ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Συγγραφέας: Κωστής Κορνέτης

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ – σελίδες 717

Ο Κωστής Κορνέτης στην Εισαγωγή καταγράφει, εκτός των άλλων, την πεποίθησή του ότι η προδικτατορική περίοδος ήταν άρρηκτα συνυφασμένη με τα ίδια τα χρόνια της Δικτατορίας και πως η Χούντα αντί να καλλιεργήσει την πλήρη απομόνωση από τον κόσμο και από τις διεθνείς εξελίξεις, όπως λανθασμένα κατά την γνώμη του υποστηρίζεται πολλές φορές, πρόσφερε άθελά της ένα πολυσύνθετο και πολυδαίδαλο έδαφος, για την εκτύλιξη της μακράς δεκαετίας των «σίξτις».

Ο Κορνέτης τονίζει, επίσης, ότι το βιβλίο διερευνά πως μια νέα γενιά φοιτητών μετά το 1971, την στιγμή που «χαλαρώνει» το καθεστώς, ήρθε πλέον σε ανοικτή αντιπαράθεση, αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά, που θεωρεί ότι είχε αποτύχει, καθώς είχε καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό από το προδικτατορικό καθεστώς.

Πρόσθετος σκοπός του βιβλίου, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι να καταγράψει τα πολιτισμικά και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, που είχαν στην διάθεσή τους οι αντικαθεστωτικοί φοιτητές προκειμένου να έρθουν σε ρήξη με την σχετική συναίνεση, η οποία είχε διαμορφωθεί κατά την πρώτη πενταετία της δικτατορικής διακυβέρνησης και να δημιουργήσουν νέα νοήματα.

Ο Κορνέτης, παρ’ ότι αναγνωρίζει τις αρκετές θεμελιώδεις διαφορές που διακρίνουν τους πολιτικά κινητοποιούμενους έλληνες φοιτητές της περιόδου 1967-1974 από την γενιά του ’68 σε άλλες χώρες, διατυπώνει την υπόθεση ότι το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα εμφανίστηκε μέσα σ’ ένα κύμα πολιτισμικού και πολιτικού εξεγερσιακού πνεύματος, γεγονός που φέρει μορφολογικές αναλογίες με τα κινήματα του ’68.

Ο συγγραφέας πιστεύει ότι το έργο διαφέρει σημαντικά από τις έρευνες που υπάρχουν για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, αφού προσεγγίζει συστηματικά τη φοιτητική εμπειρία από την σκοπιά ενός υποκειμένου που δεν συμμετείχε σ’ αυτά, εστιάζοντας στην προφορική ιστορία σε συνδυασμό με τις νέες θεωρίες για τα κοινωνικά κινήματα, ενώ εξετάζει ταυτόχρονα σε βάθος την πολιτισμική ατμόσφαιρα της περιόδου.

Ο ίδιος ο συγγραφέας μάς περιγράφει τι πραγματεύεται το πρώτο κεφάλαιο με τον γενικό τίτλο Μια κοινωνία αλλάζει.

«Το κεφάλαιο αυτό έχει σκοπό να ανασυνθέσει τις συνθήκες στο πανεπιστήμιο και στην χώρα πριν από το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών. Εξετάζοντας την περίοδο που οδήγησε στη δικτατορία, επιχειρεί να σκιαγραφήσει την ταυτότητα των φοιτητών στα μέσα της δεκαετίας του 1960, καθώς σ’ αυτούς συγκαταλέγονται όσοι έμελλε να ζήσουν πρώτοι τον αντίκτυπο του αυταρχικού καθεστώτος. Υπάρχουν συνέχειες και τομές που συνδέουν αναπόσπαστα την Επταετία με τα προδικτατορικά χρόνια, τα οποία έχουν κομβική σημασία προκειμένου να κατανοήσουμε τα ιστορικά συμφραζόμενα και την συγκρότηση των κοινωνικών υποκειμένων της εποχής. Εδώ εστιάζουμε στην Γενιά του Ζήτα, την ηλικιακή ομάδα που διαπλάστηκε από την εμπειρία του εμφυλίου πολέμου και των μετεμφυλιακών χρόνων, και συγκεκριμένα από την πολιτική δολοφονία του βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963».

Στο τελευταίο μέρος του πρώτου κεφαλαίου με τον τίτλο η Χαμένη Άνοιξη ο Κορνέτης, αναφέρει τις τουλάχιστον τετρακόσιες δημόσιες συγκεντρώσεις της περιόδου των Ιουλιανών, στις οποίες συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, ενώ παρατηρεί ότι ακριβώς η ελευθεριακή στάση των διαδηλωτών και το γεγονός ότι η μισή Αθήνα φλεγόταν οδήγησαν τους μελλοντικούς αναλυτές να περιγράψουν τα γεγονότα αυτά ως πρώιμο ’68.

Παρ’ ότι, όμως, όπως επίσης εύστοχα παρατηρεί, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις ξεσπούν με καταιγιστικούς ρυθμούς, παρ’ ότι η επίσημη αριστερά αδυνατούσε να τις κηδεμονεύσει, δεν σημειώθηκαν πράξεις επαναστατικής βίας, όπως τοποθέτηση βομβών ή καταλήψεις.

Τον Απρίλιο του 1967, λίγο πριν το πραξικόπημα και αφού η αστυνομία εισέβαλε στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για να διαλύσει μια φοιτητική διαδήλωση, η εφημερίδα Μακεδονία προέβλεψε την συνέχεια:

«Το πανεπιστημιακόν άσυλον κατεπατήθη χθες καθ’ ολοκληρίαν. Δια πρώτην φοράν εις τα χρονικά του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου τα αστυνομικά όργανα, εν πλήρει εξαρτύσει εισβάλλουν εις το κεντρικόν κτίριον αυτού, δια να εκβάλλουν βιαίως τους φοιτητάς […] και μάλιστα υπό τας ευλογίας αυτής της ίδιας της πρυτανικής αρχής […] Η Ελλάς, και μάλιστα η Ελλάς του πνεύματος και της επιστήμης, διασύρεται εις παγκόσμιαν κλίμακα, από την απαράδεκτον τακτικήν ωρισμένων εκπροσώπων της και την απροσχημάτιστον χρησιμοποίησιν της υλικής βίας εναντίον της σπουδάζουσης νεότητας. Η κατάστασις έφθασεν εις το απροχώρητον».

