Ο Harvey Hacker, σχεδιαστής της αφίσας με τη θρυλική «Γροθιά» της Επανάστασης, στο ΚΜΣΤ

Παράθεμα

Ο Harvey Hacker, σχεδιαστής της αφίσας με τη θρυλική «Γροθιά» της Επανάστασης, στη Θεσσαλονίκη

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

1-128-thumb-large

Η πρώτη αφίσα, τυπωμένη σε φύλλα χασαπόχαρτου, στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ τον Απρίλη του 1969.

«Ήταν το περίγραμμα της σφιγμένης γροθιάς του δεξιού μου χεριού. Σχεδίασα την περίφημη γροθιά σε λίγα λεπτά… Ήταν ένα από μια ντουζίνα σχέδια, που σχεδιάστηκαν εκείνη τη νύχτα του Απρίλη του ’69 στο Πανεπιστήμιο στο Χάρβαρντ. Ήταν μια «σωστή» γροθιά καθώς ζωγραφίζω με το αριστερό χέρι… Πιθανόν ο ίδιος χρόνος να απαιτηθεί και για τον σχεδιασμό κι ενός άλλου απλού σχεδίου, υποθέτω όμως πως… κανείς δεν θα με ρωτά γι αυτό 50 χρόνια μετά…».

Πενήντα χρόνια ύστερα από εκείνο τον Απρίλη του 1969, ο αρχιτέκτονας Harvey Hacker, ο σχεδιαστής της περίφημης «Γροθιάς», που έγινε σύμβολο της εξέγερσης στο Χάρβαρντ, είναι πλέον 77 χρονών. Εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος στο Σικάγο το 1941, βρέθηκε την άνοιξη του 1969 τελειόφοιτος φοιτητής Design, στο Χάρβαρντ.

Συνέχεια

Η Ψυχή του Ανθρώπου στον Σοσιαλισμό


Η Ψυχή του Ανθρώπου στον Σοσιαλισμό

 

Του Όσκαρ Ουάιλντ

 

oscar_wilde-1-297x372

{…} Υπάρχουν τρεις τύποι δυνάστη. Αυτός που τυραννάει το σώμα, αυτός που τυραννάει την ψυχή και αυτός που τυραννάει και τα δύο. Ο πρώτος λέγεται Πρίγκιπας. Ο δεύτερος: Πάπας. Ο τρίτος: λαός. Μία Κοινωνία αποκτηνώνεται πολύ περισσότερο από τη συνήθη πρακτική της ποινής παρά από το περιστασιακό φαινόμενο του εγκλήματος.

Το να συστήνουμε στους φτωχούς λιτότητα είναι τόσο χονδροειδώς γελοίο όσο και υβριστικό. Επιχειρούν να λύσουν το πρόβλημα της φτώχειας λόγου χάρη, φροντίζοντας να διατηρήσουν ζωντανούς τους φτωχούς ή στην περίπτωση μιας πολύ προηγμένης σχολής, φροντίζοντας να ψυχαγωγούν τους φτωχούς. Κάτι τέτοιο όμως, δεν αποτελεί λύση: είναι μια επιδείνωση του προβλήματος. Ο ορθός στόχος είναι να επιχειρήσουν να ανοικοδομήσουν την κοινωνία σε τέτοια βάση ώστε η φτώχεια να είναι πια κάτι αδύνατο. Και οι αρετές του αλτρουισμού έχουν πραγματικά εμποδίσει την πραγμάτωση αυτού του στόχου.

Συνέχεια

Την τραγωδία του Σοφοκλή "Αντιγόνη", ένα διαχρονικό παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης στην αλαζονεία της εξουσίας


Η “Αντιγόνη” με τους Νικήτα Τσακίρογλου και Ιωάννα Παππά, περιοδεύει ανά την Ελλάδα

 

 

82787Την τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη, ένα διαχρονικό παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης   στην αλαζονεία της εξουσίας, παρουσιάζει η 5η ΕΠΟΧΗ ΤΕΧΝΗΣ σε συνεργασία με το ΔH.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας, το καλοκαίρι του 2015 σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.
Στην Αντιγόνη, ένα από τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, κείμενο βαθύτατα πολιτικό, η ανάγκη του ελεύθερου ανθρώπου να ζει σύμφωνα με το προσωπικό σύστημα αξιών του, συγκρούεται με την ισχύ μιας αυθαίρετης και αλαζονικής εξουσίας. Και, -αλήθεια- ποιος και πώς μπορεί να εκφράζει το σύνολο, ώστε να είναι  νόμιμη και αποδεκτή η εξουσία του;
Η παράσταση ανεβαίνει, σε νέα μετάφραση της Παναγιώτας Πανταζή και σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη και επιχειρεί μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κορυφαίας τραγωδίας, μέσα σε ένα ποιητικό εικαστικό περιβάλλον και τη σύγχρονη μουσική εκδοχή του Σταύρου Γασπαράτου.

