, αποτελούσε από όσο γνωρίζουμε την πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική μελέτη για το ρώσικο ολοκληρωτικό φαινόμενο στην παγκόσμια βιβλιογραφία. Αυτή η ογκώδης μελέ­τη, την οποία έγραψε ο Παπαϊωάννου στα ελληνικά, σε ηλικία 30 χρόνων αποτελεί βέβαια σε ό,τι αφορά την ελληνική ασθενική βιβλιογραφία μια ανεπανάληπτη επιστημονική και θεωρητική κορύφωση.

Συνέχεια