Στην Αθήνα, τέσσερις μόλις ημέρες πριν την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος, η αστυνομία διαλύει την συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, την οποία παρακολουθούν 10.000 άνθρωποι, ξυλοκοπώντας τους «γιεγιέδες», και τους «αξύριστους μαλλιάδες», αλλά και τα μέλη του συγκροτήματος γιατί ο μάνατζέρ τους σκέφθηκε να πετάξει ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα στους θεατές, κίνηση που θεωρήθηκε ως πολιτική χειρονομία!!! Ήταν και το τελευταίο ξύλο πριν το πραξικόπημα…

Στο δεύτερο κεφάλαιο, με τον τίτλο Φοίνικας με ξιφολόγχη, σύμφωνα με τον συγγραφέα:

«Αναλύονται ορισμένα στοιχεία του νέου καθεστώτος, όπως η ιδεολογία και οι πρακτικές του, μεταξύ άλλων, καθώς και οι θεσμικές αλλαγές στα πανεπιστήμια. Το κεφάλαιο αυτό προβαίνει, επίσης, στην επισκόπηση των αντιστασιακών οργανώσεων και συνομαδώσεων, του λόγου και των σχέσεων τους. Εστιάζει, βεβαίως στα γεγονότα της Ελλάδας, εξετάζει, όμως, επιπλέον διεξοδικά τους έλληνες φοιτητές του εξωτερικού, ιδίως όσους ζούσαν και σπούδαζαν στη Γαλλία και την Ιταλία, οι οποίοι εμπνεύστηκαν και συνάμα σάστισαν από την επαφή τους με τις εξεγέρσεις του ’68. Το κεφάλαιο αυτό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για τους φοιτητές που συνέχιζαν την παράδοση των Λαμπράκηδων, και συμμετείχαν στις λεγόμενες δυναμικές ενέργειες, ήταν πολύ δύσκολο να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες της Χούντας και να στραφούν σε μορφές δράσης που αψηφούσαν με επιτυχία το καθεστώς, καθώς ήδη είχαν εξαντλήσει την δημιουργικότητά τους τα προηγούμενα χρόνια».

Ο Κορνέτης καταγράφει, μεταξύ άλλων, το «πρόβλημα» που συνιστούσε η νομιμοποίηση των βίαιων ενεργειών ως μέσου αντίστασης, καθώς αποτελούσε ένα από τα κύρια σημεία τριβής ανάμεσα στις ελληνικές οργανώσεις του εξωτερικού. Σύμφωνα με τον συγγραφέα: «η παραδοσια­κή αριστερή ηγεσία όχι μόνο αντιτάχθηκε στη λεγόμενη δυναμική δράση, δηλαδή στην ένοπλη αντίσταση, αλλά έτεινε να στιγματίζει ως προβοκάτορες της χούντας όσους συμμετείχαν σε αυτή, μια κατηγορία που είχε υπάρξει προσφιλής κοινός τόπος της αριστεράς από τη δεκαετία του 1930 […] Κατά συνέπεια, αρκετοί φοιτητές που ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος και ταυτόχρονα συμμετείχαν σε κύκλους με παράνομη δράση διαγράφηκαν από το Κόμμα με αιτιολογία την μονοδιάστατη επιμονή τους στον ένοπλο αγώνα».

Ο Κορνέτης παρατηρεί, επίσης, ότι: «Δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών που συμμετείχαν σε βίαιες ενέργειες είχαν κεντρώα πολιτική τοποθέτηση ή ήταν μέλη της Νεολαίας Λαμπράκη στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η προσφυγή σε δυναμικές ενέργειες αποτελούσε μια δραματική στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών από τις ειρηνικές μεθόδους διαμαρτυρίας που χρησιμοποιούσαν προδικτατορικά».

Ο συγγραφέας αναφέρει την επίδραση των αντιαυταρχικών μηνυμάτων του Μάη του ’68, που ενέπνευσαν, μεταξύ άλλων, την δημιουργία στο Παρίσι ένοπλων αντιστασιακών οργανώσεων, όπως το Κίνημα της 20ης Οκτώβρη (τα μέλη της υποστήριζαν κυρίως την Ένωση Κέντρου) και το Κίνημα της 29 Μάη, από την οποία αργότερα δημιουργήθηκε η Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση, οργανώσεις στις οποίες συμμετείχε ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.

Ένα σημαντικό στοιχείο που διαφοροποιούσε τις οργανώσεις του εξωτερικού με τις αντίστοιχες που είχαν έδρα την Ελλάδα ήταν, σύμφωνα με τον Κορνέτη, η ολοένα και πιο ριζοσπαστική ρητορική των πρώτων, με την οποία τα μέλη τους υποστήριζαν την θέση ότι δεν επεδίωκαν μόνο την πτώση της χούντας αλλά και την ριζική κοινωνική αλλαγή.

Το τρίτο κεφάλαιο με τον τίτλο Το κουνούπι και ο ταύρος, «ξεκινάει με μια επισκόπηση των διαφορετικών τάσεων στην φοιτητική κουλτούρα, αναλύοντας με συντομία τις προτεραιότητες και τις θέσεις των υποστηρικτών του καθεστώτος. Στην συνέχεια εστιάζει στις φοιτητικές δομές κινητοποίησης, και ιδίως στους τοπικούς συλλόγους φοιτητών και στην Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων (ΕΚΙΝ), την οποία συνέστησε ένας κύκλος φοιτητών από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Το κεφάλαιο κλείνει με μια επισκόπηση των ποικίλων φοιτητικών οργανώσεων, που εξέφραζαν διαφορετικά ιδεολογικά ρεύματα, και των μεταξύ τους σχέσεων. Επίσης, εξετάζει την εικόνα του «άλλου» στις φοιτητικές ομάδες και την «σκλήρυνση» της υποκειμενικότητας που προκλήθηκε από τις αντιπαλότητες. Τέλος, με την ανάλυση των αφηγηματικών μοτίβων επιχειρεί να παρουσιάσει πτυχές της ατομικής υποκειμενικότητας εξετάζοντας τις διαδικασίες της συντήρησης και της ριζοσπαστικοποίησης των ταυτοτήτων, των αντιλήψεων και των συμπεριφορών».

Προφορικές μαρτυρίες και μνήμες για τις οργανώσεις και τις διαφορές μεταξύ τους, για τους αριστεριστές που προσπαθούσαν να διαφοροποιηθούν από την πολιτική των δύο ΚΚΕ και το αντίστροφο, οι κατηγορίες για χαφιεδισμό και προβοκατόρικη δράση για τα μέλη που απλά αποστασιοποιούνταν ή επέλεγαν να μεταπηδήσουν σε άλλη οργάνωση, για τις καθυστερημένες ανακοινώσεις ή για τις ανακοινώσεις που δεν έβγαιναν ποτέ, όταν εκείνος που συνελάμβανε το καθεστώς δεν ήταν γνωστό μέλος ή κολλητός των γνωστών εκείνης της εποχής.

Όπως περιγράφει ο Άγις Τσάρας: «όσο κρυβόμουνα είχα επαφή με άλλους της Αναγέννησης, συμφοιτητές, φοιτητές δηλαδή, συνάδελφους. Μετά από δύο, τρία χρόνια προσπάθησαν ορισμένοι, όταν είχαν οργανωθεί πια στο Παρίσι, να με βρουν και να συσπειρωθώ ξανά σ’ αυτό το μαγαζί και να διαφυλάξουμε τις δυνάμεις μας, όλοι μαζί αγκαλιά και κρυφά να τα λέμε μεταξύ μας, να χαιρόμαστε. Εγώ αρνήθηκα. Ήδη είχα την επαφή με το ΕΚΚΕ. Και με είπαν χαφιέ. Τσακ έτσι κατευθείαν».