Συνέχεια

Μπρεχτομανία (α)

Παράθεμα

Μπρεχτομανία (α)

 

ΛΕΣΧΗ

Η Λέσχη των Ισοπεδωτών παρουσιάζει

MΠPΕΧΤΙΚΑ 1 (Αλληλεγγύη)*

(από την ταινία:  Kuhle Wampe: Σε Ποιον Ανήκει ο Κόσμος;)

 

Στίχοι:   Μπέρτολτ Μπρέχτ  Μουσική:  Hanns Eisler

 

Μοντάζ / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

«… Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων / ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν / γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων / που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν / πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα / και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της / τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω / δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το / να με υπηρετούν. Γι’ αυτό εγκατέλειψα / την τάξη μου και συντρόφεψα με τους / μικρούς, φτωχούς ανθρώπους …»

Μπέρτολτ Μπέχτ

 

* Το σποτ αυτό μανταρίστηκε λίγο μετά τις κινητοποιήσεις από την απεργία  ενάντια στα μνημόνια  στης 5 Μαΐου 2010

 

Συνέχεια

Mπρεχτομανία (β)

Παράθεμα

Mπρεχτομανία (β)

Η Λέσχη των Ισοπεδωτών παρουσιάζει

 

 

Στίχοι:   Μπέρτολτ Μπρέχτ  Μουσική:  Kurt Weill

 

Μοντάζ / επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

Η Όπερα Της Πεντάρας

 

Γράφει ο Γιώργος Δεπάστας

coverΈργο εμβληματικό της παγκόσμιας δραματουργίας και μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του θεάτρου, ήδη από την πρεμιέρα στις 31 Αυγούστου του 1928, η Όπερα της Πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, με τη μουσική του Κουρτ Βάιλ, αποτελεί ένα υπερθέαμα που ενσωματώνει στοιχεία από διαφορετικά θεατρικά είδη, ενώ διατηρεί στον πυρήνα του την πρόθεση για κοινωνική κριτική, αναδεικνύοντας την αλλοτριωτική δύναμη των μηχανισμών εξουσίας και την απόλυτη κυριαρχία του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Το μπρεχτικό αριστούργημα αποτελεί διασκευή της Όπερας του Ζητιάνου (1728) του Τζον Γκέι.

Η ιδέα μιας σύγχρονης παράστασης ανήκει στη συνεργάτιδα του Μπρεχτ, Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες τη μεγάλη θεατρική επιτυχία της Όπερας του Ζητιάνου, που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1920 και είχε κάνει το ρεκόρ των 1.500 παραστάσεων. Το μπρεχτικό αριστούργημα αποτελεί διασκευή της Όπερας του Ζητιάνου (1728) του Τζον Γκέι. Η ιδέα μιας σύγχρονης παράστασης ανήκει στη συνεργάτιδα του Μπρεχτ, Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες τη μεγάλη θεατρική επιτυχία της Όπερας του Ζητιάνου, που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1920 και είχε κάνει το ρεκόρ των 1500 παραστάσεων.

Η Χάουπτμαν μετέφρασε το έργο και πάνω στη μετάφρασή της εργάστηκε ο Μπρεχτ. Στη διασκευή του έκανε βαθιά τομή στο αρχικό υλικό, απαλείφοντας τον ρεαλιστικό του χαρακτήρα, ενώ πειραματίστηκε εφαρμόζοντας την ακόμα καινούργια ιδέα του για το Επικό Θέατρο, δίνοντάς του τελικά τη μορφή ενός θεατρικού έργου με εμβόλιμα τραγούδια-σχόλια.

«Ήδη τον Ιανουάριο του 1929 η Όπερα παιζόταν σε 19 γερμανικά θέατρα και παράλληλα στη Βιέννη, στην Πράγα και τη Βουδαπέστη. Στο τέλος της σεζόν 1928-1929 αριθμούσε 4000 παραστάσεις σε περίπου 200 διαφορετικές σκηνοθεσίες. Το 1933 η Όπερα της Πεντάρας απαγορεύτηκε από το ναζιστικό καθεστώς, στο μεταξύ όμως το έργο είχε μεταφραστεί σε 18 γλώσσες και είχε ανεβεί πάνω από 10.000 φορές σε ευρωπαϊκές σκηνές. Μετά τον πόλεμο ανέβηκε πάλι το 1945 στο Βερολίνο και από τότε παρουσιάζεται τακτικά διεθνώς και πάντα με μεγάλη επιτυχία. Κατά καιρούς την έχουν χαρακτηρίσει: όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ, σάτιρα, πολιτικό καμπαρέ και πολλά άλλα. Ο ίδιος ο Μπρεχτ τη χαρακτήρισε ως “την πιο επιτυχή παρουσίαση Επικού Θεάτρου”.

Η Όπερα Της Πεντάρας – the threepenny opera –  full movie

Ταινία του 1931 σε σκηνοθεσία Γκέοργκ Παμπστ, σενάριο βασισμένο σε έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ και μουσική του Κουρτ Βάιλ. full movie, ελληνικοί υπότιτλοι