Ο Λιοναράκης, επίσης, ανακαλεί παρόμοιο περιστατικό: «Είχα και ένα πάρα πολύ τραυματικό, δηλαδή ίσως ήταν και οι χειρότερες ημέρες της ζωής μου… Διότι βγαίνοντας από την φυλακή εγώ, υπήρχε ένας ψίθυρος, ο οποίος ήταν ένας πολύ κακός ψίθυρος, δεν ήταν τίποτε συγκεκριμένο, ούτε με είχαν κτυπήσει, να πεις ότι θα έλεγα κάτι. Τίποτε, δεν υπήρξε τίποτα, σχεδόν δεν με ανακρίνανε. Ούτε ήξερα κάτι παράνομο, όλα τα κάναμε νόμιμα εμείς. Αλλά υπήρχε ένας ψίθυρος: ‘‘Απομονώστε τον αυτόν’’. Το οποίο, μετά από πολύ πολύ καιρό ψάξιμο και τα λοιπά, κατάλαβα πως προερχόταν από το τμήμα της ΚΝΕ, της Αντι-ΕΦΕΕ. Να βγαίνεις από τη φυλακή, να νιώθεις έτσι ‘‘κάτι’’, και να σου το λένε οι ίδιοι οι φίλοι σου· α, ήτανε πολύ τραυματικό εκείνο, έπαθα σοκ».

Το τέταρτο κεφάλαιο με τον τίτλο Στα χαρακώματα του πολιτισμού «καταπιάνεται με την διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον πολιτισμό και την πολιτική. Καθώς η ιδεολογία δεν εξηγεί από μόνη της τη δημιουργία του φοιτητικού κινήματος, το κεφάλαιο αυτό διερευνά τις ρίζες του πολιτισμικού του υπόβαθρου, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους ενισχύθηκε η μαχητικότητα των φοιτητών από αυτό. Εξετάζει τις νέες τάσεις στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στην μουσική, την αισθητική και την καθημερινή ζωή, επιχειρώντας να εξηγήσει πως διαμορφώθηκαν οι νέες πολιτισμικές ταυτότητες. Στρέφεται στις εναλλακτικές μορφές κουλτούρας που δημιουργήθηκαν σε αντιπαράθεση με την Χούντα, καθώς ενδιαφέρεται να ανιχνεύσει με ποιον τρόπο αρκετά στοιχεία της αντικουλτούρας απέκτησαν μέσα στον χρόνο πολιτική σημασία. Η ενότητα αυτή, επίσης, θέτει το ζήτημα του ρόλου που διαδραμάτισαν οι φοιτήτριες γενικά στο φοιτητικό σώμα, αλλά και στο κίνημα ειδικότερα, επιχειρώντας να εξηγήσει τις συνέχειες και τις ρήξεις με το παρελθόν. Τέλος, αναφέρεται στο διαφιλονικούμενο ζήτημα της αργοπορημένης ‘‘σεξουαλικής επανάστασης’’ και του μετασχηματισμού του ιδιωτικού σε δημόσιο».

Το πέμπτο κεφάλαιο, με τον τίτλο Οι δέκα μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, «παρουσιάζει το χρονικό των γεγονότων που οδήγησαν στην σύγκρουση των φοιτητών με το καθεστώς και ανασυνθέτει τη δεκάμηνη αντίστροφη μέτρηση μέχρι την κορύφωση του φοιτητικού κινήματος και την πάταξή του. Επιπλέον, διερευνά ποιες διαδικασίες έθεσε σε κίνηση το χουντικό «πείραμα της φιλελευθεροποίησης» στο απόγειο του και τις βασικές δημόσιες εκδηλώσεις της εξέγερσης των φοιτητών: τις καταλήψεις στις πολυτεχνικές σχολές τόσο της Αθήνας όσο και της Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο του 1973, καθώς και τα προδρομικά τους γεγονότα, δηλαδή τις καταλήψεις στην Νομική Σχολή της Αθήνας το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του ίδιου χρόνου. Το κεφάλαιο κλείνει με την επαύριο του Πολυτεχνείου, η οποία περιλαμβάνει το σύντομο μεσοδιάστημα της δικτατορίας του Ιωαννίδη και την απότομη μετάβαση στην μεταδικτατορική περίοδο το καλοκαίρι του 1974, δηλαδή την Μεταπολίτευση. Σκιαγραφεί την συνέχιση του φοιτητικού κινήματος με τις δύο παράλληλες διαδικασίες της ριζοσπαστικοποίησης και της αποδιάρθρωσης του, αυτήν την φορά σε συνθήκες δημοκρατικού πολιτεύματος».

Ο συγγραφέας, εξιστορώντας την κατάληψη της Νομικής σχολής καταγράφει την εμφάνιση μιας μικρής ομάδας αναρχικών και υπενθυμίζει την περιγραφή του Νίκου Μπίστη στην αυτοβιογραφία του σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετώπισε η κομμουνιστική πλειοψηφία:

«Η περιφρούρηση εντόπισε έναν περίεργο τύπο που από μέρες κατοικοέδρευε ανάμεσα στους Κρήτες Φοιτητές και παρίστανε τον αναρχικό. Είχε όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα, αλλά κάτι επάνω τους μας ενοχλούσε: όχι τόσο αυτά που έλεγε, αλλά ο τρόπος που τα έλεγε. Λες και είχε αποστηθίσει ποίημα. Το βλέμμα του ήταν σκληρό, δεν είχε την ρομαντική αφέλεια των παθιασμένων ιδεολόγων αναρχικών του ’70. Αλλά κυρίως βρωμούσε, έζεχνε. Οι αναρχικοί είχαν πάρει διαζύγιο με την λογική όχι με το σαπούνι. Αυτός ο κύριος, λοιπόν ονόματι Κωνσταντινίδης, τριγύριζε στους ορόφους, πουλούσε επανάσταση και έσπερνε φόβο. «Να είμαστε έτοιμοι, θα χυθεί αίμα, γιατί θα μπουν οπωσδήποτε. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να μπουκάρουν» έλεγε και μάζευε γύρω του κόσμο, κάνοντας τον γκουρού. Κάποιοι ήταν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν στη θυσία, οι περισσότεροι όμως πάγωναν κι έβλεπες στα μάτια τους τον φόβο. Έκτακτο λαοδικείο και η ποινή εξετελέσθη πάραυτα. Τον ξεμοναχιάσαμε στον πρώτο όροφο, τον πήγαμε σηκωτό ως την πόρτα και τον πετάξαμε έξω, προτού οι νεοφώτιστοι μαθητές του καταλάβουν τι συμβαίνει στον προφήτη».

Στο ίδιο κεφάλαιο ,στο μέρος με τον τίτλο το Τίμημα της συμμετοχής, γίνεται αναφορά στην άγρια καταστολή, στα βασανιστήρια αλλά και στις ομολογίες, ενώ παρατίθενται προφορικές μαρτυρίες και συνεντεύξεις όπως αυτή της Κλεοπάτρας Παπαγεωργίου που δείχνει ελάχιστο σεβασμό σ’ όσους μίλησαν: «Βλέπεις πως κατέρρευσαν όλες οι οργανώσεις τότε, οι παράνομες, όταν συνελήφθη η Αντι-ΕΦΕΕ. Τα κάρφωσαν, τα ξεράσανε όλα. Ας μην πω ονόματα τώρα· τα γνωρίζω, αλλά ασ’ τους ακόμα».

Φθάνοντας ο συγγραφέας στα γεγονότα της κατάληψης του Πολυτεχνείου στις 14 Νοεμβρίου του 1973 ξεκαθαρίζει, πρώτα απ’ όλα, ότι «η κατάληψη ξεπέρασε κατά πολύ τις δύο βασικές φοιτητικές οργανώσεις της αριστεράς, συνεπώς ουσιαστικά κανένας δεν έλεγχε την κατεύθυνση της ή τα φοιτητικά αιτήματα την πρώτη μιάμιση ημέρα. Υπερέβαινε την εμβέλεια του ηγετικού ρόλου της φιλοσοβιετικής κομμουνιστικής φοιτητικής νεολαίας, που τη θεωρούσε «ανεύθυνη και βιαστική κίνηση με έντονο αριστερίστικο στοιχείο». Ουσιαστικά η αντι-ΕΦΕΕ αποστασιοποιήθηκε ευθύς εξαρχής από αυτό το ριψοκίνδυνο εγχείρημα, καθώς δεν συμπαθούσε τις ανοργάνωτες κινήσεις, που μπορούσαν να βγουν εκτός ελέγχου».

Στην συνέχεια ο Κορνέτης εντοπίζει την πρώτη προσπάθεια ελέγχου με την συγκρότηση της Πρώτης Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης, αφού μέχρι εκείνη την στιγμή εκείνοι που πρωτοστατούσαν, ήταν οι μικρότερες ακροαριστερές οργανώσεις ή ακόμα και άτομα έξω από το φοιτητικό κίνημα ή στις παρυφές τους, όπως οι αναρχικοί, γράφωντας αντικαθεστωτικά συνθήματα στους τοίχους και διακινώντας προκηρύξεις με αντιχουντικά μηνύματα.

«Ένα μέλος του Ρήγα και της Συντονιστικής Επιτροπής –ο Στέλιος Λογοθέτης– θυμάται την συγκεκριμένη σύγκρουση: έσβηναν τα «…ακραία συνθήματα, όπως «κάτω το κράτος», «σεξουαλική επανάσταση» και άλλα τέτοια ηχηρά, προκαλώντας την χλεύη των αναρχικών, που μας γιουχάρανε ως «απαρχαιωμένους». Αντίθετα, ο Νικήτας Λιοναράκης, επίσης μέλος του Ρήγα, όταν υποστήριζα πως και τα δύο κομμουνιστικά κόμματα αναζητούσαν προβοκάτορες, αντέδρασε λέγοντας πως αυτό το έκανε μόνο η ΚΝΕ».

Ο συγγραφέας παραθέτει τα αντικαθεστωτικά συνθή­ματα που υιοθετούσαν οι αναρχικοί, όπως «Κάτω η εξουσία», «Κοινωνική Επανάσταση», «Κράτος=Καταστολή», «Κάτω το κεφάλαιο», «Κάτω ο στρατός», «Γενική εξέγερ­-  

ση», «Οι πατριώτες είναι μαλάκες», «Κάτω η μισθωτή ερ­γασία», «Εργατικά συμβούλια», «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα».

Ο Κορνέτης καταγράφει την στιγμή που η Αντι-ΕΦΕΕ αλλάζει στρατηγική και εγκαταλείπει την επιμονή της να εκκενωθεί το κτίριο και να προβάλλονται αποκλειστικά φοιτητικά αιτήματα και τις κινήσεις που πραγματοποιούνται, ώστε να ελεγχθούν «τα πράγματα», καταγράφει την ανταπόκριση του κόσμου στα συνεχή καλέσματα των καταληψιών, την οργάνωση της κατάληψης, τον έλεγχο των συνθημάτων, αλλά και το προσχέδιο της Διακήρυξης, που περιελάμβανε την έκκληση για συγκρότηση εθνικής ενότητας και τελικά απορρίφθηκε λόγω της ανυποχώρητης στάσης των αριστεριστών.

Στις 16 Νοεμβρίου και ενώ μέσα στο κτίριο η Συντονιστική αντιμετώπιζε το δίλλημα εάν οι καταληψίες θα προχωρούσαν σε μια «νικηφόρα αποχώρηση» χωρίς θύματα ή θα συνέχιζαν την κατάληψη έως το Σάββατο «ώστε να θεριέψει ο τόπος», το κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο δονούνταν από θυελλώδεις διαδηλώσεις, όπου ένα τμήμα του πλήθους προσπαθούσε να κάνει πορεία προς την Πλατεία Συντάγματος, ενώ ένα άλλο επιτέθηκε στο Υπουργείο Εργασίας, στο υπουργείο Παιδείας και στο Δημαρχείο Αθηνών, περικυκλώνοντας τα κτίρια τους.

«Σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν λεωφορεία και τρόλεϊ για να στηθούν οδοφράγματα, ενώ άναβαν φωτιές στους κλειστούς κεντρικούς δρόμους. Η αστυνομία αρχικά αντέδρασε ρίχνοντας δακρυγόνα στο πλήθος, όμως πολύ γρήγορα κατέληξε να ανοίξει πυρ. Λίγο μετά τις δέκα η ώρα το βράδυ και ενώ άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ειδήσεις για τραυματίες μεταξύ των διαδηλωτών, το οργισμένο ανώνυμο πλήθος προσπάθησε να φθάσει μέχρι το Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως. Στο συγκεκριμένο περιστατικό χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά βόμβες μολότοφ από την πλευρά των διαδηλωτών και οι συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις κλιμακώθηκαν σε πρωτόγνωρο βαθμό. Ο Γιώργος Κοτανίδης γράφει με συγκίνηση για την στιγμή που πέταξε την πρώτη του μολότοφ, μια στιγμή χωρίς προηγούμενο στα χρονικά της Επταετίας:

Έβγαλα, από την τσέπη μου τον αναπτήρα μου, τον τσέκαρα και βγήκα στην Γ΄ Σεπτεμβρίου, όπου είχαν σταματήσει τα θωρακισμένα και έριχναν δακρυγόνα εναντίον μιας μεγάλης ομάδας παιδιών […] Πλησίασα σιγά-σιγά από πίσω, έβαλα φωτιά στο ένα φυτίλι, πέταξα την μολότοφ στο τελευταίο θωρακισμένο όχημα και την είδα να σ­κάει στο πίσω μέρος του, βάζοντας φωτιά. Επιτυχία με την πρώτη».

Ακολούθως περιγράφεται η αιματοβαμμένη καταστολή της εξέγερσης που άφησε πίσω της 24 νεκρούς διαδηλωτές που δολοφονήθηκαν έξω από το Πολυτεχνείο, την εισβολή στο Πολυτεχνείο, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς των καταληψιών, η αναίμακτη εκκένωση της απομονωμένης κατάληψης της Πολυτεχνικής Σχολής της Θεσσαλονίκης, η «ανατροπή» του Παπαδόπουλου από το Ιωαννιδικό πραξικόπημα, η κατοχή της Κύπρου, το κίνημα που φυλλορόησε και τελικά η πτώση της δικτατορίας, η αποκατάσταση της δημοκρατίας με την έλευση του «μεσσία» Καραμανλή και η τελική διάψευση πολλών ελπίδων.

Στον Επίλογο, αυτής της χαρισματικής πολυσύνθετης συγγραφής, με τον υπότιτλο Όλα συνδέονται, ο συγγραφέας, με έναν μεστό, ουσιώδη και χαρισματικό τρόπο συμπυκνώνει τα συμπεράσματα του για τις ομοιότητες και διαφορές των εκδηλώσεων και των χαρακτηριστικών του παγκόσμιου ’68 είτε στις ΗΠΑ και στην Γερμανία, είτε στην Ιταλία, και την Ελλάδα.

«Από την διεθνική σκοπιά, το ’68 υπήρξε το πρώτο παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας. Στο διπολικό κόσμο της ψυχροπολεμικής εποχής, δεν ήταν εύκολο να επιτευχθούν η υπέρβαση των συνόρων και ο συγχρονισμός· παρά την πύκκνωση των πολτισμικών ροών, οι εθνικές ιδιαιτερότητες και η τοπική πολιτική συγκυρία καθόρισαν τον χαρακτήρα και την έκβαση των κινημάτων. Ως εκ τούτου, παρ’ ότι το ’68 αποτέλεσε τη θεμελιώδη ιστορική στιγμή κατά την οποία οι εθνικές ταυτότητες ήρθαν σε αντιπαράθεση με τις αντίστοιχες διεθνείς και εν τέλει συγχωνεύθηκαν μ’ αυτές, δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια ομοιογενής εμπειρία για όλες τις χώρες».

Ο Κωστής Κορνέτης Εν κατακλείδι, εξηγεί ότι «Τούτο εδώ το βιβλίο δεν αρκέστηκε να προσεγγίσει το φοιτητικό κίνημα μονό από την σκοπιά της εσωτερικής πολιτικής αλλά επεκτάθηκε και στο διεθνές πλαίσιο της ολοένα και εντεινόμενης ριζοσπαστικοποίησης της νεανικής κουλτούρας. Όπως υποστήριξα, η Γενιά του Πολυτεχνείου αποτέλεσε γενικότερα πρωτοπορία για την ελληνική κοινωνία, και σε κάποιο βαθμό επιτάχυνε την διαδικασία εκσυγχρονισμού, που συντελέστηκε με ιλιγγιώδη ρυθμό ύστερα από την πτώση της Χούντας, όταν ο πολιτικός ριζοσπαστισμός συγκεράστηκε με την καθημερινή ζωή. Ωστόσο η Γενιά του Πολυτεχνείου δεν ήταν τόσο ανατρεπτική και απορριπτική, τόσο εξεγερμένη και συγκρουσιακή, όσο οι ομόλογες της σε άλλες χώρες. Η επική ποιητική της πολιτικής της υπαγορευόταν από το εξιδανικευμένο κομμουνιστικό παρελθόν και καθοριζόταν από το έκδηλα κατασταλτικό της πλαίσιο».

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 165, Νοέμβριος 2016
Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου 1973, "αυτοι οι αγωνες συνεχιζονται δεν εξαγοραζονται δεν δικαιωθηκαν"

 Οι νεκροί του Πολυτεχνείου  1973, «αυτοι οι αγωνες συνεχιζονται δεν εξαγοραζονται δεν δικαιωθηκαν»

Επιμέλεια / σχολιασμός: Γιώργος Μεριζιώτης

Αφιέρωση:

Αυτή η ανάρτηση αφιερώνεται στους πεσόντες (δολοφονημένους από την χούντα)  άντρες και γυναίκες  της εξέγερσης του Πολυτεχνείου  1973.

Αφιερώνεται επίσης   στους πρωτεργάτες/σες της νέας αναρχίας στον ελλαδικό χώρο  αρχής γενομένης από αυτή την εξέγερση.

Ενάντια στον ιστορικό αναθεωρητισμό (δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο κλπ) που επιχειρείται από την δεξιά, την ακροδεξιά (φασίστες) και μια μερίδα αριστερών νεοφιλελε .  Επίσης ενάντια στην παλιά και νέα σταλινική εκδοχή των λευκών σελίδων της ιστορίας.

Κεφάλαια: Α) αυτοι οι αγωνες συνεχιζονται δεν εξαγοραζονται δεν δικαιωθηκαν B) Η δράση των Αναρχικών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου 1973  Γ) Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Συνέχεια

Posted in ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝΘΕΤΑ - ΦΑΚΕΛΟΙ, ΚΙΝΗΜΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ | Tagged , ,

Εκατό χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου: «Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε» (ντοκιμαντέρ)

Εκατό χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου

«Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε» (ντοκιμαντέρ)

Επιμέλεια /σύνταξη / μοντάζ: Γιώργος Μεριζιώτης

depositphotos_62815929-stock-photo-cemetery-of-french-soldiers-from

Νεκροταφείο των Γάλλων στρατιωτών

Το ντοκιμαντέρ  αναφέρεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ( Ιούλιο του 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918) που ήταν ο πρώτος βιομηχανικού τύπου πόλεμος. Επίσης αναφέρεται στην προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και ιδιαίτερα του μεγαλύτερου κόμματος της, του γερμανικού SPD, που ταυτίστηκε με αυτό τον πόλεμο.

Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου μια εποχή που οι προσδοκίες για την κοινωνική επανάσταση ειδικά στην κεντρική Ευρώπη ήταν μεγάλες, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το κοινωνικό ζήτημα  στο εθνικό – πατριωτικό είχε σαν αποτέλεσμα να επικρατήσει ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο σοβινιστικός πατριωτισμός.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | 1 σχόλιο

Όταν ακούω τη λέξη έθνος, ανθρώπινη σάρκα μου μυρίζει

Όταν ακούω τη λέξη έθνος, ανθρώπινη σάρκα μου μυρίζει

Αφορμές για αυτή την μικρή, όχι ανάλυση αλλά παρέμβαση, στάθηκαν τρεις καταστάσεις,

α) τα μέιλ που μου ήρθαν (γράφω σχετικά πιο κάτω) και αφορούν ζητήματα ταυτοτικού – εθνική ταυτότητα, κάποια έγιναν και εκδηλώσεις.

β) τα συνθήματα και η μορφή της πρόσφατης πορείας του αντιεξουσιαστικού στεκιού Δίστομου, και το κείμενο τους που λέει – εμμέσως – ότι κληρονόμοι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν είναι οι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ άλλα εμείς, και φυσικά οι εκδηλώσεις πάνω στο κείμενο “γιατί με το ΕΑΜ; Διότι το ΕΑΜ… (Η σύνδεση του εγχώριου εξισωτικού κινήματος με τις εγχώριες ιστορικές του ρίζες)”.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Το νέο πρόσωπο της Ακροδεξιάς τo «Ταυτοτικό κίνημα»

Το νέο πρόσωπο της Ακροδεξιάς  τo    «Ταυτοτικό κίνημα»

 

39293297_403

Από διαδήλωση του Κινήματος των Ταυτοτικών στο Βερολίνο

Δεν φορούν στολές παραλλαγής, δεν έχουν ξυρισμένα κεφάλια και δεν νοσταλγούν παραδοσιακές αξίες. Μιλούν για τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες και τις κατακτήσεις εκείνες που, όπως υποστηρίζουν, κινδυνεύουν σήμερα να χάσουν από την “εισβολή των βαρβάρων”.

Στην Αμερική, αυτό το νεανικό κίνημα έχει ήδη γίνει γνωστό με το μάλλαον παραπλανητικό όνομα “εναλλακτική Δεξιά”. Στον ευρωπαϊκό Βορρά, ο όρος που προτιμάται είναι αυτός της “ταυτότητας”. Ο 27χρονος Αυστριακός Μάρτιν Σέλνερ υποστηρίζει, μιλώντας στο περιοδικό “Economist”, ότι αγωνίζεται για να προστατεύσει την ευρωπαϊκή ταυτότητα από τους οπισθοδρομικούς μουσουλμάνους που σήμερα την απειλούν.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged | 2 Σχόλια

Εθνικισμός – πατριωτισμός: η πολιτική θρησκεία του κράτους

Εθνικισμός – πατριωτισμός: η πολιτική θρησκεία του κράτους

Απο την Αναρχική συλλογικότητα Καθ’οδόν

Επιμέλεια ανάρτησης : Γιώργος Μεριζιώτης

 

afisa_22-9-2018-723x1024Εθνικισμός – πατριωτισμός: η πολιτική θρησκεία του κράτους

Είθισται, όταν μιλάμε για τον εθνικισμό, να σκεφτόμαστε αυτόματα τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις. Ο εθνικισμός όμως είναι ένα αφήγημα-ιδεολογία που αφορά σε όλο το κοινοβουλευτικό πολιτικό φάσμα, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του εξωκοινοβου­λευτικού. Ο εθνικισμός γεννήθηκε από τον κρατισμό, συμπορεύτηκε μαζί του, αλληλοϋποστηρίχτηκαν σε τέτοιο βαθμό που να θεωρού­νται αξεδιάλυτα. Είτε μεθοδολογικά είτε πολιτικά είναι αδιανόητη η αναφορά του χωρίς την ταυτόχρονη αναφορά και του άλλου. Αυτό συμπυκνώνεται με τη χρήση του όρου έθνος-κράτος.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | 2 Σχόλια

SOLID, το αποκεντρωμένο «νέο» Ίντερνετ

Μια νέα προσπάθεια του Tim Berners-Lee *

 

Του Νίκου Κυριακίδη

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

Social-Media-PeopleTι άλλο χρειάζεται για να πειστεί κάποιος ότι κάτι έχει πάει στραβά με το μέσον που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο, όλο και πιο συχνά, με σχεδόν μονήρη αφοσίωση, στην πολύπλευρη καθημερινότητά του, όταν ο ίδιος ο δημιουργός του ανησυχεί σοβαρά για τη μορφή που έχει πάρει το δημιούργημά του;

«Οι αλλαγές που πετύχαμε τις τελευταίες δεκαετίες έχουν δημιουργήσει έναν καλύτερο και πιο συνδεδεμένο κόσμο. Αλλά, σε αντίθεση με το επίτευγμα αυτό, ο παγκόσμιος ιστός έχει εξελιχθεί σε μια μηχανή ανισότητας και διαιρέσεων η οποία επηρεάζεται από ισχυρές δυνάμεις που τη χρησιμοποιούν για τις δικές τους ατζέντες. Πιστεύω ότι έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο ανατροπής και αυτή η ισχυρή αλλαγή προς το καλύτερο είναι δυνατή και απαραίτητη» λέει ο  Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο Βρετανός δημιουργός και θεμελιωτής του Διαδικτύου.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

O φασισμός στην εξουσία, οι αγορές πανηγυρίζουν

276929-fjeiwfweTο πρωτοσέλιδο «χτύπημα» των Financial Times την επομένη της νίκης του ακροδεξιού Μπολσονάρο στη Βραζιλία απέδωσε με ελάχιστες λέξεις όλα όσα σηματοδοτεί η άνοδός του στην εξουσία: «Ο Μπολσονάρο κερδίζει, οι αγορές αισιοδοξούν».

Αφού οι θεραπείες του σοκ φτωχοποίησαν περαιτέρω τους λαούς στη Λατινική Αμερική, οι φασίστες επανέρχονται «ρετουσαρισμένοι» με δημοκρατική επίφαση, χωρίς πραξικοπήματα, όπως συνέβαινε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , | 1 σχόλιο

Βίλχελμ Ράιχ«Άκου Ανθρωπάκο»

Βίλχελμ Ράιχ: Ανθρωπάκο σε περιφρονούν κι εσύ φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»

orgonodrome.gr_wilhelm-reich-1024x683Σαν σήμερα στις 3 Νοεμβρίου του 1957 έφυγε από τη ζωή ο Βίλχελμ Ράιχ, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής του οποίου η θεωρία της οργόνης χαρακτηρίστηκε ψευδοεπιστημονική, όμως η επιρροή που άσκησε στα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης στις δεκαετίας του ’60 και του ’70, θεωρείται αδιαμφισβήτητη. Άσκησε σφοδρή κριτική στα υφιστάμενα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενώ έγινε κυρίως γνωστός από τα βιβλία του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» και «Άκου Ανθρωπάκο».

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

ΣΥΒΧΨΑ :: Ενημέρωση για τη διακλαδική απεργία που οργανώνουμε από τα κάτω την 1η Νοέμβρη 2018

Την Πέμπτη 1 Νοέμβρη 2018 τα σωματεία

 

– Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)

– Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

– Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)

– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)

– Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδος

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Tα κοράκια είναι από τα πιο ευφυή ζώα στον πλανήτη

Να γιατί τα κοράκια είναι από τα πιο ευφυή ζώα στον πλανήτη (video)

Ο Αίσωπος δικαιώθηκε ξανά: Τα κοράκια απέδειξαν πάλι την εξυπνάδα τους

 

70580031-480pxΠερισσότερο από κάθε άλλη φορά οι επιστήμονες εξεπλάγησαν από την εξυπνάδα των κορακιών, καθώς με νέα πειράματα -που δικαιώνουν πλήρως τον Αίσωπο για την ευφυΐα που τους απέδιδε στους μύθους του- απέδειξαν ότι τα πανέξυπνα πουλιά μπορούν να φτιάχνουν σύνθετα εργαλεία, τελείως μόνα τους και χωρίς καμία προηγούμενη εκπαίδευση από τους ανθρώπους.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Ο Harvey Hacker, σχεδιαστής της αφίσας με τη θρυλική «Γροθιά» της Επανάστασης, στο ΚΜΣΤ

Ο Harvey Hacker, σχεδιαστής της αφίσας με τη θρυλική «Γροθιά» της Επανάστασης, στη Θεσσαλονίκη

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

1-128-thumb-large

Η πρώτη αφίσα, τυπωμένη σε φύλλα χασαπόχαρτου, στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ τον Απρίλη του 1969.

«Ήταν το περίγραμμα της σφιγμένης γροθιάς του δεξιού μου χεριού. Σχεδίασα την περίφημη γροθιά σε λίγα λεπτά… Ήταν ένα από μια ντουζίνα σχέδια, που σχεδιάστηκαν εκείνη τη νύχτα του Απρίλη του ’69 στο Πανεπιστήμιο στο Χάρβαρντ. Ήταν μια «σωστή» γροθιά καθώς ζωγραφίζω με το αριστερό χέρι… Πιθανόν ο ίδιος χρόνος να απαιτηθεί και για τον σχεδιασμό κι ενός άλλου απλού σχεδίου, υποθέτω όμως πως… κανείς δεν θα με ρωτά γι αυτό 50 χρόνια μετά…».

Πενήντα χρόνια ύστερα από εκείνο τον Απρίλη του 1969, ο αρχιτέκτονας Harvey Hacker, ο σχεδιαστής της περίφημης «Γροθιάς», που έγινε σύμβολο της εξέγερσης στο Χάρβαρντ, είναι πλέον 77 χρονών. Εβραϊκής καταγωγής, γεννημένος στο Σικάγο το 1941, βρέθηκε την άνοιξη του 1969 τελειόφοιτος φοιτητής Design, στο Χάρβαρντ.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Περί της ανάπτυξης των Παραγωγικών δυνάμεων και άλλων δαιμονίων

Toυ Γιάννη Μπίλλα

 

sk4
Φωτογραφίες από τις Σκουριές: Δεν είναι η Σαχάρα. Είναι το κομμένο δάσος της Χαλκιδικής

Ούτε ο Φιλελευθερισμός ούτε ο Μαρξισμός, που είναι ο σημαντικότερός του αντίπαλος, δε φαίνεται ότι μπορούν να προσφέρουν μεγάλες ελπίδες για τη λύση των ογκωδών προβλημάτων που απειλούν να μας συντρίψουν. Εξαιτίας αυτού αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για μια τρίτη θέση που εκδηλώθηκε στις μελέτες για τον Κοινωνικό ανθρωπισμό, τον Κοινοτισμό και άλλες παραδόσεις κοινωνικού κριτικισμού οι οποίες επισκιάστηκαν από τις κυρίαρχες παραδόσεις που προέρχονται από το Διαφωτισμό.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Μπλοκάρουμε τον πλειστηριασμό της ΒΙΟΜΕ

ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΒΙΟΜΕ ΠΕΜΠΤΗ 25 Οκτώβρη 2018, 12:00, ΣΤΟ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ (Σταδίου 29, Αθήνα)

 

thumbnailΤην Πέμπτη 25 Οκτώβρη 2018 ξεκινάει ο τρίτος γύρος πλειστηριασμών (με επικίνδυνα μειωμένο τίμημα) για τα οικόπεδα και τις εγκαταστάσεις σε μέρος των οποίων λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια η Αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟΜΕ.

Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ και οι Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης στον Αγώνα τους καλούν σε μαζική κινητοποίηση στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης και στο υπουργείο Εργασίας στην Αθήνα για να αποτραπεί και αυτή τη φορά η απόπειρα καταστολής του Αυτοδιαχειρζόμενου εγχειρήματος.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης

Των Γ. Κολέμπα – Γ. Μπίλλα *

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

PrintΑπό την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

{…} Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε έναν ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του «εγώ» και όχι του «εμείς». Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής. Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής και της αλλοτρίωσης είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε.

Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας, με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι να περιμένει την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , , | Σχολιάστε

Για μία δημοκρατική αντίληψη της επιστήμης και της τεχνολογίας

Του Τάκη Φωτόπουλου *

637

Wassily Kandinsky «Soft Hard» – 1927

Σύνοψη

Η αντίληψη, η οποία επικράτησε στη Δύση από τον καιρό του Διαφωτισμού κατά το 18ο αιώνα, ότι η επιστήμη και η τεχνολογία επιτρέπουν τον ανθρώπινο έλεγχο της φύσης, σε μια αέναη διαδι­κασία προόδου και χειραφέτησης, έχει τεθεί σε σοβαρή δοκιμασία τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια. Αντικείμενο αμφισβήτησης έγινε όχι μόνο η αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επι­στήμης αλλά, επίσης, η αυτονομία της τεχνολογίας. Εν τούτοις. ένα ακόμη σοβαρότερο θέμα που έχει τεθεί αφορά το δημοκρατικό χαρακτήρα της σημερινής επιστήμης και τεχνολογίας, της τεχνοε­πιστήμης.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Το Οραμα μας, Το Γεωπάρκο της Σύρου και των Κυκλάδων

Επιμέλεια: Τέος Ρόμβος *

AFISSA_genius_loci

κλικ στην φώτο για μεγέθυνση

Δυόμιση χρόνια πριν, συγκεντρωθήκαμε για πρώτη φορά σε μια ανοιχτή συνέλευση μερικές δεκάδες πολίτες, κάτοικοι της Σύρου, για να κουβεντιάσουμε τα προβλήματα του νησιού μας. Μέσα απ’ αυτή την πρώτη συνέλευση ξεπήδησε η ιδέα ότι για να μην καταστραφεί το νησί από μιαν ανάπτυξη που δεν έχει όρια, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ήπιας ανάπτυξης που θα στηρίζεται στον εναλλακτικό τουρισμό, έναν τουρισμό που θα σέβεται τη νησιωτικότητα, το τοπίο και την ιστορία.

Χάρη σε κάποιους ξένους καθηγητές Γεωλογίας που, τις τελευταίες δεκαετίες, επισκέπτονται τακτικά το νησί μαζί με τους φοιτητές τους, αντιληφθήκαμε τη γεωλογική σημασία της Σύρου. Οι επιστήμονες αυτοί μας μίλησαν με θέρμη για τα γεωλογικά μνημεία του νησιού μας και μας εξήγησαν ότι  η Σύρος αποτελεί ένα υπαίθριο γεωλογικό μουσείο. Έτσι γεννήθηκε μέσα μας η ιδέα της κήρυξης του νησιού σε Γεωπάρκο από την UNESCO.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Κομπιούτερ και Κοινοτισμός – Μέρος Πρώτο: Τι είναι το ελεύθερο λογισμικό

Προλογικό/επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

sunset250Προλογικό

Αφορμή για ανανέωση – επικαιροποίηση – αυτής της παλιάς μου ανάρτησης ήταν μια είδηση – ανακοίνωση που πέρασε στα ψιλά. Σταματά η αναβάθμιση των Windows 10 λόγω προβλημάτων.

Αρκετές καταρρεύσεις των Windows$ έχουν περάσει στα ψιλά, όπως λίγοι/ες ασχολήθηκαν  με την απόσυρση που έκανε η Microsoft$ στα Windows XP και ανάγκασε πολλούς/ες στην καλύτερη  να αγοράσουν τα καινούργια  Windows 10, και στην χειρότερη να αγοράσουν καινούργιο κομπιούτερ. Επίσης λίγοι αναρωτήθηκαν γιατί η Microsoft$ πέρασε από τα Windows 8 κατευθείαν στα 10 και δεν κυκλοφόρησε  τα  9.  Τα  8 όπως και τα Windows Millennium παλιότερα ήταν σκέτη αποτυχία.  Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , | 1 σχόλιο

Οι ρίζες του μίσους

Οι ρίζες του μίσους

 

Του Κορνήλιου Καστοριάδη

 

80680-180447«Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία«διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged ,

Ο φασισμός – ρατσισμός στην καθημερινή ζωή. Γαμώ την κοινωνία σας

Σχόλιο/επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

phjog7Σχόλιο

Ο φασισμός – ρατσισμός στην καθημερινή ζωή

Η ανάρτηση αυτή έχει να κάνει με ένα περιστατικό που πέρασε φευγαλέα από την καθημερινή ειδησεογραφία γιατί δεν κύλησε αίμα, λίγοι ασχολήθηκαν με το τι πραγματικά συνέβη.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Ντοκουμέντο: Παύλος Φύσσας, το χρονικό μιας νεοναζιστικής δολοφονίας

Ντοκουμέντο: Παύλος Φύσσας, το χρονικό μιας νεοναζιστικής δολοφονίας

[Ολόκληρη η έρευνα – Βίντεο]

 

Επιμέλεια/ σχολιασμός : Γιώργος Μεριζιώτης

 

25b2916b5c49db617f52fa5ea48efee7-1Σχόλιο 

Μπάτσοι και ναζί το ίδιο μαγαζί… 

Επειδή δεν είμαστε/είμαι χθεσινός και δεν κατοικοεδρεύω σε κάνα σύννεφο, λέγαμε /λέμε ότι, το βαθύ κράτος (παρακράτος για άλλους) δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Η σχέση κράτους πολιτικών και βαθέως κράτους είναι μια παλιά σχέση αγάπης/μίσους σαν των ερωτευμένων ζευγαριών.

Εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να πούμε πως η έννοια του παρακράτους – παρακρατικός, είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε από την αριστερά, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη. Είναι ένας ψευδής διαχωρισμός, γιατί μπορεί να σημαίνει από τη μια μεριά το νομιμοποιημένο συντεταγμένο κράτος και από την άλλη το παρα- του κράτους, το μη νομιμοποιημένο.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Ημερολόγιο Σκουριών» H κατασταλτική παράνοια της Χαλκιδικής

Δίκη των Σκουριών – Δικάσιμοι Οκτωβρίου

 

Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης

 

43006815_2212387865703470_1447017470350065664_n

κάντε κλικ για μεγένθυση

Από Επιτροπή Νεολαίας Κατά της Εξόρυξης

Κυριε εισαγγελεα μου.. Κανε οσες ερευνες θες. Δεν θα βγαλεις ακρη.

Δεν εξυπηρετουμε συμφεροντα. Δεν πληρωνομαστε απο κανεναν. Δεν μας νοιαζει το προσωπικο μας συμφερον. Δεν μας απασχολει η δικη μας επιβιωση και μονο. Δεν ζηταμε ψηφο. Δεν ζουμε στον μικροκοσμο μας.

Δεν θελουμε καριερα λεφτα και ατομικη αναδειξη. Ειμαστε αυτοι που τους κοψαν το ρευμα. Που τους βγαλαν σε πλειστηριασμο το σπιτι.

Που μειναν ανεργοι. Που δωσαν φακελακι για να μην πεθανουν. Που δεν εχουν να πληρωσουν εισιτηριο. Που τους εκβιαζει ο εργοδοτης τους. Που πεθαινουν σε εργατικο ατυχημα.

Που δουλευουν για 300 ευρω. Που δεν θα παρουν συνταξη ποτε. Που δεν εχουν να πληρωσουν το νοικι. Ειμαστε η ταξη που υποφερει.Γιατι φοβαται οτι αμα εξεγερθει θα την δικασεις εσυ..
Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

9η Πανθεσσαλική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

9hΑπό σήμερα στο πάρκο Αγ. Κωνσταντίνου η 9η Πανθεσσαλική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας.

Για ένατη χρονιά στο πάρκο Αγίου Κωνσταντίνου φιλοξενείται η Πανθεσσαλική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας. Ο θεσμός των Γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και χειροτεχνίας έχει ήδη γράψει μια ιστορία πολλών ετών, έχοντας ταξιδέψει σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδας. Εδώ και 25 χρόνια, αποτελεί το έμπρακτο όραμα του κινήματος της οικολογικής γεωργίας στην Ελλάδα.

Φέτος, περισσότεροι από 80 παραγωγοί, χειροτέχνες και συλλογικότητες, όχι μόνο από τη Θεσσαλία αλλά από ολόκληρη την Ελλάδα, συναντιόμαστε ξανά στο πάρκο του Αγ. Κωνσταντίνου στον Βόλο από την Παρασκευή 5 μέχρι την Κυριακή 7 Οκτωβρίου.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Σχολιάστε

Οι στατιστικές του αίσχους, η αθλιότητα της φιλανθρωπίας και η αλληλεγγύη


Οι στατιστικές του αίσχους,η αθλιότητα της φιλανθρωπίας και η αλληλεγγύη (#)

Πρόλογος / επιμέλεια  Γιώργος Μεριζιώτης

Πρόλογος

« Κατ’ εμέ ο εχθρός δεν είναι η αριστερά, ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός ή ακόμη η ανατροπή, αλλά ακριβώς αυτή η ιδεολογία της κοινωνικής  ισότητας, της οποίας οι διατυπώσεις, θρησκευτικές ή κοσμικές, μεταφυσικές ή δήθεν επιστημονικές, δεν έπαψαν να ανθούν εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ». Αλέν ντε Μπενουά (Alain de Benoist): νεοφασίστας  φιλόσοφος. (1)

  Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , ,

Ποιός θυμάται τη μάχη της Cable Street;

Tο κύμα ρατσισμού και ξενοφοβίας με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η Ευρώπη – κύμα που συχνά εκφράζεται με επιθέσεις κατά προσφύγων και μεταναστών- θυμίζει μία άλλη στιγμή, στην καρδιά της Μεγάλης Ύφεσης, που έμεινε στην Ιστορία ως «Η μάχη της Cable Street».

PfascistsPΣτις 4 Οκτωβρίου 1936, ο Sir Oswald Mosley, επικεφαλής της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών, σκόρπισε τον τρόμο στο ανατολικό Λονδίνο, στις γειτονιές των μεταναστών.

Οι ομάδες των «Μελανοχιτώνων», οι φασιστικές συμμορίες της Βρετανίας που ο Mosley είχε καταφέρει ήδη από το 1932 να ενοποιήσει σε ένα «νόμιμο» κόμμα, τη Βρετανική Ένωση Φασιστών, επιχείρησαν πορεία σε μία κίνηση επίδειξης δύναμης στην Cable Street, στην καρδιά του East End.

Συνέχεια

Γνωμικό | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε